Bidden om wat je nog niet hebt

Ja! Ik herinner mij de nachten, dagen dat ik droomde, bad, in gedachte uitkeek naar het huis waar ik nu woon. Een huis-met-een-tuintje :-). Het werd een huisje-met-een-tuin en ik ben er zo gelukkig als ik had gehoopt en waar ik om heb gebeden. Ja, echt.

De man van mijn surrogaatzus verzuchtte dat het zo leuk zou zijn als ik dat geluk met iemand zou kunnen delen. Ja. Hij heeft gelijk. En dus. Een kleine, ienie-mienie-kleine stap daartoe zou zijn het hier op te schrijven want ik weet zeker dat mijn blogs over dat huis-met-een-tuin hebben geholpen te vinden wat ik nu heb.

En ja, ik weet, ik weet, ik heb vaker om een man gevraagd, geroepen, gebeden. Ook hier. Maar hmmm. Laat ons eens kijken en beter kijken naar die zoekvraag. Altijd was die gericht op, of gedacht vanuit de BDSM beleving. En, heel eerlijk, die was er wel maar altijd meer op papier dan 'in het echie'.

Ik vond BDSM gewoon altijd te eng. Was of ben te zuinig op mezelf. En, ik vraag me af - en ik heb velen in deze wereld gesproken - toch, of het gezond is en voortkomt uit gezonde verlangens. En schiet mij maar lek en schop gerust tegen mij aan want wat zijn 'gezonde verlangens' en hoeveel vooroordeel spreekt hieruit?

En toch heb ik jaren gedacht, gewacht, gesmacht om die harde man aan wie ik gehoorzaam zou zijn en die mij zou lezen en bovenal die mij zou herkennen en erkennen als degene die ik was - ook was, ook ben of ben geweest (en nee, het gaat nooit over, dat zei ik zo'n vijftien jaar geleden als men het mij vroeg en ik geloof dat nog steeds).

Maar goed, die man aan wie ik zou gehoorzamen was er niet. Is er niet. En de vrouw die wil - de wil had of dacht te hebben - zich te onderwerpen aan haar man, bestaat even niet meer. Bestaat al heel lang niet meer. Heeft wellicht nooit echt bestaan want daarvoor was ik, ben ik veels te nuchter en eigengereid en sceptisch en cynisch.

Wellicht heb ik nooit genoeg zekerheid ontvangen om mij volledig te geven. Wie zal het zeggen. Nog steeds denk ik dat daten het niet zal doen voor mij. Zo'n site waar dan weer een foto op moet die menigeen niet zal doen reageren of gewoon met slechts een tekst - een hartstikke aansprekende tekst want die kan ik schrijven - waar wel complimenten maar geen afspraakjes uit voortkomen. 

Geen zin in. Geen tijd voor. Geen geloof in. Gewoon niet. Bovendien, ik kan wel een tekst schrijven maar hmmm dan moet ik toch eerst weten wat daarin moet. Welke richting, vanuit welk gevoel? Niet meer dat wat hier ooit als zoekteksten hebben gestaan, mooi als ze waren. Eens kijken...

Handige man die van tuinieren houdt, no nonsense, lief, humor, niet roken, niet al te moeilijk (want dat ben ik al), beetje leuk om naar te kijken, niet gemaakt, puur, als je het leuk vindt te zwemmen komt dat goed uit want ik heb een bad :-), rustig (want ik ben het niet maar meer dan ooit tevoren), niet te ver weg (NH), niet heel veel ouder dan ik ('62), geen 12 kinderen :-), geen aanwezige ex of nog-net-niet-ex of minnares of andersoortige relatievorm. Brrrr.

Tja... Dit behoeft inspiratie of wellicht juist niet want dit is wat het moet zijn, is. Dit. Niet veel meer. Hmmmm. Ah well. What can I say? Dream on? Maar ik heb ooit gedroomd over mijn toekomstige huis. Ik heb erover gefilosofeerd. Ik heb het gevisualiseerd. Ik heb gebeden. Het is gelukt. Die man zal er komen. Wellicht gewoon doordat wij elkaar tegen komen in het dorp (moet ik wel uit mijn tuin komen hehehehe).

Het is nog niet zo heel urgent (en urgent genoeg want wij allen zijn mensen van de dag). Dit is een beginnetje. Of misschien is het al voorbij dat beginpunt want wat ik eerder zocht, is nog steeds waar, behalve dan dat ik mij niet onderwerp en niet onderwerpen wens te worden. Ik denk dat ik het BDSM sprookje ontgroeid ben - en al langer dan ik wil toegeven. Ach ja. Zo dan. Daar dan. 

Kate
15 mei 2016



De tekst vond ik op deze tumblr en de bron schijnt ook hiernaar te verwijzen.  

Verhuizen, daten, doen!

Zaterdag. Ik loop met de surrogaat-dochter van mijn moeder naar het verpleegtehuis: eerst naar het pontje, dan rechtdoor, het park door, enfin het is een mooie wandeling van zo'n 40 minuten schat ik.

'Zus' is verbijsterd door mijn conditie, door mijn zijn. Zij heeft het moeilijker dan ik onderweg en terug wil ze enkele haltes met de bus. Ja, het gaat goed met mij. Het enige is: ik ben zo passief als de pest. Ik doe geen klap.

Mijn schrijven, moe van het steeds maar weer weggelegd worden, ligt stil en raakt kwijt op stapels. Mijn landgoed wacht op oktober wanneer ik knoflook en bollen de grond in zal jagen ondanks mijn verhuisplannen. En dat huis....

Noord is ook leuk, constateren we wederom onderweg naar mijn moeder. 'Schakel een makelaar in om je te vertellen of je idee haalbaar is'. Ik doe het niet. Ik zit ook niet op Funda of Jaap - want waar wil ik heen?

Dus ik doe wat ik altijd doe wanneer ik me op een kruispunt bevind: dan ga ik daten. Dit keer geen lang, prachtig geschreven profiel maar een site gebaseerd op foto's. Kijk, dat is makkelijk als je blogt en toch al foto's gebruikt.

En er is dat profiel met die duizenden essay-achtige vragen dat ik nog heb, verborgen. Heropen het maar. Uiteindelijk dan toch ook maar op de grootste datingsite van Nederland waar ze al direct mijn foto weigeren. Sukkels!

Dat daten en ik accorderen niet. Dat wist ik al. Veel energie ga ik er ook niet insteken - dat is ongetwijfeld de verkeerde insteek. Yep. Jammer dan. We zullen zien.

Er zijn in elk geval al meer reacties dan ooit op de BDSM sites :-). Hahaha. Voor de BDSM ben ik verloren. Dat was ik al en wist ik al. Wat gebeurt, gebeurt maar ik wil eerst en vooral als vrouw, leuke vrouw gezien worden, niet als - vul maar in.

Nog anderhalve week voor de volgende kuur. Het is niet de tijd lethargisch te zijn. Gelukkig schijnt inmiddels de zon na een grijze, natte ochtend. Het is ook niet goed steeds maar te verzuchten dat ik het zo zat ben die behandeling.

Hup, aan de slag! Zorg dat je hier weg komt voor er weer een hete zomer volgt. Het was te warm, ook afgelopen week. Dat mat af. Zorg voor energie. Schrijf. Maak schoon. Ruim op. Neus rond. Wacht niet op die man maar sta open.

En vooral: doe iets. Maakt niet uit wat maar doe iets :-).

Kate
24 september 2014


De foto is een uitsnede van het beeld dat ik hier vond.

Wat is belangrijk?

Lezen over schrijven en ondertussen, de oogst binnen, een tomatenplant afbreken. 

Mijn blik dwaalt over die ene rozerode geranium, de cosmos die bloemen werpt, nasturtiums die ik nu weer mooi vind, een enkele lathyrus - vlug plukken zodat er meer zullen komen, dahliaatjes roze. 

Augustus, september: ik moet onthouden dat dat de maanden van de dahlia zijn en van tomaten. Iets komt op. Het eerste bollenloof? 

Het is waar. Alles leidt af van wat belangrijk is maar wat is belangrijk?

Krekels heb ik niet gehoord dit jaar maar nu, nu de middagzon vroeger achter het dak van de buren verdwijnt, hoor ik een hommel of een bij haar nectar zuigen in de bloemkelk tussen verdord blad. 

Wat is belangrijk? Slapen. Voor het eerst in maanden geef ik toe. Ben moe.

Vlinders op het landgoed. Koolwitje was er al dagen en nu ook een bruine die ik niet ken van naam. Zijn het engelen waar ik, ander blad op mijn schoot, over lees? 

Wat is belangrijk? 

Een huis met een tuintje, fijne buren, een heerlijke plek. Lieve mensen om me heen. Zin. Zingeving. Eindelijk weer bevlogen raken. Vliegen Flow. Als ik zelf niets doe, niet verander, verandert er, gebeurt er niets. 

Niet waar. Iets zal me triggeren. Raken. 

De vlinders zijn verdwenen maar langs de tere rank van een nasturtium ontdek ik een lange rups. Transformatie. Ik zie het duidelijk als ik even terug stap: mijn blik is gericht op het Verenigd Koninkrijk.

Ik heb altijd gezegd terug te willen. Deep down wil ik dat nog steeds. Ik kijk naar de BBC, ik lach om Britse humor, ik zoek en verhuis mee met 'Escape to the Country' - ik keek zelfs op de site met het vage idee me op te geven.

Dit is belangrijk en zwaarwichtig en groot - te groot wellicht. Hmmmm.

Kate
24 september 2014
(geschreven op diverse dagen in de afgelopen week)


Het plaatje vond ik hier.

Iedereen kan de wereld veranderen

IEDEREEN KAN DE WERELD VERANDEREN
everyone can change the world


Het zou hypocriet zijn deze woorden, vandaag - de dag na het overlijden van Nelson Mandela - hier aan hem op te dragen. Ik heb niet zo heel veel met "grote voorbeelden". 

Bovendien, zijn verhaal, het verhaal van de strijd tegen de apartheid, voor gelijkheid, voor broederschap en liefde, het verhaal van vergeving, vreemd als het zal klinken, is eigenlijk compleet langs mij heen gegaan.

Daarnaast, de tekst hierboven speelt al weken door mijn hoofd in diverse variaties. Het was weer zo'n typisch synchronisiteits-ding.

Ik had woorden van deze strekking in mij en hoorde - noem het ter bevestiging - over de persoonlijke inzet van J.F. Kennedy om een kernoorlog te voorkomen. Dat was in oktober rond de sterfdag van JFK.

Een persoon kan de hele wereld veranderen. Een persoon kan jouw wereld veranderen. Jij kunt jouw wereld veranderen. Jij kunt de wereld veranderen.

Het kwam niet tot bloggen. Ik kon geen geschikt beeldmateriaal vinden om de tekst kracht bij te zetten, kleur te geven. Een tekstplaatje keurde ik af. Het was druk. Ik had het druk. Het ging niet lekker. Het gaat nog steeds niet lekker.

Ik wankel en dat heeft niets met het onstuimige weer te maken. Mijn lichaam piept en kraakt en vandaag bedacht ik dat ik die wereld, mijn wereld helemaal niet hoef te redden of te veranderen. 

Ik hoef niet te vechten. Ik hoef me niet te forceren. Ik hoef er alleen maar te zijn met alles wat ik ben. En zelfs dat is te veel. Ik wankel en mijn grootste prioriteit nu is om overeind te blijven.

Maar die woorden, zo waar. Zoveel voorbeelden van mensen die de wereld - de hele wereld of een deel ervan - veranderden door wie zij waren, waarvoor zij stonden. En, eerlijk is eerlijk, een ieder kan een verschil maken. 

Een ieder maakt dat verschil of hij of zij dat nu wil of niet. We zijn, we moeten zijn en door te zijn aan de zijkant of in het centrum, groot of klein, boos of lief, beroemd of niet- door er te zijn maken we onze omgeving tot wat het is.

Je kunt niemand veranderen behalve jezelf, wordt wel gezegd. Je kunt een situatie niet veranderen behalve door jouw reacties, jouw antwoorden, jouw zijn. Mandela heeft dat gedaan. JFK ook. Jij. Ik. Wij allen. Erken het maar.

Jaren geleden heb ik de kans gepakt om de wereld, mijn wereld, de BDSM wereld een ander, een menselijker gezicht te geven. Toen er nog niet veel was op gebied van vanille ontmoetingen, heb ik diners en borrels georganiseerd.

Dat heb ik vijf jaar lang gedaan, van begin 2003 tot eind 2008 en daarna ben ik verdwenen. Ik wilde mijn anonimiteit terug. Ik liet wat ik met veel succes gedaan had achter mij maar ik denk te weten dat ik de wereld gedurende die vijf jaar een beetje veranderd heb.

Nu, vijf jaar na de laatste bureauborrel, is mijn wereld beduidend kleiner. Te klein wellicht en het gevecht met mijzelf is vele malen groter. Dat mantelzorgen is niet mijn ding en toch vind ik dat ik het moet doen en ik doe het goed ook nog. Ik maak een verschil al is het op heel kleine schaal.

Ik wankel en het is niet fijn dat te voelen. Ik wankel omdat ik me te druk maak, niet kan loslaten, wellicht een controlefreak ben, overbezorgd, te bevattelijk voor de emoties van anderen. Hoe leer ik dit allemaal af?

Hoe kan ik mezelf veranderen zodat ik de wereld, mijn wereld kan helpen zonder er zelf aan onderdoor te gaan? Hoe kan ik erkennen dat ik ben wie ik ben, goed zoals ik ben. Hoe kan ik leren grenzen te stellen aan wat ik mijzelf opleg?

Dit is wat ik doe: adem in, adem uit. Ik probeer elke dag weer een stuk in mijn eigen tempo te wandelen. Ik drink weer elke dag een glas wijn. Ik eet meer vis. Ik boek een massage. Ik erken dat ik ben wie ik ben, ben wie ik was, was wie ik ben maar nog niet ben wie ik zal zijn. 

Wie, wat zal ik zijn? Waar? Met wie?

Er is hoop, schreef ik in het voorwoord van de Mereldagboeken. Ik voel dat er hoop is, schreef ik ook in een onafgemaakt blog begin november toen de blaadjes van de bomen dwarrelden en de man kon loslaten die zoveel voor mij betekende. En ik herinnerde mij mijn nieuwjaarswensen van 2012, 2013.

Ik kon niet geraakt worden zolang ik nog zo geraakt werd door de beroering uit het verleden. Dat wist ik. Al die jaren lang wist ik rationeel dat ik afsluiting, afronding nodig had om verder te gaan. Een kop koffie - nooit gekregen.

Honderden koffies heb ik met mensen gedronken en daarbij prachtige gesprekken gevoerd. Men vertrouwde mij dingen toe die niemand anders wist. Ontboezemingen die mij nooit hebben geschokt maar altijd verwelkomd werden in de vertrouwde sfeer tussen de mij verder onbekende spreker en mij.

Ik mag met recht zeggen iets bijgedragen te hebben aan de levens van velen. Ook aan dat van de man die mij zo bezig heeft gehouden al herinnert hij mij slechts vanwege de vele mails die, zo zei hij mij, 'uitgegeven zouden moeten worden'.

November 2013: de wind hield aan, keerde terug dagenlang en het spinnenweb werd kapot geblazen. Ruimte. Lucht. Mijn hart moest, moet helen. Mijn lichaam begon te kraken en nu het december is en het opnieuw stormt, besef ik dat ik wankel. Dat mag.

Ik mag wankelen en huilerig zijn en de pijn in mijn onderrug, mijn nek - het mag er zijn. Het is niet niets wat ik doe, wie ik draag. 'Je bent zo sterk', zei mijn broer. Ja. Maar het hoeft niet. Ik hoef niet sterk te zijn, sterker dan ik ben. Ik hoef niet het verschil te maken al doe ik dat toch wel. 

De wind is nog niet gaan liggen maar de zon is door de wolken gebroken. Het is een heerlijk moment om even te gaan lopen. In mijn eigen tempo. 

Wat zal ik wensen voor 2014? Gezondheid voor mijn moeder en broer en mij en u, liefde, geluk, hoop. Altijd toch weer hoop. 'Wat voel je?' 'Hoop.' 'Ja.' Ja, laat ik wensen dat ik hoop blijf houden, altijd, overal en inspiratie, bevlogenheid, liefde. 

Laat ik wensen dat er mensen zullen zijn die het verschil maken op kleine en grote schaal maar laat ik vooral wensen dat wij allen beseffen dat wij het in ons hebben de wereld te veranderen. De hele wereld. Onze hele wereld.

Kate
6 december 2013 

Woorden rijgen

Woorden rijgen, dat is wat ik deed als ik hem mailde. Zo noemde ik het. De ene keer rammelde ik op de toetsen en een volgende keer reeg ik woorden. Prachtige proza zat ertussen.

'Die mails moeten uitgegeven worden', zegt hij. Ik mompel dat er dan wel andere dingen geschreven zijn. Die wens een boek op mijn naam te hebben is minder vurig dan hij ooit was maar hij is er nog wel. Ergens. En hij weet het.

Ondertussen vind ik mijn schrijven - het laatste schrijven dat ik deed - middelmatig van kwaliteit en momenteel is de stroom weer helemaal weg hoewel ik erover denk het Kerstverhaal of Schakels of wat dan ook te herlezen.

Van lezen komt schrijven. Of ontzag. Zoals een tijdje terug toen ik Digging Deep las. Nee, het staat hier (nog?) niet integraal. Zo mooi. Krachtig, poëtisch. Zo te schrijven. Zo weer eens te kunnen schrijven.

Rammelend op de toetsen. Gevoed door emoties. Geïnspireerd door een man of vrouw. Ook vrouwen hebben mij tot schrijven gebracht. Een zin, een handvol woorden, een intonatie of gevoel en dan van daaruit schrijven.

Ik mis het. Net voor ik aan dit blog begon bladerde ik door de tumblrs die ik volg. Ook daar heb ik sprankeling gevoeld. Meermaals. En opnieuw want de foto bij dit blog zag ik gisteren voor het eerst en vandaag kan ik schrijven.

Woorden rijgen in de hoop dat er iets ontstaat. Het lukt de laatste tijd niet echt. Ik zie geen pakkende plaatjes - misschien volg ik te zoetsappige tumblrs. Verbeelding van een op nostalgie gefundeerd leven waar ik wellicht naar verlang. 

Ongecompliceerd geluk. Huisje-boompje-beestje. Dat werk. Maar dat was nooit, zou nooit genoeg geweest zijn voor mij :-). Denk ik. Hoe kan ik het weten? Nooit gekend - maar dat klinkt zo definitief en dat is het niet. Ik was, ben goed zoals ik ben. Zelfs als de kracht van die woorden verbleekt is.

Ik weet, de ervaring heeft geleerd dat ik kan schrijven zonder gevoed te worden door anderen. Ook als ik geen plaatjes zie of vind, geen woorden hoor in mijn oor of hoofd, geen resonantie in mijn ziel, geen heimwee of verlangen, kan het gaan stromen.

Het is een kwestie van doen. Doen wat ik nu doe: rammelen op de toetsen, woorden rijgen, zinnen, alinea's. Mijn hoofd leegmaken, dat is het wellicht, gewoon mijn vingers volgen en dan komt de mystieke connectie tussen ziel en toetsenbord tot stand.

Mijn schrijven, het publiceren van delen van het kerstverhaal - en ik heb er nog een aantal liggen die zo het blog op zouden kunnen - stokte omdat ik vond dat ik beter kon. 'I can do better // So much better'.

Er is een blog dat niet geschreven is. Een keten van gedachtes, gevoelens over het samenkomen op metaniveau van een fragment van een lied, een tekst, een plaatje, mijn schrijven en de realiteit van alledag. Het zou mooi blog opgeleverd hebben en vooruitgang voor mij, in mij en mijn schrijven.

Het had misschien het einde van het Kerstverhaal en/of van Schakels geopenbaard. Dat blog is er niet gekomen. Afgezien van de rust die mij ontbeerde, was er natuurlijk angst. Een mens kent slechts een paar drijfveren, zo heb ik ooit gelezen en een van de grootste is angst. Ha! Laat het niet waar zijn!

Mijn schrijven kwam tot stilstand o.a. omdat ik meende dat er een einde moest komen aan het verhaal en ik wist niet hoe het zou aflopen of wist ik het wel en durfde ik het niet op te schrijven? 

Maar in dit geval... Want wat als ik het einde van het verhaal, de verhalen, al die verhalen die gaan over Kate en Mark zou kennen? Wat dan? Waar zou ik dan daarna over schrijven? Is er op dit moment in mijn leven nog iets dat mij zo bezig zou houden, met passie en liefde en spanning? 

'Jij bent een schrijver', zei mijn broer deze week. Hij was stelliger dan ik. Hij heeft me nooit zo benoemd, genoemd. Naar ik weet, heeft hij niets van mijn hand gelezen. Hij vindt het, zo denk ik te weten, een inbreuk op mijn privacy, misschien ook op de zijne en toch noemt hij mij schrijver.

Dat zijn dan twee mensen die kort na elkaar zeggen te weten waar ikzelf over twijfel: mijn schrijverschap. Mannen die weten wie en wat zij zijn en mij erkennen als dat waarvan ik ooit dacht dat het het beste was dat ik te bieden heb :-).

Teruglezend in Digging Deep, weet ik weer waarom ik dat dacht. Ik zou niet moeten twijfelen. Kill your darlings. Het verhaal, de verhalen verdienen een einde. Maakt niet uit of ik daar blij mee ben - elk einde is iets om blij mee te zijn. 

Afronding. Dat is waarom ik vroeg om een koffie. Om eindelijk af te kunnen sluiten wat nooit een eerlijk of open of moedig einde kende. Maar ja. It takes two to tango. Hij wilde eerst bellen en ik brak nog voor we elkaar goed en wel spraken en vond dat ik geen koffie meer kon drinken. 

En zo zag ik mij terug in de tijd: mailend. Huilend typen. Mijn vingers over het toetsenbord. Eindelijk kon ik weer woorden rijgen. Het is wat ik wil maar zonder de tranen, zonder het verdriet. Ik ben een verstandige vrouw. Ik heb genoeg zout gestort. De tranen stelpten. Een bron is opgedroogd.

Ik reeg mijn woorden en maakte nog één mail zoals ik er vele heb geschreven. 'Die mails moeten uitgegeven worden.' Ja. Testament van een periode die achter mij ligt. Afgesloten door de tijd. Op eigen kracht achter mij gelaten. Ik zal nooit begrijpen waarom het is gegaan zoals het is gegaan.

Kate zal verder moeten zonder Mark, hoewel de man nooit Mark was. Of gaat Mark verder zonder Kate? 'And I watch her slipping away'. Het echot mijn eigen wens naar een relatie in ongelijkheid. Ik moet misschien eindelijk eens erkennen dat ik mij niet wil laten slaan. Ik wil niet gepijnigd worden. 

Ik verlang naar armen om mij heen. Geborgenheid. Ik wil lief gevonden worden en mij geliefd weten. Ik wil horen dat iemand mij goed vind zoals ik ben en leuk en grappig en mooi en begaafd en al dat wat men op die tumblrs laat zien. Misschien moet ik een streekroman gaan schrijven. 

Vrouw zoekt landgoed met knappe, sterke, intelligente, grappige, leuke vent die zegt: 'jij bent een schrijfster en je verhalen zouden moeten worden uitgegeven en weet je, heel toevallig ben ik in mijn stadse leven uitgever van beroep en jij ligt met Kerst in alle boekhandels'. Dream on.

Live your dreams lees ik al weken op de diverse tumblrs en in mijn meest cynische bui denk ik er achteraan: wat als je geen dromen (meer) hebt? Maar die heb ik wel en ik geloof dat er een weg is waar een wil is en dat gebeurt wat moet gebeuren doch dat je dingen wel een beetje moet helpen, soms.

En dus, vooruit dan, laat ik een voornemen uitspreken. Vannacht slapen we een uurtje minder. Laat ik voortaan gewoon elke nacht een uurtje minder slapen en die tijd besteden aan mijn schrijven. Aan het afronden en samenbinden van de verhalen. 

Laat ik proberen dat boek af te krijgen. Gewoon doen. Niet verzanden in redigeren en herschrijven maar voorwaarts. Op naar de Kerst in Kersttijd en dan dat een plek geven in Schakels. Of niet - dat kan altijd nog. 

Verder schrijven. Kijken hoe het verder gaat nu ik me niet meer laat voeden door de bron uit het verleden. Laat ik aanvaarden dat ik niet meer ben wie ik ooit was. Dat ik mijn verlangen en heimwee heb afgelegd en met een nieuwe blik naar Kate en Mark kan kijken. Naar mijzelf ook. Mijn wensen en dromen.

Laat ik vroeg in de ochtend - zoals ik dat ooit deed in mijn oude huis - schrijven zoals een schrijver schrijft. Geen excuus, geen vlucht. Schrijven. Omdat het het beste is dat ik kan. Omdat het is wie ik ben. Omdat ik wil weten hoe het afloopt met Kate en Mark - afloopt of verder gaat. Daarom.

Kate
27 oktober 2013  


De foto staat op de tumblr van Pappa Bear. Als bron werd een gedeactiveerd blog of tumblr genoemd dus geen idee wie de maker is.   

Zaken van belang

Ik vond deze tekst, dit plaatje al dagen geleden op de tumblr With love and light. Een maker stond er niet bij. Wel een bron maar ik doe niet aan gezichtsboeken dus tja... 

Maar vandaag zie ik het opnieuw en bij gebrek aan tijd en energie en inspiratie ofwel daadkracht om eigen teksten te maken, blogs te schrijven of af te maken, gedachtes te vormen... 

Nee, dit is niet precies waar ik mee bezig ben at the moment maar het somt aardig op wat belangrijk is in het leven. Voeg er nog even schrijven aan toe en het zou zomaar mijn lijstje, een lijstje van mijn hand kunnen zijn.

Et voilà.

Kate
25 oktober 2013

Meisjesfantasie en mijn verhalen

Afgelopen dinsdag vroeg in de ochtend een week gevoel in mijn buik. 

Nu alles stilgevallen is: vriendschappen, het gezwerf langs BDSM sites en bijkomend gemail; sinds de zorg voor mijn moeder opmerkelijk genoeg minder binnenkomt, de emoties geluwd, het verzet gestaakt want het is zo het is en het zal niet beter worden eerder slechter maar hoe, hoelang en waarheen daar kan niemand iets over zegen; nu ik al tijden niet stroom en dat ook niet verwacht of verlang en daarbij stil ben zonder het te merken, voel ik opeens de aloude meisjesfantasie in en bij mij. 

Een heerlijk en vertrouwde aanwezigheid. Eigen. 

De meisjesfantasie gaat over plantage-slavernij en dat heeft niets met BDSM te maken. Wat ik erbij ervaar is heel anders dan de bonk emoties die er is tijdens het schrijven van de verhalen zoals die hier op het blog staan. De fantasie is immers onwerkelijk terwijl mijn verhalen beschrijven - tenminste dat is het doel - wat in de praktijk beleefd kan, zou kunnen worden. 

Dat is bedreigend - ik besef het goed - voor mij maar ook voor de lezers.

'Ik wil dat jij de witte bonen, bruine
bonen en kapucijners sorteert in deze
weckflessen.' - 236 Schakels - 16.

Men ageert tegen de hardheid van Mark. Men schreeuwt om een assertief tegengeluid van Kate. Men vergeet of ziet niet - mijn fout - dat dit hun relatie is en dat dat er een is van harde liefde. Men verwart fictie met werkelijkheid want hoewel ik realistisch schrijf, is dit geen verslag van een bestaand of gedroomd leven.

Desondanks voel ikzelf ook een bepaalde angst bij mijn schrijven. 

Ik blogde al eerder over het verantwoordelijkheidsgevoel dat me bekruipt wanneer ik verneem dat mensen zich soortgelijke omstandigheden als door mij beschreven wensen zonder zich ervan bewust te zijn wat dat in de praktijk betekent, hoeveel het kost en wat de minimale randvoorwaarden zouden moeten zijn waaronder zo een leven in slavernij of in beperking wellicht tot op zekere hoogte vorm zou kunnen krijgen.

Het is niet niks maar het is wat ik keer op keer tot leven wek: een leven in ongelijkheid. Hard. Meedogenloos. In dienst van de ander. Een leven in het teken van pijn. Pijn om de pijn. Pijn omwille van de liefde. Onvoorwaardelijke liefde. Vertrouwen. Zorg. Zonder dat zou SM mishandeling zijn. Ik schrijf over leven op de rand van wat nog aanvaardbaar, dragelijk, doenbaar is - voor Kate, voor Mark maar ook voor mij.  

Ik ben er bang voor. 

Bang voor dat wat ik creëer. Bang voor het moment dat zich een Mark bekend zal maken die ik zal erkennen als de Man waarvan ik weet dat hij bestaat. Hij bestaat. Ons leven zal anders zijn dan ik beschreven heb. Het gaat altijd anders dan je verwacht maar ergens verwacht ik - wacht ik op - nou ja...

Al langer - te lang - schrijf ik niet. 

Ik ben ook niet met dating of het zoeken naar een partner bezig. Ik sta er wellicht niet eens open voor. Ik heb geen idee hoe zorg en schaarse tijd voor mezelf te combineren met het leren kennen van een levensgezel. Ik verlang er ook niet naar. Het is goed zoals het is. Voor nu.

De meisjesfantasie is terug - ik ervaar het als een zegen.

Nu ik erover schrijf over dat gevoel van vrede, totale ontspanning dat mij terugbracht waar ik jaren niet over gedacht heb, is het er nog steeds. Actiever dan die vroege dinsdagochtend. Het beeld van een paar ochtenden geleden is levend geworden. Er is een dialoog gaande tussen de personages. Er is frictie, emotie - en bij mij is er dat speciale gevoel.

Ik stroom weer. Heerlijk! En kijk, dagen nadat ik aan dit blog begon, is het beeld dat mij zo raakte dinsdag jl. er nog steeds maar de energie die is vrijgekomen, bracht mij vannacht, vandaag terug bij mijn kerstverhaal. Ik las wat er is en de stukken die ik eerder te heftig classificeerde of te langgerekt maar nu voelt het goed. 

Ik ga dan ook verder waar ik gestopt ben afgelopen december. Het kan mij niet schelen dat het zomer is of zou moeten zijn en het verhaal zich afspeelt in de winter. Ik wil schrijven, delen, verder. Bent u geïnteresseerd dan kan ik slechts aanraden vlug nog even terug te lezen in Kersttijd :-).

Kate
12-16 juni 2013


p.s. Kersttijd, het verhaal tot dusver:

Kersttijd - 1. Kerstdecoratie
Kersttijd - 2. Kerstwens
Kersttijd - 3. Op de drempel
  

De foto is: White beans and jar on the old table; Photo ID: 22520521; Photographer: Oliver Zivkovic; Copyright: © Meischke | Dreamstime.com

Zoals het zou kunnen...

Jij druk, ik druk en ergens in het midden is er tijd voor elkaar. Tijd om te delen wat er speelt, te voelen hoe het voelt en gewoon samen te zijn: lunchen, lezen, luieren tot jij iets zegt of ik - of is zelfs dat niet nodig? 

Het machtsevenwicht kantelt in slowmotion. Eerst voel ik het in mijn buik. Kippenvel vertelt het verhaal van dreiging en angst. Nog een stap en ik ben reddeloos verloren. Ik sluit mijn ogen, buig mijn hoofd, haal diep adem en laat het gaan als een diepe, bevrijdende zucht. Thuis. 

Jij vraagt en ik antwoord. Schor. Zo zacht dat je mij toebijt luider te spreken. Het lukt maar moeizaam. Jij speelt ermee. Speelt met de emoties die ik ervaar nu ik jouw mindere ben. Ik voel het in mijn kut. Ik slik. Ik ril. Ik gloei. Ik luister. 

Je bent een man die wat te vertellen heeft. Letterlijk en figuurlijk. Je bent ongeveer zo oud als ik en hebt wat van de wereld gezien. Je rookt niet, bent ongebonden en doet niet aan poly of pluri of overspel. 

Je bent iemand naar wie ik luister. Eindelijk iemand om naar te luisteren. Het voelt goed, vertrouwd, veilig en bovenal vanzelfsprekend te doen wat jij zegt. Je vraagt niet meer maar instrueert. 

Dit is hoe je het hebben wilt en niet anders. Kort maar niet kortaf. Duidelijk. Jij bent duidelijk en de situatie tussen ons is het ook. Niet omdat ik dom ben of debiel, niet omdat ik het alleen niet red - misschien juist daarom. 

Als wij samenzijn zal ik misschien niet vaak op de grond zitten en knielen doe je in de kerk maar als wij samenzijn dan zal er iets zijn waardoor ons samen anders is dan dat van de buren. 

Misschien verbied je het mij - die tegen niemand u zegt - je te tutoyeren. Misschien slaap ik altijd geketend. Misschien - nee, ik zal het niet kunnen voorspellen omdat jij nu eenmaal nooit doet wat ik verwacht en mijn fantasie niet nodig hebt. Jij trekt je eigen plan. 

Maar er zal iets zijn, iets kleins of minder klein - daardoor niet makkelijker - waardoor ik voel en weet, wanneer wij samenzijn, dat ik jouw gelijke niet ben. Nooit ben maar als wij samenzijn dan zal het anders zijn, strikter, strenger, harder omdat het is wat jij wenst. 

Je wens is het evenwel om deze ongelijkheid te punctureren door uren van gelijkwaardigheid. Uren, soms dagen of zelfs weken waarin wij als paar en partners van elkaar het leven leven behalve dan dat ik bij jou mijn aardappels koud eet of mijn wijn drink uit een kom. 

Een zonnige dag. Jij speelt guitaar en ik dwaal door de tuin. In de oven suddert al het hoofdgerecht. Jouw kinderen komen eten en de avond wordt doorgebracht aan een lange tafel met bloemen en rode wijn in kristallen glazen. 

Elke slok die ik neem, doet me beseffen hoe bijzonder het is uit een glas te mogen drinken. Jij kijkt terwijl ik drink. Ik zal betalen voor het privilege mijn lippen met glas te beroeren en ik weet het. 

Ik ril. Je hangt mijn vestje over mijn schouders en brengt de vuile borden naar de keuken. Nog een paar uur en dan zal ik voor je staan. Naakt. Je zult mij vragen hoe vaak ik het glas aan mijn mond heb gebracht. 

Ik zal een getal noemen, fout als het is. Jij zult het antwoord accepteren als het juiste en mij vrijuit laten gaan. Of niet. Schuld en boete. 

Ik heb het druk. Jij hebt het druk. Jij houdt rekening met het feit dat de prioriteiten vaker bij ouders, kinderen en werk liggen. We delen wat er speelt, voelen hoe het voelt. Wat is is en wat niet kan moet wachten. 

Ik huil over mijn vader die niet wil eten. Jij moppert over een probleem op de zaak. We lopen door de stad. Ik pas een jurk en jij koopt schoenen. 

Je kijkt me aan, ik zie je blik. Het is niet nodig. Ik voel het in mijn buik. Mijn hart slaat over. Je geeft mij de tassen om te dragen. Ik open de winkeldeur voor jou. 

'Jou?' 
'Het spijt me. Voor u meneer. Ik open de deur voor u.' 
'Loop.' 
En ik loop.

Kate
9 januari 2013 

p.s. lees ook eens: Aan een hele speciale Man :-).






De ballonnen vond ik op de tumblr The Gifts of Life. Als bron kwam ik tot Zsazsabellagio maar tijd om dieper terug te zoeken heb ik niet.

Vervlogen

Daar gaat-ie. 

Daarom wilde ik koffiedrinken. Maar nee. Men durft alles op seksueel gebied maar koffiedrinken met een vreemde vrouw? Wow, dat is pas eng.

De koffievraag werd genegeerd en de beren op de weg benoemd. In steekwoorden: een afkeer van dieren en roken. Was dat maar alles.

Vreemd. Ik kan meer dan een beetje schrijven en meestal zijn mijn correspondenten zelf ook bedreven met pen en toetsenbord. Woorden uit het hart gesneden op een leeg scherm gesmeten. Verlangen. Lust. Leegte.

Waarom, als men kan schrijven, kan men dan niet lezen?!?!?!? Waarom negeer ik de woorden die mij als rode vlaggen zouden moeten dienen? En de man die zo betoverd was? Waarom las hij niet mijn korte, duidelijke zoektekst?

Mijn hart hupte en ik stelde koffie voor. Koffie om te zien, te voelen, te ruiken, te horen. Hoe moeilijk kan het zijn. Moeilijk. Zoveel is duidelijk helaas. Zelfs in eigen stad is koffie een brug te ver.

Misschien heeft men gelijk. Misschien moet je eerst een zeker accoord in mail bevechten. Misschien moet je benoemen de kansen en bedreigingen om op basis van zo'n swat analyse te komen tot een date. Of geen date.

De meest voor de hand liggende conclusie wanneer men verschillen afzet tegen overeenkomsten is natuurlijk dat er geen date zal volgen. Zijn beren noopten mij te benoemen wat ik als groter obstakel zag: polygamie. 

'Je oordeelt.' Nee, ik veroordeel. Sorry, maar zo is het. Een ieder die zegt dat hij, als hij eenmaal de ware heeft ontmoet, trouw zal zijn en blijven, liegt of spiegelt zichzelf en mij wat voor tegen beter weten in. Pijnlijk maar waar. 

Daar vliegt de bel, vervliegt de hoop dat het met deze man tot een koffie of meer komt. Mijn schuld. Had ik maar beter moeten lezen. Het stond er duidelijk. Hij heeft een voorkeur voor polygamie en is nog switch ook.

Jammer. Is de conclusie van hem. Jammer is de conclusie van mij. 

Waren we maar koffie gaan drinken dan was het stukgelopen op wat anders. De verschillen zullen immers altijd veelvuldiger blijken na vijftig jaar apart op deze aardkloot dan de overeenkomsten.

Maar damn waarom lazen we niet wat er te lezen viel? Dat was genoeg geweest. Ik zoek geen switch. Hij zoekt geen monogamie. Het blijft jammer.

Kate
29 oktober 2012


Fotoverantwoording:
* A soapbubble, Sweden; Stock Photo ID: 42-27078811; Photographer: Hans Berggren; Copyright: © Hans Berggren/Johnér Images/Corbis