Kip van het landgoed

Mijn moeder heeft nooit van koken gehouden. Ze kon het wel hoor, goed zelfs - simpel maar goed. Het is niet belangrijk dat ik dat vind. Belangrijker is te melden, keer op keer op keer dat ze nooit van koken gehouden heeft.

Onuitgesproken het voornemen koken nu, aan het eind van haar leven, niet meer leuk te gaan vinden ook. Makkelijk is de leuze en als het met een uitsmijter kan, dan zal ze het niet nalaten dat ei tot avondmaal te verheffen.

En dus breng ik haar af en toe, regelmatig een grote pan. Wat overblijft - als er wat over blijft - kan ingevroren worden. 

Vandaag had ik bedacht om rode kip voor haar te maken, haalde er alles voor in huis maar toen ik wilde beginnen bleek dat de twee grote uien die ik nodig had, die ik nog in huis had, niet meer bruikbaar waren. 

Ik had geen uien meer in huis maar wel een netje sjalotjes. Geen zin daar de rode kip mee te maken en dus, na enige Googlen op kip en sjalotten ter inspiratie, heb ik iets anders gemaakt zomaar met dat wat ik in de koelkast en op het landgoed had.

Het lijken misschien veel ingrediënten, en dat zijn het ook, maar variëren mag, gebruik gewoon wat je bij de hand hebt, wat nog in de koelkast staat of op de vensterbank groeit. 

Ik heb geluk, mijn landgoed biedt van alles en nog wat en ik heb er vandaag dankbaar gebruik van gemaakt :-). Geen excuses dus voor mijn waslijst aan handje-vol-van-dit en een-paar-sprietjes-van-dat. 

Ik heb er heerlijk mee gekookt en van gegeten - ik kookte er een aardappeltje bij en wat snijbonen. Morgen ga ik met de rest naar mijn moeder waar ik het zal opwarmen voor haar en mijn broer die ook komt en zal serveren met rijst en koolrabi.

De ingrediënten die ik gebruikte waren:

1 kilogram kipfilet

4 sjalotten, geschild en in vieren gedeeld
6 cherrytomaatjes
een handvol kleingesneden pronkbonen en sperciebonen

ca. 12 olijven gevuld met citroen en het vocht ervan
ca. 3/4 potje kappertjes - niet van die hele kleine
ca. 12 zilveruitjes en het vocht ervan

verse tijm
verse oregano
verse peterselie
wat naaldjes verse rozemarijn
2 blaadjes verse salie
2 laurierblaadjes
1 theelepel dragon

1 theelepel pikante paprika poeder
vers gemalen zwarte peper

1/2 kipbouillon tablet verkruimeld
2 theelepels chili jam - eventueel marmelade of suiker en een paar druppels tabasco

margarine
citroenolijfolie

Braad de kip aan in margarine met citroenolijfolie. 

Schik de partjes sjalot er omheen en strooi, leg en schenk de andere ingrediënten op en om de kip.

Laat lekker stoven tot de kip gaar is.


Kate
30 juni 2011

Lezen in Coelho

Opnieuw begin ik een boek dat ik niet uit zal lezen. Ja, zucht u maar - ik doe het ook en diep en vol ongeduld. Waarom kan ik niet gewoon een boek uitlezen? Een boek van een schrijver waar ik andere boeken van las en herlas en herlas en herlas. Waar ik over schreef - nee, niet hier, nog niet - en dacht. Die ik meenam. 

Meenam? Ja, die ik bij me draag en dat klinkt inderdaad zweveriger dan ik ben maar het is wel zo. Er is een klein aantal boeken dat me dusdanig geraakt heeft dat ik ze meedraag in mijn hart, mee zou nemen naar dat onbewoonde eiland.

Toen ik een aantal keer van Nederland naar het Verenigd Koninkrijk verhuisde en terug en weer heen - op en neer, heen en weer, heel goed om een gevoel van displacement te voeden :-) - zei ik altijd: ik heb niets nodig dan mijn boeken.

Later waren het mijn boeken en mijn pc. En als ik morgen weer zou vertrekken dan zou ik ondanks e-readers, tablets, en wat is er allemaal tegenwoordig dat lezen eenvoudig en bereikbaar maakt, opnieuw een aantal boeken meenemen.

Vandaag deed ik een tweede poging Paulo Coelho's The Winner Stands Alone (1) - uhm tja wat - te vinden. 

Het stond maanden op de plank - kan me mijn eerdere poging niet herinneren of ben ik toen niet verder gekomen dan even bladeren en wegleggen? Zou kunnen, het boek zag er ongeopend uit. 

Mooi weer buiten en hitte binnen lokte mij naar het landgoed waar ik met maaltijdsalade, wijn en boek dacht het uren vol te houden. De avond was nog jong en het boek telt voldoende pagina's.

Veertig bladzijdes las ik - tweeënveertig-en-een-derde om precies te zijn. Waarom het niet lukt kan ik niet goed zeggen. Misschien de afstandelijke manier van schrijven.

Derde persoon enkelvoud, nergens een 'ik-persoon', gecombineerd met de onvoltooid tegenwoordige tijd, een niet gebruikelijke combinatie in schrijversland. Veel reflectie, opsommingen, gedachtes die geen houvast krijgen. '"My name's Olivia," says the young woman, pretending to believe his lie'(2).

Nu ik het zo bekijk, zou zo'n zin op mijn schrijfcursus van een aantal jaar geleden zonder genade zijn doorgestreept en ook in de vele schrijfboeken die ik las, is dit een voorbeeld van hoe het niet moet. 

Ligt het aan het perspectief, aan de gekozen verteltijd of is het toch het onderwerp. Een man die wil moorden om zijn geliefde terug te winnen? Een bespiegeling over de oppervlakkigheid van roem, rijkdom en bekendheid.

Ik ben op dit moment in een mooie mailwisseling verwikkeld en toevallig ging het in de mail o.a. over hedonisme. Wein, Weib und Gesang. Sex and drugs and rock and roll. De overmatige focus op het bevredigen van de eigen behoefte ten koste van the self, de ander en de maatschappij. Zoiets. Het verdriet dat het najagen van illusies of sprookjes omlijst of voedt. 

Ikzelf ben een matig mens in bijna alle opzichten maar het verlies van een Man heeft me aan de rand van de afgrond gebracht, ik zou me dus moeten kunnen identificeren met Igor Malev, de hoofdpersoon van The Winner Stands Alone zoals ik me identificeerde met de naamloze verteller in The Zahir (3), ook zo'n man die geobsedeerd is door het vertrek van zijn vrouw - een vertrek zonder reden, zonder afscheid. Herkenbare kost. Brrrr.

[A zahir] is someone or something which once we have come into contact with them or it, gradually occupies our every thought, until we can think of nothing else. This can be considered either a state of holiness or of madness.(4)

De Man die vertrok zonder reden te geven of uitleg werd mijn zahir en het boek heb ik tot mij genomen, gelezen, herlezen, nogmaals herlezen. Het boek begeleidde me op mijn weg van obsessie via diep gevoeld verdriet naar heling. 

Ik weet niet of je ooit kunt helen als je hebt gevoeld wat ik heb gevoeld maar in elk geval is het gevoel van gevaar, van alles kunnen en/of willen doen om het waarom beantwoord te krijgen, opgelost.

De hoofdpersoon in The Zahir vindt zijn antwoord - meer zal ik niet verklappen - en ik heb veel aan het boek gehad tot ik het niet meer uit hoefde te lezen. Misschien om al deze redenen zal ik ditmaal The Winner Stands Alone ook niet uitlezen. 

Omdat ik niet meer zou willen moorden om de man terug te halen, omdat ik zover van het ijdele leven in Cannes, de setting van het boek, afsta en er niets in herken. Omdat ik wellicht heb geleerd dat geen enkel persoon het waard is jezelf zo naar beneden te halen dat je bereid bent de wetten van God en de mensheid, je eigen innerlijke wetten met voeten te treden. Zo slecht...!

Enfin, het boek gaat maar weer terug naar de plank waar het lag en ik ga toch nog maar even boekloos op het landgoed zitten om straks om 22:00 uur te genieten van het tweede deel van een aflevering van Silent Witness op de BBC. Hele andere koek dat en razend spannend!

Kate
27 juni 2011


(1) The Winner Stands Alone, Paulo Coelho, HarperCollins Publishers, 2009.
(2) Idem, pagina 16
(3) The Zahir, A novel of Obsession, Paulo Coelho, HarperCollins Publishers, 2006.
(4) Idem, links van de titelpagina

U2 op Glastonbury

Gisteravond: BBC2, Glastonbury en U2 - niet zonder controverse - maar daar stonden ze dan voor het eerst in hun carrière en voor het eerst leek het of ik echt luisterde, vlug de tekst opgezocht, nog beter luisteren en voelen. 

Willen bloggen maar te laat en nu? 

Het is zoals wel vaker de laatste tijd, tegen dat ik zover ben om het blog te schrijven, is de urgentie weg of zie ik er de noodzaak niet meer van in.

Tenslotte, hoe vaak kun je schrijven over de pijn, het verlies, de rauwe randjes? En, het is al zolang geleden en ooit voelde het zo als Bono zingt in One maar nu? 

Dan borrelen er van die filosofische vragen op als: is dit een blog over het verleden of het heden? Is wat ik voelde, wat ik gisteren herkende zonder de tranen nog relevant? Voor dit blog? Voor mij? Voor mij?

You gave me nothing,
Now it's all I got
We're one
But we're not the same
Well we hurt each other
Then we do it again

Het is de pijn van de herkenning - eindelijk thuis. En toen de ontkenning. 'Nee, ik kende je, herkende je toch niet' - achteraf. En daarna het grote niets - de leegte. Het zwarte gat. En de vragen, de nooit beantwoorde vragen. Hij gaf ze niet, de antwoorden. Ik heb ze nooit gevonden; bedacht, ingevuld maar nooit bevestigd gekregen.

You gave me nothing
Now it's all I got
We're one
But we're not the same

Hoe kon ik ooit denken dat we hetzelfde waren? Eenzelfde gevoel van displacement, being on the outside, alone? Je leerde me over de liefde... Jouw liefde die is als een tempel en ik niet goed genoeg haar te betreden.

Nee! Nee, zo was het niet. Zo is het niet gegaan. Zo gaat het alleen in nachtmerries en horrorsprookjes en dat was het niet. Ik heb nooit voor hem gekropen en hij heeft me nooit minder gemaakt dan ik was. Integendeel.

Dit alles denk ik nu, nu ik dit schrijf zo'n 24 uur na het optreden van U2. Gisteren kon ik dat niet denken want amper was ik bekomen van de treffende lyrics van One of daar zette Bono Jerusalem in - vals en vreemd maar vreemder nog het feit dat ik opnieuw dat lied hoorde.

Het is toeval, het heeft niets te betekenen, het is slechts een visie van a green and pleasant land zonder pijn en verdriet, zonder leugens en bedrog. Herkenning - een gevoel van thuiskomen. Mooi beeld om mee naar bed te gaan, gisteravond en vanavond opnieuw.

And I can't be holding on...

Kate
26 juni 2011


- De bovenste foto is een still uit het optreden van U2 tijdens Glastonbury 2011 op het punt, 4:58, waar Bono Jerusalem inzet.
-  One is een nummer van U2. De tekst is geschreven door Bono en de muziek door U2. Het nummer staat op het album Achtung Baby uit 1991.
- De songtekst van One komt van:  http://www.lyrics007.com/U2%20Lyrics/One%20Lyrics.html
- One, gevolgd door Jerusalem staan op YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=HOIbhXLEJdc

Idylle

Gewoon ergens in Schotland ofzo een huisje met een stukje grond. Paar kippen, wat pronkbonen en een plotje aardappels - ik zou nu de naam van het ras moeten noemen lol, Royal Jersey ofzo. Mooie vergezichten en stilte.

Of zo'n typisch Engels stadje, cobble stones, shopping street met meer dan de bekende high street names, tea room, wellicht de zee dichtbij of iets anders :-). Zee? Ben niet zo van de zee maar het past in 'het plaatje' dat ik voor me zie.

Stokrozen. Nooit gehad. A room with a view - nooit gelezen. Of gezien. Is toch ook een film? Weet niets van films. Misschien moet ik eens gaan op een middag, gewoon doen. Even iets anders.

Het slaat half 1. Ben blij met de kerktoren maar wou dat ik ergens anders woonde. Geen zin om te gaan slapen of om dat bed in te stappen. Wil lekker tegen je aan leunen, kletsen, onzin woorden, pseudo veilig, niet alleen.

Slapen. Dromen. Golven om op weg te zweven. Nat. Warm. Cozy. Trilling in mijn buik. Is beter dan in mijn stem. Maar hmmm. Geil is ook verdrietig. Zucht. Pfff. Niet zo.

Zag prachtig geile veterlaarsjes, hoog natuurlijk. Ooit had ik ze gekocht :-). Ooit had ik erover geschreven :-). Gek hoe ver weg het allemaal is. Ik registreer en loop door en vergeet.

Ik moest - moet schoenen hebben maar ik vond - vind niets. Schoenen voor kloffie-dingen, kloffie-dagen, al mijn dagen. Het is herfstig. Ik heb lekker mijn winterkloffie aan. Moet uit. Naar bed naar bed. Slapen.

Zin maken. Afronden. Adem in. Adem uit. Gek, het is best relaxing dit maar ik moet naar bed. Kan niet hier blijven. Kan hier niet blijven. Jij niet. Ik niet. Niet zo. Is wel goed. Was wel goed.

Be well. Ik ga slapen en morgen - straks - later ben ik fit en is er energie. Deal? Deal!

Kate
16 juni 2011



De foto maakte ik gisteren op mijn 'landgoed'. Het toont, vanaf boven en met de klok mee: aardbeien, tagetes (afrikaantje), nasturtium (oost-indische kers), iris en lathyrus.

Queen - Hammersmith Odeon kerst 1975

ticket Queen at the Hammersmith Odeon 1975

Ik heb de afgelopen twee avonden met veel genoegen "Days of our Lives", de nieuwe documentaire over Queen bekeken. Mijn scepsis was ongegrond, het was integer en in tegenstelling tot sommige van de vroegere portretten zag ik weinig dat al eerder getoond was. Wat ik zag voelde nieuw - wat een verademing!

Maar pakkender nog dan "Days of our lives" was het concert dat gisteravond na afloop werd getoond: "Queen at the Hammersmith Odeon". De registratie van het BBC concert opgenomen op 24 december 1975 voor het indertijd beroemde programma "The Old Grey Whistle Test". 

Brian May tijdens "Brighton Rock"

Op de een of andere manier was dit aan mijn radar ontsnapt al die jaren, of was ik het gewoon vergeten? Hoe kon ik want ik heb met kippenvel zitten kijken. Later las ik dat zowel Brian als Freddie niet 100% fit waren maar dat was absoluut niet te merken. Een weergaloze show met de bekende elementen: licht, rook, kostuums, show als omlijsting van muzikale kwaliteiten die staan als een huis.

Brian speelde de mooiste "Brighton Rock" solo die ik in jaren gehoord heb. Freddie, in vorm, achter de piano. Roger die fonteinen maakt door water op zijn drums op te spatten en John die er staat zoals hij er al die jaren stond. Ik heb genoten. Hoe kun je de kracht van muziek overzetten in woorden? In beelden misschien maar in woorden?

Misschien door de setlist:

• Now I'm here
• Medley: Bohemian Rhapsody / Killer Queen / The March of the Black Queen / Bohemian Rhapsody (reprise)
• Bring back that Leroy Brown
• Brighton Rock
• Son and Daughter
• Keep yourself alive
• Liar
• In the Lap of the Gods... rev.
• Encore: Big Spender / Jailhouse Rock
• Tweede encore van het originele concert - niet getoond: Seven Seas of Rhye / See what a Fool I've been /God save the Queen

Freddie Mercury

De versies van bijvoorbeeld "Son and Daughter" en "Liar" waren fenomenaal. Echt een aanrader. Ik heb Freddie zelden zo goed of moet ik zeggen melodieus horen zingen.

Okay, genoeg. Er zijn vast wel dvd's te koop en anders wordt het concert ongetwijfeld nog wel ooit op televisie getoond maar natuurlijk kun je ook even op YouTube kijken. Ik heb in elk geval deze link naar het begin van het concert gebookmarkt.


Kate
31 maart 2011



Foto verantwoording:
- Ticket: http://www.queenconcerts.com/detail/live/209/queen-live-24-12-1975-hammersmith-odeon-london-uk.html
- Brian May: http://www.dvds2trade.co.uk/Queen75.htm
- Freddie Mercury: http://www.ioffer.com/i/QUEEN-RARE-DVD-LIVE-AT-HAMMERSMITH-ODEON-1975-REMASTERE-95031971

Queen 40 jaar

Queen bestaat veertig jaar. Ik veronderstel dat je pas een jubileum of verjaardag kunt vieren als je heel precies weet en nauwkeurig kunt communiceren wanneer de onderneming, het samenzijn, de band begonnen is. Dat kan lastig zijn en niet onomstreden.

John Deacon

De mannen van Queen - wie zijn dat eigenlijk? - hebben besloten dat Queen begonnen is op 1 maart 1971, de dag dat John Deacon na een auditie werd aangenomen als bassist.

Niet de datum waarop Freddie Mercury de band Smile, bestaande uit Brian May, Roger Taylor, mocht versterken. Niet de dag toen op voorspraak van Freddie de bandnaam werd gewijzigd in Queen. 

Queen concert 25-07-1970

De datum van het eerste concert als 'Queen (formerly Smile)' is niet gekozen als het begin van Queen. Nee, Queen werd of was pas Queen toen John Deacon erbij kwam en dat is vreemd want Queen is nog steeds Queen terwijl Mercury noch Deacon een actieve rol hebben of zullen hebben in de band.

Het is ruim twintig jaar na het overlijden van Freddie Mercury; John Deacon heeft zich in 1997 van de muziekwereld en Queen afgewend maar Queen gaat gewoon door. Men tourde met een andere zanger, nam nieuw materiaal met hem op maar Queen bleef steeds Queen - hoewel soms als Queen+Paul Rodgers.

Momenteel tourt Brian May met de zangeres Kerry Ellis door de U.K. - plannen voor een Europese tour zijn in de maak - de helft van de voorstelling kan het publiek luisteren naar Queen songs inclusief een samenzang tijdens de akoestische versie van "Love of My Life". Het voelt op de een of andere manier niet goed.

Brian stelt: 'In no sense am I trying to be Queen'. Okay, in dit geval heet de samenwerking niet Queen - het is een Brian May productie en niet Roger maar diens zoon zit achter de drums. Dit is niet Queen en niemand die dat pretendeert - ik ook niet maar speel dan verdorie niet zoveel van het repertoire van je oude bandje!

Dit is het jaar van Queen en dat valt heel gunstig een paar maanden na de overstap van EMI - bijna veertig jaar koninklijke platenmaatschappij - naar Universal Music die, ook heel toepasselijk, alle albums opnieuw gaan uitbrengen. De eerste vijf liggen al in de schappen, de volgende vijf worden in juni verwacht. Ik koop dit keer maar niets :-).

Queen

Queen viert een feestje en pakt als vanouds groots uit. Zo was er de tentoonstelling "Stormtroopers in Stilettos" van 25 februari tot 12 maart in Londen. Een overzicht van de beginjaren van Queen. Jammer genoeg kon ik hier niet weg anders was ik beslist even een kijkje gaan nemen. Het leek me buitengewoon interessant en leuk.

Er is ook een nieuwe documentaire gemaakt van de geschiedenis van Queen door de ogen van Brian en Roger. "Days of our Lives" is te zien op BBC2 in twee delen op zondag 29 mei 2011 en maandag 30 mei om 23:00 uur.

Ik moet zeggen dat ik huiverig en nieuwsgierig tegelijk ben. Al jaren wordt de geschiedenis van Queen herschreven. Stukje bij beetje, jaar na jaar is het belang Brian en Roger in alle facetten van het bandleven vergroot. 

Over John horen we hoogstens 'he’s very nervous and very fragile and he doesn’t really want to deal with a lot of people anymore (...) but he’s still our partner, you know, he still gets paid'. Tja... Zegt Brian May: 'I think the popular view is that when John joined the band, the band was complete'. 

Smile concert 27-06-1970

Prima! Maar dan alsjeblieft, alsjeblieft ontbind de band nu die - al was het maar door de dood van Mercury - niet meer compleet is, nu Deacon al jaren een slapend lid is. Ontbind de band en ga verder onder de naam Smile of Taylor & May, May & Taylor is ook goed. Ga samen op reis als oude mannen en zing je liedjes als je dat nodig vindt.

De harde realiteit is echter dat May en Taylor samen niet zo goed zijn, apart niet zo goed zijn als samen met Deacon en Mercury, niet zo goed als de musicalcast van een goed geoliede productie die ook al weer negen jaar op de planken staat, nooit beter dan dat wat nu voor de zoveelste keer met een nieuw hoesje en weer nieuwe toevoegingen en wellicht inderdaad opgepoetst met veel bombarie uitgegeven is.

Queen is veertig en nog zijn de festiviteiten niet ten einde. Er komt een film over een aantal jaren in het leven van Freddie Mercury - de jaren voorafgaand aan Live Aid, voorafgaand aan aids en aftakeling. Ik denk dat ik ook dit deel van het feest maar aan me voorbij laat gaan.

Ik ben een cynica en merk dat ik steeds meer moeite krijg met de bulldozer die Queen heet. Die mij steeds weer nieuwe oude platen probeert te verkopen of op andere manieren tracht geld te genereren - niets mis mee maar hmm ooit is het toch echt wel genoeg geweest zelfs als je oud-en-trouw-fan-van-het-eerste-uur bent.

Het stoort mij dat Lenie 't Hart onder de nieuwe reclame voor haar Zeehonden Crèche ongeveer het hele "Love of my Life" als muziekje mag misbruiken. Een heel nummer, ook nog een nummer met heel veel connotaties, dierbare gevoelens en herinneringen. Dat is toch echt wat anders dan de openingsmaten van "It’s a Beautiful Day". Blijkbaar denken de heren van Queen er anders over...

En zo vecht ik verder met mijn passie van weleer. Het is een kwestie van loslaten, van je niet druk maken, van kiezen voor de elementen die (nog) wel goed voelen. Het zou pijn doen ware het niet dat ik het proces herken en erken als een dat overal in de geschiedenis plaatsvindt: het heet historiografie.

Historiografie is geschiedschrijving. Er is dat gezegde, u kent het wel, geschiedenis wordt opgetekend door de overlevers, door de overwinnaars, door mensen met hun eigen kijk op dat wat vooraf gegaan is. Zou Brian May zijn overleden in 1991 dan zou verhaal van Queen heden ten dagen anders worden verteld.

Ik zit morgen- en overmorgenavond rond deze tijd - 23:00 uur - te kijken naar BBC2. Huiverig en nieuwsgierig zal ik luisteren en kijken naar dat wat de heren May, Taylor en hun manager Jim Beach ons willen laten zien en horen. Er zal over John Deacon worden gesproken en over Freddie Mercury: positief, liefdevol zelfs. Het zal mij, in weerwil van mijzelf, boeien en pakken en meevoeren naar mijn jeugd.

Queen bestaat veertig jaar en dat moet gevierd worden - want als het niet gevierd zou worden was het ook niet goed :-). Champagne ontkurken en kijken: morgenavond en maandagavond: "Days of our Lives", 23:00 uur op BBC2.

Kate
28 mei 2011 


Foto en tekst verantwoording:


1. Logo 40 jaar Queen - http://queenonline.com/en/news-archive/queens-40th-anniversary-a-reason-to-be-excited-about-2011/

2. Foto John Deacon gemaakt door Mick Rock - http://joehasselvander.blogspot.com/2009/01/queen-sheetkeeckers-return-of-rock.html

3. Aankondiging van het eerste concert van Queen (voorheen Smile) op 25 juli 1970 in PJ's in Truro Cornwall met Freddie Mercury (lead vocals, tambourine), Brian May (electric guitar, backing vocals), Roger Taylor (drums, backing vocals),
Mike Grose (bass guitar) komt van: http://www.queenconcerts.com/detail/live/3/queen-live-25-07-1970-pjs-club-truro-uk.html

4. Citaat Brian May: 'In no sense am I trying to be Queen' komt uit "If it dies, it's all on me - I don't have any back-up" - interview met Kerry Ellis in de krant "Shropshire Star" van 10 mei 2011, geschreven door Dave Burrows en gelezen via
http://www.brianmay.com/whatsnew.html

5.  Wil je weten hoe het was die tentoonstelling over de beginjaren? Kijk dan op: http://www.stormtroopersinstilettos.com/gallery/
Foto's van de tentoonstelling staan hier:
http://www.flickr.com/photos/simononly/sets/72157626248993886/detail/
En een filmpje is er ook: http://www.youtube.com/watch?v=_Oi_WZCioo8

6. De "pasfotootjes" van Queen zijn gemaakt door Mick Rock en komen van:  http://www.queencuttings.com/dblog/articolo.asp?articolo=176

7. De citaten over John Deacon komen uit een interview van Roger en Brian aan queenonline.com:
- Roger Taylor zei: 'he’s very nervous and very fragile and he doesn’t really want to deal with a lot of people anymore (...)  but he’s still our partner, you know, he still gets paid' - in deel drie van het interview van 29 maart 2011. Het is terug te vinden op:
http://www.queenonline.com/en/features/brian-and-roger-interview-part-3/
- Brian May stelde: 'I think the popular view is that when John joined the band, the band was complete. So it’s the anniversary of that which I think is March. So we became the complete Queen group when John joined us.' Dat was in deel 1 van 23 maart 2011 op: http://www.queenonline.com/features/roger-taylor-brian-may-interview-part-1/

8. De advertentie voor wat het laatste concert van Smile zou zijn op 27 juni 1970 in Cityhall Truro, Cornwall komt van: http://queenincornwall.blogspot.com/2010/07/smile-gigs-in-cornwall-3-more-that-were.html

9. De foto van de band aan het eind van mijn blog is ook gemaakt door Mick Rock en komt van: http://www.nme.com/photos/queen---forty-years-of-glam-rocking-genius/208154/5/1#7

Freddie en Mick Rock

10. Mocht je nou nieuwsgierig zijn naar die Mick Rock, fotograaf van de beroemde foto's in de beginperiode - "Queen II" en "Sheer Heart Attack" - al die wonderschone foto's die zo invloedrijk zijn geweest in de beeldvorming van de band in de '70s - hier is hij met Freddie.

Deze foto - leuk hè dat jasje dat zowel door Freddie als Roger als Mary Austin is gedragen :-) - komt van: http://www.mercury-and-queen.com/queen.htm

Adieu Blogger - of niet? Blog zonder drempel

Er zijn problemen, ik ondervind problemen met Blogger. Al een hele tijd krijg ik mijn statistieken niet te zien, daar kon ik nog wel mee leven hoewel het prettig was te weten dat schrijven over Masterchef meer werd gewaardeerd dan mijn verhalen. 

Vandaag kon ik een groot deel van de dag mijn eigen blog niet binnenkomen, niet als lezer, niet als schrijver. Waardeloos! Dus ik ga hier weg. Ik ben aan het stoeien met Wordpress maar hmmm da's nog niet zo gemakkelijk, zelfs niet als je zelf niet onverdienstelijk websites hebt gemaakt :-). 

Maar ik ga hier weg en Wordpress ligt voor de hand.

Kate
25 mei 2011 


p.s. 26 mei 2011:
het inlog probleem is verholpen door het verwijderen van cookies en het stats probleem zal wel nooit verholpen worden door Blogger - heeft iets te maken met de volwassen aard van het blog en de drempel die ik daarom heb opgeworpen bij de entree. 

E.e.a. houdt in dat ik voorlopig maar hier blijf. Na een middag en avond klooien met Wordpress ben ik nog steeds niet uit een mooie, cleane, heldere layout om maar niet te spreken over al het andere dat een verhuizing met zich meebrengt: externe tellers en links aanpassen, aanmelden zoekmachines etc.etc. 

Tijd en energie ontbreekt en als alles niet nog meer desintegreert hier dan is de keuze snel en gemakkelijk gemaakt :-) - of is dat nu gemakzucht? Grom grom. Jammer dan. Als het opzetten van een blog op een nieuw platform zoveel moeite kost kan ik beter een eigen site opzetten. Da's sneller, leuker en flexibelere. Voorlopig maar niet hoor, voorlopig dus maar even niets.

Kate
26 mei 2011


p.s. en aanvulling per 4 juni 2011:
aangezien het feit dat Blogger blijkbaar niet in staat is statistieken te geven voor adult content blogs en - zie boven - het voor mij interessant en belangrijk is te weten welke delen van het blog gelezen worden, heb ik besloten de adult content drempel die via Blogger kan worden ingesteld weg te halen en te vervangen door een mededeling in de linkerkantlijn. 

Overwegingen hierbij waren dat bij mijn weten geen andere counters statistieken tonen per individueel blogbericht en juist daarin ben ik geïnteresseerd. Daarbij is het - volgens mij - zo dat mijn blog nu niet tot de meest extreme hardcore adult content blogs behoort vandaar dat ik met een gerust hart dit blog zonder drempels kan laten zien.

Kate
5 juni 2011