Kate, zo noem ik haar al bijna vanaf het moment dat ik haar ontmoette. Kate, een korte naam die goed bekt, en daarbij Engels. Zij heeft voetstappen in het Verenigd Koninkrijk liggen en so have I. We ontmoetten elkaar regelmatig in Engeland. Ik woonde er destijds. Zij later ook, maar niet bij mij.
Ze heeft nog nooit bij mij gewoond. Dat wil ik niet. Ik heb kinderen die deels bij mij zijn, vaak drie, vier dagen per week, ook in de weekenden. Wat ik met Kate heb, gaat hen niets aan. Ze kennen haar, zij kent hen maar verder gaat het niet. Wat ik met Kate heb, is te intiem en ik wil mijn kinderen niet beknotten in hun vrijheid.
Mijn vier kids zijn mijn alles. Ze moeten op elk uur van de dag, elke dag in- en uit kunnen lopen zonder dat te hoeven vragen of aan te kondigen. Zij moeten vriendjes en vriendinnetjes mee kunnen nemen. Hier moet gespeeld kunnen worden met alle troep en chaos die dat geeft in huis. Dit is geen huis voor Kate.
Kate heeft geen kids, weet niets van kids en wil eigenlijk het liefste niets met kinderen te maken hebben. Natuurlijk is ze lief voor mijn kinderen. Natuurlijk vraagt ze altijd als eerste naar hen, maar ze is geen moeder en zal dat nooit wezen, wil dat ook niet. Ik ben eerst en vooral vader en de kids gaan vóór het meisje. Ik ben daar strikt in.
Kate mag dus niet bij mij wonen. Dat is niet gemakkelijk voor haar. 'Ik wil oud met je worden', zei ze laatst, 'dat weet je toch, hè M.?' Ja, dat weet ik. Zij is nog nooit getrouwd geweest. Ik wel. Mijn ex woont om de hoek. We doen boodschappen in dezelfde winkels. We bezoeken samen ouderavonden. Wij nemen het co-ouderschap zeer serieus. Soms is het net alsof ik nog getrouwd ben. Met Kate wil ik het anders.
Kate is een uitzonderlijke vrouw. Wat ik voor haar voel, wat ik met haar heb - energie, stroom, spanning, zij noemt het vonken - heb ik nog nooit in deze mate met iemand anders meegemaakt. Altijd als ik aan haar denk, zo gauw ik haar stem hoor of wanneer ik haar zie, verlang ik ernaar haar te domineren, hard en genadeloos.
Soms ben ik bang voor wat ik met haar wil doen. Het overweldigt me te voelen hoe ik haar met iedere vezel in mijn lichaam wil pijnigen. Ik wil haar horen smeken. Ik wil haar tranen zien. Ik wil haar horen kermen, jammeren, kreunen, snikken. Geen dag gaat voorbij zonder gedachtes aan Kate, vernederd, stripped, in pijn, met haar armen boven haar hoofd.
Dansen? Ze mocht het willen! Als ze al danst dan is dat op haar tenen aan een te korte keten, kronkelend onder het geweld van mijn slagen. Dansen tot ze niet meer kan en dan nog een stukje verder om vervolgens géén troost te ontvangen, géén koestering, géén liefde maar een koude vloer en wellicht, als ik me barmhartig toon, een sloot water vóór ik haar neuk, verkracht, misbruik en opnieuw sla.
Zo droom ik over Kate. Ik droom over Kate die troost bij mij zoekt, die mij liefheeft en door mij geslagen wordt. Kate die de hand die haar slaat kust en smeekt om meer. Smeken zul je! Kate die in mijn armen slaapt aan een keten, lepeltje lepeltje. Haar billen, haar lekkere stevige billen, haar tieten, haar vlees tegen mijn lijf. Lieve lieve lieve Kate. En ik wil haar pijn doen!
Kate
I wanna run
I want to hide
I wanna tear down the walls
That hold me inside
I wanna reach out
And touch the flame
Where the streets have no name
Al dagen dreunt het door mijn hoofd: Where the streets have no name. Niet de song maar de titel. Wat wil het me zeggen?
Hoe het nu verder moet, vraagt iemand, met mij en de SM.
Wat is er nodig om een verstoorde relatie weer goed te krijgen? Excuses, een executie? Wie doet de eerste stap en wie gaat wijken?
Sommige zaken zijn onomkeerbaar en zijn niet meer goed te krijgen - of ben ik nu erg rigide? Wil ik het nog wel goed krijgen...?
Ja. Ja, ik wil dat wel - op enig niveau wil ik weer zonder al die vooroordelen en veroordelingen, zeg maar "normaal" over SM kunnen denken en voelen en misschien zelfs ooit...
Ik zal niet zeggen dat het een topprioriteit is maar als ik dan toch deze fascinatie heb...
I want to feel
Sunlight on my face
I see the dust cloud disappear
Without a trace
I want to take shelter from the poison rain
Where the streets have no name
Een land, stad, wijk, ziel platgebombardeerd en het gevoel is verdwenen. Weg.
De overkoepelende naam waar wij over praten: leeg, nietszeggend, nihilistisch en plat. Het heeft me nooit wat gezegd.
I'll show you a place
High on a desert plain
Where the streets have no name
Laat me je liefhebben zonder naam, zonder titel, zonder dat wat ons nekt: de verwachtingen en verlangens - maar ik verwacht! Ik verlang! En als het niet gaat zoals ik het had bedacht of gewild dan gaat het niet door.
Het gaat niet door nog voordat jij het hebt gezegd want ik wil niet meer gekwetst worden, niet meer afgewezen, niet meer te licht bevonden, niet meer horen: 'je bent mooi van binnen'. Fuck that! Ik schop om niet geschopt te worden. Ik loop weg opdat jij het niet zult doen, zonder reden, zonder aankondiging.
Ik geloof niet meer in de liefde. Ik geloof niet meer in de menschen [sic], ik geloof niet meer in mezelf. Ik geloof niet meer in de SM.
Ik dwaal over SM sites zoals je oude ruïnes bezoekt. Where streets have no name. Waardoor je de weg naar huis nooit meer terug kunt vinden.
Waar hoor ik thuis? Waar kan ik een thuis vinden? Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen Meneer? De rattenvanger heeft mij meegelokt en in de woestenij achter gelaten waar de straten geen namen hebben omdat wat er gepraktiseerd wordt zo dicht tegen het illegale aanschurkt dat we alles anders noemen en we verdwalen in een moeras van vunzigheid.
Ik ben bang. Bang voor de materie, bang voor de mensen die zich ermee bezighouden, bang voor mezelf in relatie tot de materie en tot de mensen die zich ermee bezighouden.
Ik zal door mijn angst heen moeten, wil het ooit nog goed komen tussen mij en de SM.
And when I go there
I go there with you
It's all I can do
Kate
12 juli 2011
- De Engelse tekst is van het nummer Where The Streets Have No Name van U2. De tekst is geschreven door Bono en de muziek door U2 gebaseerd op een demo gespeeld door The Edge. Het nummer staat op het album The Joshua Tree uit 1987.
- De songtekst van Where The Streets Have No Name komt van: http://www.sing365.com/music/lyric.nsf/PrintLyrics?OpenForm&ParentUnid=D9EA2E31BD3688D74825689600327E5A
Wat maakt mij zo bijzonder dat mensen aan mij vragen: 'weet jij waarom die is weggepest van het forum?' - alsof de persoon die onverwacht dat forum de rug toekeerde eerst haar zegen aan mij heeft gevraagd.
Wat maakt dat mensen - wanneer ik hen complimenteer met hun schrijven - zeggen: 'van jou een compliment, dat heeft betekenis voor mij'. Die vragen bij een afscheid: 'denk je nog een keertje aan mij als je aan het bingoën bent'? Die bij mij informeren naar het welzijn van een ander.
Mensen die mij niet kennen, die ik niet ken, die slechts wat regels van mij lazen of ik van hen maar mij danken voor mijn aanwezigheid.
Zoals toen op die ene verjaardag, toen ik de horeca gelegenheid verliet, werd bedankt dat ik er was geweest omdat ik iets uitstraalde - zonder woorden, zonder scherm, gewoon "in het wild". Het was een zeldzaam serene avond, dat wel :-).
En ik, die mijzelf zo onbijzonder vind, moet mezelf opnieuw tegen het licht houden. Misschien ben je niet zo saai en grijs en zonder inhoud. Misschien ben je zelfs begerenswaardig.
Ik? Ik de non? Die met dat dorre grijze haar. Zonder make-up en acht kilogram te zwaar waardoor die mantelpakjes allang niet meer passen? De high heels verbannen naar bovenop die garderobekast die nooit meer open hoeft.
Vrouw die zich geen vrouw voelt, geen stroom voelt, geen spanning. Maar toen een vrouw zei, gebood: 'erken dat' - zo onverwacht toegesproken op dat forum - toen stroomde het weer even. Zo'n gebod van twee woorden, geschreven door een vrouw, gesproken door een man.
Men vroeg naar het zinnetje dat je het geilste maakt. Geilste zin? Welnee! Geilste modus. Een onpersoonlijk toespreken, neutraal maar beladen met verwachting. Vol verwachting klopt mijn hart.
Verwachting? Mehoela! Ja, die ja. Angstig klopt mijn hart, mijn keel is droog en slikken maakt een schurend geluid. De ketens, koud en hard en zwaar, voorkomen niet dat ik tol op mijn benen.
Hij draait om me heen als het touw om de tol. Voorwerp van minachting en smaad. Een buitenstaander anders kun je zo niet voelen. Wie wil zo voelen? Je bent gek om zo te voelen.
Niet zo gek blijkbaar want mensen schuiven je naar voren en zeggen: 'dank je wel. Dank je wel dat je er bent.' Maar er is niets te danken. Er is niets om mij voor te danken. Ik ben wie ik ben. Ik doe wat ik doe want ik ben nog niet klaar. Nog niet klaar met de SM.
Het is nog niet goed tussen mij en de materie, de gevoelens en de hoop.
Maar kijk, daar ben ik dan aan't schrijven. Woord voor woord. Zin na zin.
Dit is wat ik zou moeten doen. Dit en niet dat forum voeden. Dit omdat het is wat ik wil en kan en moet. Omdat het antwoorden geeft en vragen oproept meer dan in het forum zoals het nu is en gaat. Omdat ik nergens zo bijzonder ben dan in mijn schrijven.
Ik weet waarom ik zo bijzonder ben dat mensen die mij niet kennen, die ik niet ken, die slechts wat regels van mij lazen of ik van hen, mij danken voor mijn aanwezigheid. Het is de kracht van mijn woorden op het scherm. Het is mijn schrijven en ik ben blij. Zo blij dat ik weer aan het schrijven ben.
God wat ben ik blij!
Kate
10 juli 2011
Foto verantwoording:
Schoenendozen: http://liveinliveout.com/tag/clear-shoe-boxes/
Zweeptol: http://lcsn-2009-sopo2.pbworks.com/w/page/6895690/Pagina%20met%20vraag%20van%20SOPO2-12%20en%20ruimte%20voor%20de%20antwoorden
Mijn moeder heeft nooit van koken gehouden. Ze kon het wel hoor, goed zelfs - simpel maar goed. Het is niet belangrijk dat ik dat vind. Belangrijker is te melden, keer op keer op keer dat ze nooit van koken gehouden heeft.
Onuitgesproken het voornemen koken nu, aan het eind van haar leven, niet meer leuk te gaan vinden ook. Makkelijk is de leuze en als het met een uitsmijter kan, dan zal ze het niet nalaten dat ei tot avondmaal te verheffen.
En dus breng ik haar af en toe, regelmatig een grote pan. Wat overblijft - als er wat over blijft - kan ingevroren worden.
Vandaag had ik bedacht om rode kip voor haar te maken, haalde er alles voor in huis maar toen ik wilde beginnen bleek dat de twee grote uien die ik nodig had, die ik nog in huis had, niet meer bruikbaar waren.
Ik had geen uien meer in huis maar wel een netje sjalotjes. Geen zin daar de rode kip mee te maken en dus, na enige Googlen op kip en sjalotten ter inspiratie, heb ik iets anders gemaakt zomaar met dat wat ik in de koelkast en op het landgoed had.
Het lijken misschien veel ingrediënten, en dat zijn het ook, maar variëren mag, gebruik gewoon wat je bij de hand hebt, wat nog in de koelkast staat of op de vensterbank groeit.
Ik heb geluk, mijn landgoed biedt van alles en nog wat en ik heb er vandaag dankbaar gebruik van gemaakt :-). Geen excuses dus voor mijn waslijst aan handje-vol-van-dit en een-paar-sprietjes-van-dat.
Ik heb er heerlijk mee gekookt en van gegeten - ik kookte er een aardappeltje bij en wat snijbonen. Morgen ga ik met de rest naar mijn moeder waar ik het zal opwarmen voor haar en mijn broer die ook komt en zal serveren met rijst en koolrabi.
De ingrediënten die ik gebruikte waren:
1 kilogram kipfilet
4 sjalotten, geschild en in vieren gedeeld
6 cherrytomaatjes
een handvol kleingesneden pronkbonen en sperciebonen
ca. 12 olijven gevuld met citroen en het vocht ervan
ca. 3/4 potje kappertjes - niet van die hele kleine
ca. 12 zilveruitjes en het vocht ervan
verse tijm
verse oregano
verse peterselie
wat naaldjes verse rozemarijn
2 blaadjes verse salie
2 laurierblaadjes
1 theelepel dragon
1 theelepel pikante paprika poeder
vers gemalen zwarte peper
1/2 kipbouillon tablet verkruimeld
2 theelepels chili jam - eventueel marmelade of suiker en een paar druppels tabasco
margarine
citroenolijfolie
Braad de kip aan in margarine met citroenolijfolie.
Schik de partjes sjalot er omheen en strooi, leg en schenk de andere ingrediënten op en om de kip.
Laat lekker stoven tot de kip gaar is.
Kate
30 juni 2011
Opnieuw begin ik een boek dat ik niet uit zal lezen. Ja, zucht u maar - ik doe het ook en diep en vol ongeduld. Waarom kan ik niet gewoon een boek uitlezen? Een boek van een schrijver waar ik andere boeken van las en herlas en herlas en herlas. Waar ik over schreef - nee, niet hier, nog niet - en dacht. Die ik meenam.
Meenam? Ja, die ik bij me draag en dat klinkt inderdaad zweveriger dan ik ben maar het is wel zo. Er is een klein aantal boeken dat me dusdanig geraakt heeft dat ik ze meedraag in mijn hart, mee zou nemen naar dat onbewoonde eiland.
Toen ik een aantal keer van Nederland naar het Verenigd Koninkrijk verhuisde en terug en weer heen - op en neer, heen en weer, heel goed om een gevoel van displacement te voeden :-) - zei ik altijd: ik heb niets nodig dan mijn boeken.
Later waren het mijn boeken en mijn pc. En als ik morgen weer zou vertrekken dan zou ik ondanks e-readers, tablets, en wat is er allemaal tegenwoordig dat lezen eenvoudig en bereikbaar maakt, opnieuw een aantal boeken meenemen.
Vandaag deed ik een tweede poging Paulo Coelho's The Winner Stands Alone (1) - uhm tja wat - te vinden.
Het stond maanden op de plank - kan me mijn eerdere poging niet herinneren of ben ik toen niet verder gekomen dan even bladeren en wegleggen? Zou kunnen, het boek zag er ongeopend uit.
Mooi weer buiten en hitte binnen lokte mij naar het landgoed waar ik met maaltijdsalade, wijn en boek dacht het uren vol te houden. De avond was nog jong en het boek telt voldoende pagina's.
Veertig bladzijdes las ik - tweeënveertig-en-een-derde om precies te zijn. Waarom het niet lukt kan ik niet goed zeggen. Misschien de afstandelijke manier van schrijven.
Derde persoon enkelvoud, nergens een 'ik-persoon', gecombineerd met de onvoltooid tegenwoordige tijd, een niet gebruikelijke combinatie in schrijversland. Veel reflectie, opsommingen, gedachtes die geen houvast krijgen. '"My name's Olivia," says the young woman, pretending to believe his lie'(2).
Nu ik het zo bekijk, zou zo'n zin op mijn schrijfcursus van een aantal jaar geleden zonder genade zijn doorgestreept en ook in de vele schrijfboeken die ik las, is dit een voorbeeld van hoe het niet moet.
Ligt het aan het perspectief, aan de gekozen verteltijd of is het toch het onderwerp. Een man die wil moorden om zijn geliefde terug te winnen? Een bespiegeling over de oppervlakkigheid van roem, rijkdom en bekendheid.
Ik ben op dit moment in een mooie mailwisseling verwikkeld en toevallig ging het in de mail o.a. over hedonisme. Wein, Weib und Gesang. Sex and drugs and rock and roll. De overmatige focus op het bevredigen van de eigen behoefte ten koste van the self, de ander en de maatschappij. Zoiets. Het verdriet dat het najagen van illusies of sprookjes omlijst of voedt.
Ikzelf ben een matig mens in bijna alle opzichten maar het verlies van een Man heeft me aan de rand van de afgrond gebracht, ik zou me dus moeten kunnen identificeren met Igor Malev, de hoofdpersoon van The Winner Stands Alone zoals ik me identificeerde met de naamloze verteller in The Zahir (3), ook zo'n man die geobsedeerd is door het vertrek van zijn vrouw - een vertrek zonder reden, zonder afscheid. Herkenbare kost. Brrrr.
[A zahir] is someone or something which once we have come into contact with them or it, gradually occupies our every thought, until we can think of nothing else. This can be considered either a state of holiness or of madness.(4)
De Man die vertrok zonder reden te geven of uitleg werd mijn zahir en het boek heb ik tot mij genomen, gelezen, herlezen, nogmaals herlezen. Het boek begeleidde me op mijn weg van obsessie via diep gevoeld verdriet naar heling.
Ik weet niet of je ooit kunt helen als je hebt gevoeld wat ik heb gevoeld maar in elk geval is het gevoel van gevaar, van alles kunnen en/of willen doen om het waarom beantwoord te krijgen, opgelost.
De hoofdpersoon in The Zahir vindt zijn antwoord - meer zal ik niet verklappen - en ik heb veel aan het boek gehad tot ik het niet meer uit hoefde te lezen. Misschien om al deze redenen zal ik ditmaal The Winner Stands Alone ook niet uitlezen.
Omdat ik niet meer zou willen moorden om de man terug te halen, omdat ik zover van het ijdele leven in Cannes, de setting van het boek, afsta en er niets in herken. Omdat ik wellicht heb geleerd dat geen enkel persoon het waard is jezelf zo naar beneden te halen dat je bereid bent de wetten van God en de mensheid, je eigen innerlijke wetten met voeten te treden. Zo slecht...!
Enfin, het boek gaat maar weer terug naar de plank waar het lag en ik ga toch nog maar even boekloos op het landgoed zitten om straks om 22:00 uur te genieten van het tweede deel van een aflevering van Silent Witness op de BBC. Hele andere koek dat en razend spannend!
Kate
27 juni 2011
(1) The Winner Stands Alone, Paulo Coelho, HarperCollins Publishers, 2009.
(2) Idem, pagina 16
(3) The Zahir, A novel of Obsession, Paulo Coelho, HarperCollins Publishers, 2006.
(4) Idem, links van de titelpagina
Gisteravond: BBC2, Glastonbury en U2 - niet zonder controverse - maar daar stonden ze dan voor het eerst in hun carrière en voor het eerst leek het of ik echt luisterde, vlug de tekst opgezocht, nog beter luisteren en voelen.
Willen bloggen maar te laat en nu?
Het is zoals wel vaker de laatste tijd, tegen dat ik zover ben om het blog te schrijven, is de urgentie weg of zie ik er de noodzaak niet meer van in.
Tenslotte, hoe vaak kun je schrijven over de pijn, het verlies, de rauwe randjes? En, het is al zolang geleden en ooit voelde het zo als Bono zingt in One maar nu?
Dan borrelen er van die filosofische vragen op als: is dit een blog over het verleden of het heden? Is wat ik voelde, wat ik gisteren herkende zonder de tranen nog relevant? Voor dit blog? Voor mij? Voor mij?
You gave me nothing,
Now it's all I got
We're one
But we're not the same
Well we hurt each other
Then we do it again
Het is de pijn van de herkenning - eindelijk thuis. En toen de ontkenning. 'Nee, ik kende je, herkende je toch niet' - achteraf. En daarna het grote niets - de leegte. Het zwarte gat. En de vragen, de nooit beantwoorde vragen. Hij gaf ze niet, de antwoorden. Ik heb ze nooit gevonden; bedacht, ingevuld maar nooit bevestigd gekregen.
You gave me nothing
Now it's all I got
We're one
But we're not the same
Hoe kon ik ooit denken dat we hetzelfde waren? Eenzelfde gevoel van displacement, being on the outside, alone? Je leerde me over de liefde... Jouw liefde die is als een tempel en ik niet goed genoeg haar te betreden.
Nee! Nee, zo was het niet. Zo is het niet gegaan. Zo gaat het alleen in nachtmerries en horrorsprookjes en dat was het niet. Ik heb nooit voor hem gekropen en hij heeft me nooit minder gemaakt dan ik was. Integendeel.
Dit alles denk ik nu, nu ik dit schrijf zo'n 24 uur na het optreden van U2. Gisteren kon ik dat niet denken want amper was ik bekomen van de treffende lyrics van One of daar zette Bono Jerusalem in - vals en vreemd maar vreemder nog het feit dat ik opnieuw dat lied hoorde.
Het is toeval, het heeft niets te betekenen, het is slechts een visie van a green and pleasant land zonder pijn en verdriet, zonder leugens en bedrog. Herkenning - een gevoel van thuiskomen. Mooi beeld om mee naar bed te gaan, gisteravond en vanavond opnieuw.
And I can't be holding on...
Kate
26 juni 2011
- De bovenste foto is een still uit het optreden van U2 tijdens Glastonbury 2011 op het punt, 4:58, waar Bono Jerusalem inzet.
- One is een nummer van U2. De tekst is geschreven door Bono en de muziek door U2. Het nummer staat op het album Achtung Baby uit 1991.
- De songtekst van One komt van: http://www.lyrics007.com/U2%20Lyrics/One%20Lyrics.html
- One, gevolgd door Jerusalem staan op YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=HOIbhXLEJdc
Gewoon ergens in Schotland ofzo een huisje met een stukje grond. Paar kippen, wat pronkbonen en een plotje aardappels - ik zou nu de naam van het ras moeten noemen lol, Royal Jersey ofzo. Mooie vergezichten en stilte.
Of zo'n typisch Engels stadje, cobble stones, shopping street met meer dan de bekende high street names, tea room, wellicht de zee dichtbij of iets anders :-). Zee? Ben niet zo van de zee maar het past in 'het plaatje' dat ik voor me zie.
Stokrozen. Nooit gehad. A room with a view - nooit gelezen. Of gezien. Is toch ook een film? Weet niets van films. Misschien moet ik eens gaan op een middag, gewoon doen. Even iets anders.
Het slaat half 1. Ben blij met de kerktoren maar wou dat ik ergens anders woonde. Geen zin om te gaan slapen of om dat bed in te stappen. Wil lekker tegen je aan leunen, kletsen, onzin woorden, pseudo veilig, niet alleen.
Slapen. Dromen. Golven om op weg te zweven. Nat. Warm. Cozy. Trilling in mijn buik. Is beter dan in mijn stem. Maar hmmm. Geil is ook verdrietig. Zucht. Pfff. Niet zo.
Zag prachtig geile veterlaarsjes, hoog natuurlijk. Ooit had ik ze gekocht :-). Ooit had ik erover geschreven :-). Gek hoe ver weg het allemaal is. Ik registreer en loop door en vergeet.
Ik moest - moet schoenen hebben maar ik vond - vind niets. Schoenen voor kloffie-dingen, kloffie-dagen, al mijn dagen. Het is herfstig. Ik heb lekker mijn winterkloffie aan. Moet uit. Naar bed naar bed. Slapen.
Zin maken. Afronden. Adem in. Adem uit. Gek, het is best relaxing dit maar ik moet naar bed. Kan niet hier blijven. Kan hier niet blijven. Jij niet. Ik niet. Niet zo. Is wel goed. Was wel goed.
Be well. Ik ga slapen en morgen - straks - later ben ik fit en is er energie. Deal? Deal!
Kate
16 juni 2011
De foto maakte ik gisteren op mijn 'landgoed'. Het toont, vanaf boven en met de klok mee: aardbeien, tagetes (afrikaantje), nasturtium (oost-indische kers), iris en lathyrus.
