236 schakels - 5.

Op de brug bij Hotel Excelsior zette Kate haar fiets vast. Ze kocht wel eens groentezaadjes bij een van de stallen op de bloemenmarkt en aangezien het laat was, had ze bedacht dat ze bij die stal om bloemen zou vragen. Ze zou zeggen dat ze iemand bloemen moest geven en dat ze gerold was ofzo – geen idee wat ze zou zeggen.

Naar het bleek hoefde ze niets te zeggen want de bloemenmarkt was gesloten. Alle winkels waren gesloten. Ze had geen idee waar ze om deze tijd nog bloemen zou kunnen kopen als ze er al het geld voor had en het Centraal Station was te ver.

Aan de brugleuning hingen bloembakken met rode geraniums. Mooi waren ze. Schichtig keek ze om zich heen. Behalve bedelaar zou ze vanavond ook dievegge zijn. Ze koos op kleur, vorm en lengte. Het werd een boeketje van drie.

Zo vlug als haar hakjes het haar toestonden, liep ze naar het restaurant. Gelukkig was ze niet te laat. Het achterste tafeltje aan het raam was nog onbezet. Dat moest wel voor Mark gereserveerd zijn.

Ze drentelde wat op en neer langs het restaurant, durfde niet al te ver uit de buurt te gaan maar wilde ook niet pal voor de ramen van het restaurant op de uitkijk blijven staan. Ze hoopte maar dat de taxi snel zou komen.

Ze voelde zich als een klein meisje dat wacht om de Koningin een bloemetje te mogen aanbieden. Adem in, adem uit - maar het hield de winden niet binnen. Het was maar goed dat ze buiten stond. Waar bleef die taxi?

Maar het was geen taxi. Mark had een paardenkoetsje besteld, romantischer dan dat kon niet. Gebiologeerd keek Kate naar wat zich voor haar ogen afspeelde. Hoe Mark de deken van de knieën van Tessa oplichtte, hoe die lachte en zich naar hem toe boog en hem iets in het oor fluisterde, hoe Mark haar uit de koets hielp en zij hem een arm gaf.

Het kon niet waar zijn. Dit kon niet waar zijn. Tessa boven haar, ja maar niet als partner van Mark, toch? Oh God, alstublieft, niet als zijn partner. Het is vreemd hoe zelfs als de wereld vergaat mensen gewoon blijven functioneren. Zo ook Kate. Ze moest wel.

Ze haalde diep adem, stapte ze op de vrouw af, stak haar hand met bloemen naar Tessa uit en fluisterde: ‘voor u, mevrouw.’ Ja, dit was een vrouw die mevrouw genoemd wenste te worden. Ze wist het ineens weer. Ze wist alles weer. Herinneringen ontsloten door het parfum van de vrouw.

[.../236 schakels - 6.]

Kate 

Onaangenaam kennis te maken!

Ik weet niet wanneer het begonnen is of hoe. De naam van de moordenaar van Pim Fortuyn was snel bekend maar in elk geval de achternaam werd erna en tot op heden nog meestal als initiaal weergegeven. Zijn gezicht - zonder balkje - werd en wordt wel open en bloot getoond.

Bij het drama in Apeldoorn op Koninginnedag 2009 kwam de aanstichter om het leven. We zagen tot vervelens toe zijn auto en de laatste paar honderd meter die hij erin reed. Het deed een beetje denken aan die andere zwarte auto in een tunnel in Parijs in 1997 waar Diana in stierf. Gelukkig hebben we ook van de inzittenden van die auto geen foto's hoeven zien.

Waarom dan zien we wel de man, jongen nog, uit Alphen die op een dag besloot door een winkelcentrum te lopen met wat wapens op zak? Waarom meerdere foto's van de Noor die ook dacht iets voor de mensheid of tegen God te moeten doen?

De mafketel-met-het-weke-gezicht die niet van peutertjes in dagverblijven af kon blijven, de zwemleraar-met-baard die het deed met gehandicapte kindertjes, de gekken die hun eigen of andermans kinderen vermoorden, verkrachten, opsluiten in kelders - laat ze vooral in anonimiteit wegrotten!

Waarom moeten wij intiem bekend raken met moordenaars, verkrachters, pedofielen? Ik wil niet weten hoe ze heten, wil niet weten hoe ze eruit zien op de dag des onheils en in hun toen nog onschuldige jeugd. Ik wil niet weten wat zij voor pamfletten in elkaar hebben gedraaid of filmpjes om hun gedachtegoed te verspreiden.

Ik wil gewoon struisvogel zijn en dat recht heb ik blijkbaar niet. De laatste dagen vermijd ik daarom kranten, sites, nieuwsbulletins en alles waar ik uitgebreid wordt geïnformeerd over de killer en zijn daden, motieven en de gevolgen ervan. 

Ik wil geen tranen zien van ouders van de slachtoffers - waaronder de dader - en ook geen begrafenissen of herdenkingsdiensten. Het verandert immers niets. In spijtbetuigingen geloof ik niet. Sorry is een woord dat sterk aan waarde heeft ingeboet en sorry brengt de doden, de onschuld niet terug.

Ik ben niet geïnteresseerd in details of zelfs de grote lijnen, "gewichtige vragen" als wie gefaald heeft en waar of wanneer en wat dat de maatschappij weer gaat kosten bovenop de prijs die al door individuen is betaald. Levens zijn onvervangbaar. Het gemis onbetaalbaar.

De harde realiteit leert ons dat incidenten als deze, drama's, aanslagen, aanvallen van grootheidswaanzin niet te voorkomen zijn. Nooit. Gedrag dat eraan ten grondslag ligt kan amper afdoend verklaard worden. Het maakt me ziek steeds weer te horen over de psychische gesteldheid van de dader.

Ik ben ziek van dat smoel van die Noor in een auto, die ogen, dat uniform, die kop. Ik wil het gewoon niet meer zien. Ik wil er niets meer over horen. En bovenal, ik wil niet over een paar weken opnieuw kennis hoeven maken met meneer XYZ die denkt God of de mensheid te moeten straffen of helpen met behulp van een wapen.

Kate
30 juli 2011 


p.s. net zo overbodig en onwenselijk - ik zou bijna zeggen: misdadig - als het tonen van moordenaars, verkrachters is het tonen van de ontzielde lichamen van de vermoorden. Ik denk aan Pim Fortuyn, Theo van Gogh. Ook dat zou bij wet verboden moeten worden!

De foto van de struisvogel met de kop in het zand komt van Corbis. De fotograaf is Markku Lahdesmaki en de stock photo id is: MI-063-0143.

Dream on...

Vergeet al het andere.
Dit is waar het om draait.

Dit en alleen maar dit.

 





De foto komt van een van de vele tumblr blogs of accounts - ik kan niet meer terugvinden welke of waar maar ik kwam hem meerdere keren tegen als reblog.

Candy to the eye

Voor mijn computer staat een vaasje bloemetjes van het landgoed. Lathyrus, nasturtium, dahlia roze, bloeiende basilicum.

Een snoepje voor het oog en balsem voor de ziel. Dat was wel nodig tijdens de herfst die geen herfst mocht heten.

Iedere dag een andere samenstelling want, bloemetje eruit, bloemetje erin en soms het hele vaasje vervangen.

Cadeautje aan mezelf: 'ja, ik vind je lief en ja, je doet het goed, heel goed'. Ook ik heb dat nodig, sometimes.

Dat ik weer aan het schrijven ben is een groot wonder dat ik koester en voed en meer wil ik er nu niet over zeggen :-).

Het vaasje is trouwens een leeg kruidenpotje en dat op zich doet me iedere dag weer glimlachen.

Kate
28 juli 2011

236 schakels - 4.

Het overhemd was gestreken. Geen strijkvouwen, geen bubbels in de manchetten of de boord, beetje versteviger niet te veel en niet te weinig.

Gelukkig had hij dit keer geen op- of aanmerkingen op haar strijkwerk. Stiekem slaakte ze een zucht van verlichting. Hij kon nogal moeilijk zijn, een pietlut zelfs maar vanavond was er geen tijd of hij had andere dingen aan zijn hoofd.

Zwijgend deed hij haar make-up. Ze voelde zijn emotie in de manier waarop hij kwast en penseel over haar gezicht liet gaan.

Ditmaal geen liefkozing, geen streling maar een onderhuidse agressie, een beheerste onbeheerstheid gevoed door – hoopte ze – rauw verlangen naar de slavin wier gezicht hij opmaakte. Ze was blij dat ze haar ogen gesloten moest houden. Soms was het beter dingen niet te zien.

Een tikje op haar billen ten teken dat hij klaar was en zij haar ogen mocht openen. Hij wees op het bevlekte, stinkende jurkje dat ze nog geen tien minuten geleden uit had getrokken en haar bh. Opende haar slaapkamerdeur en kwam even later naar buiten met hoge open sandaaltjes en een mutsje waarvan het doel haar niet uitgelegd hoefde te worden.

Ze slikte toen ze zichzelf aangekleed in de spiegel zag. God, wat voelde zij zich naakt zonder keten. Met keten zou het makkelijker zijn geweest, veiliger. Ze miste het houvast dat staal op haar lichaam haar bood, de ondersteuning ook. Zonder dat – hoe kon ze doen wat ze moest doen?

Meer tijd om stil te staan bij wat er komen ging had ze echter niet. Hij stond in de kamerdeur met de telefoon aan zijn oor en wenkte dat ze binnen moest komen, dat ze haar jurk omhoog moest tillen om hem te tonen dat ze er geen slipje onder aanhad.

Hij legde de telefoon neer en liep naar haar toe, trok een scheur in de hals van de jurk, klemde zijn hand om haar kaak, kuste haar hard op de mond, beet in haar oor en kreunde: ‘maak me trots, Kate. Verdwijn nu voor ik me niet langer kan bedwingen.’

[.../236 schakels - 5.]

Kate 

236 schakels - 3.

Bepaalde taken dienden - of hij er nu was of niet - naakt uitgevoerd te worden: ramen lappen, vloeren dweilen, strijken. Zonder publiek, hij was buiten haar gezichtsveld aan het bellen, dwaalden haar gedachtes af naar de vrouw met wie Mark zou gaan dineren, Tessa.

Wat wist zij van Tessa? Veel en weinig. Ze wist precies met wie Mark ging dineren, al had zij zich destijds anders genoemd. Het was de vrouw die Kate had aangeschreven, gecomplimenteerd met haar schrijven, die had gevraagd of ze hem gevonden had ‘die ene’ ¹).

Ja, ze wist wie Tessa was. Kate had haar aan Mark moeten voorstellen en die had mogelijkheden gezien. Wat er daarna was gebeurd was pijnlijk. Zo pijnlijk dat ze nu, nu ze toch echt meer moest weten dan de nieuwe naam van de vrouw die wél met hem mocht dineren, zich er bijna niets meer van kon herinneren.

Ze was er goed in traumatische gebeurtenissen weg te duwen. Deze vrouw, Tessa of hoe ze mocht heten, was slecht. Ze had Kate gebruikt om in het bed van Mark te belanden en Mark had Tessa gebruikt om Kate te pijnigen.

Zij, Kate, had er om moeten smeken. Ze had er om gesmeekt, om de pijn en de vernedering, om gebruikt, misbruikt te worden door een vrouw net als vroeger. En deze vrouw, Tessa, moest ze bloemen geven. Hij wist wat hij vroeg.

En alsof dat nog niet genoeg was zou zij voor het oog van deze vrouw en van Mark op straat moeten bedelen om geld waarmee het restaurant na afloop betaald zou worden. Voor haar ogen zou die vrouw genieten van iets dat zij zo miste. Natuurlijk kwam Kate ook wel in restaurants maar nooit met hem. Na die laatste keer nooit meer met hem.

Het was een van die dingen, die hele normale dingen die niet meer voor haar weggelegd waren. Een slavin at nu eenmaal niet met haar eigenaar in een restaurant. Eigenaar? Gek, sinds ze zijn keten kwijt was geraakt, dacht ze vaker zo over hem. Wat maakte dat haar?

Net op tijd had ze in de gaten dat het strijkijzer al gevaarlijk lang op het voorpand rustte. Oh fuck. Dat kwam ervan als je de dingen niet bewust deed. Hij hamerde er keer op keer op: ‘alles wat je doet Kate, moet je bewust doen, bewust ervaren’. Vanavond wilde ze absoluut niet bewust beleven.

Bedelen. Jezus. Hoe moest je bedelen? Zelf gaf ze nooit iets aan bedelaars. Kocht nooit een daklozenkrant, hoonde straatmuzikanten uit haar buurt en dan had je nog dat blowende, zuipende, spuitende, stinkende Oostblokvolk dat haar verveelde.

Niet aan denken. Maar hoe kon ze? Het had haar haar keten gekost. Die keten moest ze terugkrijgen. Linksom of rechtsom. Als dat betekende dat ze moest bedelen dan zou ze bedelen hoe afschuwelijk het ook was het te moeten doen.

Waar was ze bang voor? Ze had niets te verliezen. Eén schakel, had hij gezegd. Het zou haar één schakel opleveren. Een van de 236 en er was meer dan genoeg tijd. Nee, ze had niets te verliezen. Diep ademhalen, ogen dicht en doen.

Haar hand ophouden, vragen, smeken om een aalmoes. Als slavin was erin getraind, het zou een makkie moeten zijn. Hoe kon ze bedelen? Vreemden om geld vragen? Rondhangen op straat met haar blik op dat flipping restaurant waar Mark en die vrouw… Onwillekeurig ging haar hand naar haar maag.

Zo bang. Adem in, adem uit, adem in – niet aan denken. Gewoon niet aan denken. Die vrouw was niets van hem. Maar hij nam haar wél mee naar een restaurant. Niet aan denken. Gewoon negeren. Niet kijken. Niet observeren. De pijn niet binnen laten komen. Adem in, adem uit.

[.../236 schakels - 4.]

Kate 


¹) Lees ook: Smeulend vuur

236 schakels - 2.

‘En nu mijn lieve Kate, wil ik dat jij mij vraagt, smeekt als het moet, toeschouwer te mogen zijn van het dineetje van Tessa en mij op het Rokin.’

Betovering verbroken, ze deinsde achteruit. Dat wilde ze niet, dat kon ze niet, dat was te pijnlijk voor haar. Ha! Alsof er iets te pijnlijk werd geacht voor haar. Nee, ze moest en zou vragen naar meer. Dat was haar opdracht, haar taak. Zo was de interactie tussen hen. Terwijl haar hoofd nog nee schudde opende ze haar mond. Zijn sperma sijpelde op haar jurk. Opnieuw tranen. Ze was duidelijk uit vorm.
 
‘Dat was niet slim, Kate. Kijk me aan zodat ik je kan slaan.’ Ze wist wel beter dan te aarzelen, sloot haar ogen maar hief haar hoofd op zoals bevolen. De klap was mild – ze kende hem goed genoeg om dat te weten.
 
‘Dank u wel’. Waarom ze hem dankte, nu, zonder aansporing wist ze zelf niet goed. ‘Ik zou graag toekijken hoe u zit te dineren met uw vriendin.’
 
‘Hmmm, je klinkt niet erg verlangend Kate. Volgende keer ga ik niet akkoord met zo’n slappe poging. Absoluut niet. Ik weet het goed gemaakt, met je neusje tegen het raam gedrukt huilen omdat niet jij maar Tessa daar met mij romantisch zit te wezen, is niet genoeg.
 
Ik wil jou vanavond vóór het restaurant, met je gezicht naar het restaurant zien bedelen om geld. Genoeg geld om het diner van Tessa en mij af te rekenen. Genoeg om er daarna een taxi naar haar huis van te kunnen betalen. Genoeg om haar bij aankomst bij het restaurant een bloemetje aan te bieden.
 
Dus Kate, hoeveel ga je bij elkaar bedelen vanavond op het Rokin? Denk erom het is geen eetcafé waar we het over hebben. Iedere euro die ik moet bijbetalen tel ik op bij het aantal terug te verdienen schakels.’
 
Terwijl hij sprak had Kate haar adem ingehouden zonder dat ze zich daar bewust van was. Pas nadat hij haar had ingelicht over de consequentie van met te weinig geld thuiskomen kwam haar ademhaling piepend op gang – dat kon niet onopgemerkt blijven. Vreemd, de reacties van een mens onder druk. Ze besefte hoe zwaar het zou zijn zelfs maar tien euro tekort te komen.
 
‘Antwoord me. Ik vroeg op hoeveel geld ik kan rekenen, Kate?’
‘Honderd euro?’
‘Honderd euro? Ik denk dat jij die keten wel op je buik kan schrijven – denk je ook niet?’
‘Ja, nee, hoeveel moet ik ophalen?’
 
‘Ben je dom Kate? Kun je ook al niet meer rekenen? Een bloemetje, vijftien, twintig euro. Een taxi van het Rokin naar Tessa; taxichauffeurs zijn oplichters dus reken maar uit. Diner, drie of vier gangen met een lekker wijntje. Ik zou maar vlug gaan als ik jou was, hoe eerder je er staat, hoe meer geld je bij elkaar zult kunnen schrapen. Oh, maar eerst wil ik nog dat je even mijn overhemd strijkt - naakt Kate - en schiet op want ik ben laat.’

[.../236 schakels - 3.]

Kate