Kerstmaal voor een solo-eter

Nadat de eerste schok over het komende vertrek van mijn broer was gezakt en ik had uitgesproken niet mee te gaan naar het land van mijn aankomende schoonzus, bevond ik mij opeens op allerlei sites met kerstrecepten.

Irritant te merken overigens dat voor elke doelgroep wel een speciaal kerstmenu geschreven is maar geen voor de solo-eter! Dat is op zich geen probleem - ik zocht slechts inspiratie - maar het stemt wel tot nadenken.

Laat ik voorop stellen dat ik apert tegen de dictatuur ben die mij voorschrijft dat ik alleen op 'speciale' dagen 'speciale' gerechten mag bereiden. Als ik in mei kalkoendijen wil braden dan doe ik dat. Als ik morgen een krabcocktail wil...

Grappig! Toen ik ongeveer een maand geleden dit blogbericht begon, dacht ik - nee, wist ik zeker dat ik die route niet zou bewandelen. Dit jaar zou anders zijn. Ons traditionele kerstmenu zag ik mijzelf als solo-eter niet koken.

Ik dacht aan vissoep of witlof met ham en kaas of gewokte gamba's. Dingen die mijn broer niet eet. Ik zag een schotel met buitenlandse kazen, fijne vleeswaren, fruit, crudités, noten, lekker brood met smeerseltjes. Een fles wijn.

Ik keek uit naar mijn kerstdiner maar ergens hoorde ik de roep om feestelijker. Er was die herinnering aan een meergangenmenu opgediend in mijn mooiste glaswerk. Het was heel apart en erg lekker en niet eens kerst :-).

Waar bestond het diner ook weer uit? Dat was de kwestie die me dagen bezighield. Ik vond wel onderliggende recepten of ideeën maar niet wat ik uiteindelijk serveerde. Hoe serveer je een hoofdgerecht in een glas? En wat was het?

Dit blog stokte erdoor. Ondertussen kwam mijn smaak terug en leek ik minder geobsedeerd door eten en koken. Mijn broer vertrok. Mijn schouder speelde en speelt op. Het beperkt en vergt tijd. En toen, en nu is het de week van kerst.

Aanhoudende wind maakt me al dagen onzeker. Wat als mijn pruik afwaait? In stromende regen wil ik ook niet naar buiten en drukke winkels vermijd ik altijd al. Gisteren moest het dan toch gebeuren, de kerstinkoop. In een keer en snel.

Ik vond heerlijke kazen, kocht groentes voor in de vissoep en om lekker rauw van te snoepen. Ik nam ham mee en geraspte kaas maar toen ik buiten stond, realiseerde ik mij dat ik geen witlof gekocht had net zo min als vlees en/of vis.

Terug de supermarkt in was geen aanlokkelijk idee en dus liep ik door naar de poelier iets verderop waar het drukker was achter dan voor de toonbank. U voelt hem al aankomen, het kerstmenu wordt gewoon wat het elk jaar was.

Krabcocktail, bouillon - als er nog een doos in de diepvries ligt, een gebraden kalkoendij - de kleinste die er was - met verse groente en/of een salade, stoofpeertjes, cranberry's, aardappels en dit jaar een kaasplankje toe. Heerlijk!

Hoe het echt zal gaan overmorgen kan ik niet zeggen. Ik ben van harte uitgenodigd in het verpleegtehuis waar mijn moeder woont. Zonder dwang - geheel vrijblijvend. Dat spreekt aan en natuurlijk ga ik erheen.

Er zijn visschotels besteld, zo werd mij verteld en ik hoef niets mee te nemen. Ik denk dat ik er rond het middaguur zal zijn. Het zal vast net zo gezellig zijn als met Sinterklaas. Halverwege de middag verwacht ik weer thuis te zijn.

Thuis. Ik heb niet versierd maar wel opgeruimd. Er is plaats op tafel voor de legpuzzel die ik de laatste keer uit London meenam. Mijn schrijven kan ik uitleggen als ik zou willen. Lezen doet stromen doet schrijven.

Het zou zomaar kunnen dat het toch een schaal met hapjes wordt in de avond. Het zou me niet verbazen. Immers, het wordt hoe dan ook een andere kerst dan ooit tevoren. Ik zal klinken op het afgelopen jaar en genieten van het moment.

Ik hoop dat het voor u net zo'n tijd mag zijn van liefde en hoop en terugblikken en vooruitzien maar vooral van heerlijk genieten op de wijze die het beste bij u past.

Kate
24 november 2014 - 23 december 2014


De foto, zonder bronvermelding, vond ik o.a. hier. 

All I want for Christmas...

En dan is het opeens vijf weken voor Kerst en broer kondigt aan de maand december bij zijn verloofde door te brengen. Beng! Hoe ik het ook begrijp, de tranen stromen toch weer over mijn gezicht.

Een eerste Kerst alleen. Wat ga ik doen? Ik opper dat ik meega maar dat is om meerdere redenen geen goed idee, denk ik.

Ik zoek op singles reizen tijdens de kerstperiode en vind het eigenlijk niet. Heb ook niet echt een 'droombestemming' in gedachte en bovendien wil ik snel terug kunnen keren naar Amsterdam, naar mijn moeder als het moet.

Want ja, mijn moeder? Kan ik die alleen laten? Maar als mijn broer, haar 'jongetje', het kan waarom ik dan niet? Heb ik zin en energie een kerstmaaltijd bij mijn moeder te 'doen'? Ben ik egoïstisch als ik zeg dat ik het liever niet wil?

Ik wil mijn smaak terug! Dat in elk geval. Ik wil een heerlijk diner - maar ik weet niet of ik tegen die tijd alles weer zal proeven.

Ik doe wat ik altijd doe als de smaakpapillen dronken zijn: ik kijk, lees, denk, fantaseer over eten. Ook zo in de aanloop naar Kerst. Eindelijk koken wat broer niet eet: schaaldieren, chocolademousse - een feestje voor en met mezelf.

Echter, dat kan ik elke dag in december doen en wellicht vele dagen in de toekomst. Daartoe hoef ik deze Kerst niet thuis te blijven. 

Kerst was nooit heel beladen bij 'ons'. Ja, het laatste jaar dat mijn vader leefde: december 2012 toen wij, inclusief onze moeder, met pan kalkoen naar het verzorgingshuis togen. Na jaren weer aan de Kerstdis met zijn viertjes. Het was en blijft bijzonder.

Maar dit jaar? Waar wil ik heen, wat ga ik doen? Moet het speciaal zijn of kan ik gewoon lekker hangen en hopen dat mijn luidruchtige buren naar huis en dus niet hier zijn?

Ik zie mezelf schrijven. Het Kerstverhaal is niet af. Misschien dit jaar? Ik zie het niet, ik weet het niet, ik voel het niet.

Damn! De tijd tikt. Als ik nog wat wil, moet ik handelen en ik voel mezelf neigen naar niet-handelen. Opnieuw niet handelen. Dagen als alle anderen. Maar kan ik wel wat plannen? Hoe weet ik hoe ik me voel tegen die tijd?

Goed natuurlijk. Hoop ik... Energieker? All I want for Christmas... Ik wil niet zoveel. Ik wil me goed voelen, niet meer zo 'bezig' (ja, ja, dus toch) met mezelf, mijn lichaam, mijn klachtjes.

Ik wil ontspannen zijn, me lekker voelen. Dat is wat ik wil met Kerstmis.

Kate
20 november 2014


De foto Woman Looking at Snowglobe, vond ik op Corbis onder id stockfoto: 42-17890669 en is gemaakt door Beathan. Het copyright berust bij © Beathan/Corbis.

Vallen in de nacht

Afgelopen week, dinsdag of woensdag - ik weet het niet meer - werd ik wakker met haarpijn. Pijnlijke haarwortels als voorbode van wat ik het vallen van het haar noem - als bladeren die vallen van de boom. 

Erna heb ik niets meer gevoeld maar het haar is inderdaad aan het gaan. 's Ochtends liggen er haren op de losse zachte sloop die ik op mijn kussen geknijperd heb - elke dag meer. Mijn hand vult zich als ik over mijn hoofd strijk.

Tijd om de kapper te raadplegen. A.s. maandag gaat mijn haar eraf en de pruik erop. Het is wellicht iets te vroeg maar dan is het maar gedaan. Klaar. Kan ik kijken hoe het bevalt - hoe het staat - hoe het voelt.

Dat het haar valt, is niet erg hoor. Het zal ongetwijfeld terug groeien. Anders wellicht dan het was maar hmmm dat is van later zorg. De grootste zorg nu betreft mijn moeder. 

Afgelopen donderdag vroeg in de ochtend werd ik gebeld dat zij gevallen was en waarschijnlijk haar heup had gebroken. Toen broer en ik in het OLVG aankwamen, waren zij en de ambulance er nog net niet.

Het is zo zielig maar zij is sterk. Zij is geopereerd. Er is een pen door haar botten gezet - dat was nog knap lastig want zij leidt al jaren aan botontkalking. Enfin... alles lijkt goed gegaan te zijn en ze is nu weer terug in het verpleeghuis.

De eerste nacht terug is goed gegaan. Ik hield en hou mijn hart vast voor de nachten waarin er geen direct toezicht is op de afdelingen van het huis. Belachelijk natuurlijk om 16 of hoeveel dementerende ouderen alleen te laten in de nacht.

Maar ja, wat kun je doen? We zullen een klacht indienen maar of dat nog iets verandert op heel korte termijn is de vraag. Hoeveel ouderen moeten vallen, iets breken of erger voor men inziet dat een sensor niet voldoet als vangnet?

Wel ironisch dat ik net had geblogd dat ik me minder verantwoordelijk voel richting mijn moeder. Mijn broer sliep twee nachten naast haar in het ziekenhuis om een delier te voorkomen maar daar kan hij, kunnen wij niet aan beginnen in het huis waar zij woont.

Capricious Gods! En domme domme directie en leidinggevenden van Evean: dat je dementerenden alleen laat in de nacht. Het is onvoorstelbaar hoe dom zoiets is. Het laatste woord is er nog niet over gesproken. Dat moge duidelijk zijn.

Ondertussen tikken de dagen weg voor ik opnieuw aan de chemo mag en laten we dan maar hopen dat het net zo goed zal gaan als de eerste keer want ik heb mijn gezondheid en energie nu echt wel even extra nodig.

Kate
17 augustus 2014


De foto van het opzetten van een pruik kwam ik tegen op de site van Pavette. Je ziet daar (rechtsonder op de voorpagina) hoe een pruik een kale kop verandert in een stralende vrouw :-) (sorry voor het taalgebruik :-), ook met kale kop ben je prachtig natuurlijk).

Naar buiten!

De dagen na donderdag, de eerste kuurdag - chemo dus in normaal Nederlands - verliepen goed. Zaterdag was injectiedag. Een prik met Neulasta die voor verhoogde aanmaak van witte bloedlichaampjes moet leiden en vaak of soms of weleens tot ongemak bij degene die geprikt wordt. 

De adviezen vooraf wisselden: paracetamol spiegel opbouwen of juist niet om bot- en spierpijnen en grieperigheid te ondervangen. Ik slikte paracetamol en alles was goed behalve mijn maag. Iets, de medicatie, wellicht Dexamethason, die ik rond de chemo moet slikken, lag zeer zwaar op mijn maag. Niet leuk.

Ik begon tegen eten op te zien omdat slikken lastig was ten gevolge van zuur en oprispingen en hik. Nu al. Dat was niet het plan na chemo I. Ik mopperde me een slag in de rondte, zuchtte dat ik niet geschikt ben om ziek te zijn en hoe dit alles me nu al verveelt. Een beetje zielig ja - maar dat mag.

Maandagmiddag belde ik met de verpleging die heel lief reageerde. Ja, mijn maagklachten lagen hoogstwaarschijnlijk aan dit medicijn en toen kon ik zelf al concluderen dat deze met het stoppen van de medicatie zouden afnemen en verdwijnen hetgeen geschiedde. Vandaag werd ik wakker met een goed gevoel.

In de woonkamer was het om 9 uur alweer meer dan 28ºC en ik sms-de broer. Ik wilde naar buiten of hij meeging. De reis ging naar Huis Doorn waar de laatste Duitse Keizer had gewoond nadat hij asiel had gekregen in ons land. Trip down memory lane. Mijn vader wilde minimaal eens per jaar het huis bezoeken.

Vandaag was de dag na de grote herdenking van de uitbraak van de Eerste Wereldoorlog en we vonden het huis, zoals elke week, op maandag en dinsdag gesloten. Goed staaltje marketing! Een tentoonstelling gewijd aan WWI stond aangekondigd voor a.s. september. Geweldig staaltje marketing! Ik zou dat toch anders doen.

Enfin, het park was open, in de rozentuin stond een heerlijk geurige roos die ik wel zou willen hebben en er waren bankjes in de schaduw waar ik zat terwijl broer skypete met zijn verloofde. Daarna ging de reis verder naar Wijk bij Duurstede. Een leuk plaatsje. Heel oud en met een kasteel dat we op een of andere manier oversloegen. Er was heerlijk ijs, dat wel en leuke winkeltjes.

Amerongen werd aanbevolen. Wij erheen. Hier gaan we zeker een volgende keer met meer tijd naar terug :-). Ook daar is een kasteel met prachtige tuinen. Een pittoresk plaatsje ook en gewoon een hele mooie omgeving om buiten te zijn, te wandelen, terrasje te doen, rond te rijden. Het stemde blij.

Via een landelijke route reden we naar huis. En zo maakten wij een volle dag die we afsloten met nog maar een etentje. Het gaat goed met mij. Ik ben een gelukkig mens. Te horen dat ik aan de chemo moest was een veroordeling en ik vond het helemaal niets maar het is te doen. Voor mij, voor nu is het doenlijk. 

Vrijdag moet ik bloed prikken. Eens kijken wat dat zegt. Oh, en niet vergeten te vragen of een maagbeschermer iets voor mij is :-). En morgen misschien opnieuw naar buiten.

Kate
5 augustus 2014


De foto van Huis Doorn plukte ik van het internet, niet van de site van het Huis zelf want daar stond geen foto op :-). Zal ik er eens solliciteren? Hahahah.

Kutdag

Ja, en toen brak de dam... :-). 

Na maanden van - van wat? Na een periode waarin ik het allemaal aankon, mensen me maar wat sterk vonden (en vinden), ik mijn ziekte onder ogen zag en pragmatisch dacht en deed met af en toe een traantje in de beslotenheid van mijn huis, brak vandaag de dam.

Alsof de overvloedige regenval van gisteren in het hele land, vandaag ook bij mij voor overstroming zorgde. Huilen, tranen, amper meer te stoppen en getriggerd door broer die lief genoeg opnieuw probeerde te overtuigen van het feit dat het allemaal wel mee zou vallen met de chemo.

Daarenboven vond hij dat een maatschappelijk werkster inschakelen beslist een goed idee was omdat hij niet de enige in mijn leven wenste te zijn. Daar ging ik dan de zeephelling af. Houvast weg. Alles weg. Hoppa het diepe in. Heibel in het doktershok, tranen, drie keer in de rondte - hopsasa.

'We gaan het toch maar doen', concludeerde de vervangster-oncologe en ik beaamde. Bam. Baf. Of ik morgen kon? Tuurlijk. Hoe eerder hoe beter. De planning stond het niet toe. Overmorgen begin ik met de eerste kuur zoals het zo verhullend heet. Fuck that.

Maar ik ga het wel doen natuurlijk. En ik ga het ook nog redden ook, met of zonder houvast, met of (liever) zonder maatschappelijk werk, met of zonder vangnet. Gewoon doen. Ogen dicht, alleen op mezelf en de wisselende oncologen vertrouwend. Meer keuze heb ik niet.

We vierden het niet. We gingen nog langs de super, broer bracht de tas omhoog en ik at alleen. Niet erg. Ik ben voorbereid. De provisiekast gevuld alsof de oorlog aanstaande is. De pruik is in huis. Petje, mutsjes, alpino en hoed liggen klaar. De medicijndozen van mijn moeder liggen hier, gevuld voor gebruik.

Ik hoef alleen nog maar even een paar telefoontjes te plegen: buurtzorg, taxivervoer, huisarts misschien, fysio. Ik hoef alleen nog een account bij de moderne SRV man te maken. Ik hoef alleen nog te zorgen dat ik ook mijn derde, laatste voordeur van bovenaf kan openen. Dan ben ik klaar voor de start.

Het was een kutdag in meerdere opzichten, ik kan er niets anders van maken.

Kate
29 juli 2014

De foto vond ik op Canstockphoto.nl, foto identificatie: csp17181067, geüpload door sveta3.

Les uit lusteloosheid geboren

Zondag 13 juli, zeker geen ongeluksdag maar wel een van lusteloosheid. Een stralende dag, dat betekent warm, plakkerig hier boven - dat zou een excuus of reden kunnen zijn - want op een snelle boodschap om de hoek na, deed ik niets.

Nou ja... ik deed niet veel minder of meer dan op vele andere dagen maar het voelde, in tegendeel tot vele andere keren, fout. Ik zou naar buiten moeten gaan, wandelen, een bankje opzoeken in de schaduw, een winkel in desnoods.

Maar ik zat hierboven achter mijn pc in mijn spel - kaw, kingdoms at war. Niet alleen dus want er zijn altijd mensen in de clan en dat zijn zeker ook vrienden al heb je er niets aan als je straks midden in de nacht naar de apotheek moet.

Kijk, en daar heb je het al. Lusteloosheid wellicht - dat is het gevaar - als voorbode van een depressie - zou kunnen, denk het niet. Zeker is wel dat paniek niet ver weg is. Paniek over het alleen zijn tijdens een ernstig ziekbeeld.

Damn! Ik was altijd heel wel in staat voor mezelf te zorgen. Dat was mijn trots. Dat was mijn zekerheid. Het was de basis van waaruit ik mijn leven geleefd heb. Onafhankelijk. Tegen de stroom in.

Het zorgde ervoor dat ik banen aannam en opzei, rustpauzes inlaste om uit te vogelen hoe of waar verder, studies begon om iets voor mezelf te doen ongeacht de situatie op de arbeidsmarkt. Ik emigreerde, zette een bedrijf op. Keerde terug, zette een bedrijf op.

Dat alles kon ik doen omdat ik de luxe had alleen voor mezelf te hoeven zorgen. Dat ik met weinig tevreden was en ben, geen overspannen eisen stel aan het leven dat ik voor mezelf schep, hielp en helpt daar zeker bij.

Ziekte houdt geen rekening met individuele wensen, met je leven zoals je het gewend bent. Ik word keihard geconfronteerd met het feit dat ik mijn leven alleen leef. Meer alleen dan anderen maar ben ik dan echt de enige - zo?

Men gaat er al te makkelijk van uit dat ik een vangnet heb, vrienden, familie, kennissen en buren die ik wel even kan inschakelen of die een bed of kamer of auto ter beschikking zullen stellen. Ja ja. Participatie maatschappij heet dat.

Het zit me meer dan hoog. Ik ben eigenlijk vreselijk boos. Maar ik merk ook dat ik balanceer op de rand van paniek steeds als ik weer hoor dat ik moet zorgen mensen om me heen te hebben als ik straks aan de chemo begin.

'Ik heb geen idee hoe ik het ga doen', mail ik aan broer die tegen die tijd allang weer terug is - of misschien wel weer weg. Hij antwoordt niet. Vecht zijn eigen demonen. Is verliefd. Amsterdam is ver weg en alles hier is lastig. Ik ook.

Ziekzijn is een dagtaak. Die tien minuten alleen met de lampjes op rood - nee, bestralingen doen geen pijn, niet direct althans, frituren is niet de goede term en toch weer wel - het kost mij zo'n drie uur. Dat is geen hele dag maar vooraf doe ik niets en erna evenmin.

Van de week overigens wel. Ik ben gaan shoppen na het pruikenpas gebeuren. Ik kocht een vreselijk duur vest met een hele grote kraag die zelfs over mijn kale hoofd kan, dan. Ik kocht schoenen - een paar dat ik al heb in een andere kleur. Ik kocht het pruiken-meisje boek. Ik kocht een petje en slaapmutsjes.

Wanneer mensen - zoals tijdens het shoppen - vernemen dat ik borstkanker heb, vinden zij mij sterk, moedig, vol energie maar vandaag voelde ik me niet zo. Ik was ook niet depri hoor, niet in tranen. Eigenlijk, ik zei het al, was het een dag als zo vaak.

Ik was actief in mijn spel. Liep wat op en neer door het huis. Stapte het landgoed op en af. Genoot van een appelmoes ijsje(*). Deed een boodschapje. Waste een zwarte was. Maakte bami. Raapte slakken tijdens het dagelijkse 'slakkenbal' op het landgoed. Zocht een 'lusteloos-plaatje'.

Ha! Zo lusteloos was ik dus blijkbaar niet maar ik ging niet wandelen, sloot mezelf op in mijn huis - niets anders dan anders maar het voelde niet goed. Ik vind dat ik actiever moet zijn. Dat is het gevolg van het geroer en betweteren van anderen. Nee, het is het gevolg van mijn onrust, van mijn angst.

Niet bang zijn! Adem in en uit en in en uit. Angst is een slechte raadgever. Een mens vreest het meest voor het lijden dat hij vreest. Wonen in Amsterdam is perfect op dit moment. Er zijn winkels in de buurt, taxi's, bussen, mensen.

Het zal goed komen. Alles komt goed. In elk geval zal het zijn zoals het moet zijn en ik ben niet voor een gat te vangen. Broer komt terug, is terug, zal er zijn. En anders zoek ik nog even snel een partner. Hahaha. Sorry, misplaatst grapje.

Nee, lusteloos is niet de goede term. Ik moet gewoon wennen aan veranderende omstandigheden. Ik ben niet meer degene die mijn leven kan maken. Ik ben niet meer de persoon die met niemand rekening hoeft te houden. 

Ik moet me aanpassen aan de eisen die nu aan mij gesteld worden. Als kind al werd ik gebrandmerkt als kampend met aanpassingsproblemen. Ik heb tijd nodig. Ik heb nog tijd. Er is nog tijd om te wennen. Tijd om mij aan te passen en open te stellen.

Ja, ik heb hulp nodig en nee, ik zal proberen niet te grommen. Ik ga proberen lief en aardig te zijn, niet te snauwen noch mensen van mij af te duwen. In 2003 bedacht ik dat het mijn les was mij meer met mensen te verstaan. Ha! Opnieuw zal dit mijn les zijn. 

Ik startte een BDSM datingbedrijf en deed hele goede dingen van 2003 tot eind 2008 maar ik hield privé en zaken gescheiden. Ik stond boven de partijen. Ik, die zo graag een partner wenste, vond hem niet. Maar wat was mijn bedrijf, wat was ik goed voor anderen. Wat kreeg ik veel vertrouwen.

Toen ik mijn bedrijf sloot, trok ik mij terug uit de BDSM wereld. Ik veranderde mijn naam. Wiste mijn site en het mailadres. Het uitstapje naar de buitenwereld was voorbij. Ik was en ben geen mensen mens.

En nu denk ik, opeens nu ik in de hitte van de avond met het voetbal op de achtergrond op de toetsen rammel. Ik moet meer mensen mens worden. Nooit leefde ik zo solitair als de afgelopen jaren. Dat is niet handig, begrijp ik, als je borstkanker hebt.

En dus hier is mijn les: om mensen om mij heen te verzamelen. Vrienden te maken. Een netwerk te weven. Niet omdat ik borstkanker heb maar omdat mensen leuk zijn en interessant en een uitdaging voor mij en helend. 

Wow. Dat is wat je noemt een uitdaging. Daarom had ik vandaag naar buiten gemoeten hoewel ik mij niet kan voorstellen op straat vrienden te vinden. Ik moet leren, blijkbaar, om mijn comfortzone achter me te laten en me open te stellen voor de stad, mijn buurt en mensen.

Dit is ook waarom ik elke dag zou moeten schrijven. Omdat het mij brengt waar ik anders niet kan komen. Zo vaak meegemaakt - niet alleen in fictie - als je maar lang genoeg schrijft, doe je inzichten op die anders verborgen blijven(**).

Dit is het dan. Mijn solitaire leven achter mij laten. Leven maar niet meer alleen. Dat is mijn les.

Kate
13 juli 2014


(*) appelmoes ijsjes maak je door biologische appelmoes romig te roeren met wat melk en wat meer gembervocht uit een potje gekonfijte gember - vier tot zes uur in ijslollie vormpjes in de diepvries. Heerlijk.

(**) met excuses voor de lengte van dit blog.

De foto: Pensive Young Woman by the Window is gemaakt door Oliver Rossi. Te vinden op Corbis onder stock photo ID: 42-59937508. Het  copyright rust bij Oliver Rossi/Corbis

Grijze zondag, lekker lezen

In de aanloop naar Oranje-Costa Rica zag ik een stukje Engeland: Yorkshire. Ah! De Tour de France reed er, vandaar. In de Emma Harte Saga, boeken van Barbara Taylor Bradford die ik ooit verslond, speelt Yorkshire een grote rol. 

Het is ook het land van de Brontë zusters. Wuthering Heights - ah die roman, die ik tegenkwam toen ik mijn boeken en boekenkast aan het afstoffen was. Toen ik me voornam elke dag te lezen of te schrijven. 

Ik ben opnieuw het prachtige boek De Parfumeur aan het lezen van Frédérique Hébrard. Ik nam het mee naar het noorden waar ik schreef noch las. Ik ben 75 bladzijdes verwijderd van het einde. Ik vergeet te lezen. 

Nee. Ik lees wel: fora onderwerpen gerelateerd aan borstkanker. Geen vrolijke kost maar nuttig wellicht. Hoe gaat dat, haarverlies? Ook mijn haar zal vallen. Al mijn haar: van schaamhaar tot wenkbrauwen en wimpers. Het hoofdhaar.

Opnieuw loop ik op de troepen vooruit. Het is nog veel te vroeg en beter ware het wellicht indien ik me zou laten terugvallen en bewegen op de trom van het ziekenhuis: nu dit, dan dat en straks - over weken pas de kapper. Niet dus.

Ik vrijdag jl. naar de kapper in het ziekenhuis om me te oriënteren op een haarwerk. Pruik, marmot, hoed - geef het beestje een naam. Velen gooien het bijna direct in de hoek. Zit niet, staat niet, kriebelt, irriteert. Ongetwijfeld.

Mutsje, sjaal, hoed, petje, buff - er zijn tal van alternatieven. Je moet toch wat op je hoofd - zelfs 's nachts. Je bent vatbaar tijdens de chemo. Het zou mij, denk ik, niet heel veel uitmaken om zonder 'haar' over straat te gaan.

Maar ja, ik wil voor mijn moeder, die van niets weet, 'de oude' blijven. Zo goed als dat gaat. Het zou mij overigens niets verbazen als zij er dwars doorheen zou kijken, mijn 'haar' herkennen als pruik. Ik hoop het niet. Ik wil haar niet verdrieten.

Ik blijf dus gepruikt zo dicht mogelijk bij mijn huidige kapsel. A.s. donderdag ga ik tien pruiken passen. Speciaal voor mij aangevraagd en uitgezocht op coupe en kleur. Ik zit nergens aan vast.

Ik zie het wel. Theaterwinkels schijnen ook hele aparte pruiken te hebben. Maar ik wil niet apart. Of wel... Je bent of wordt toch al zichtbaar als kankerpatiënt dus wat maakt het uit? Iedere dag een ander hoofd, een andere look.

Meisje met negen pruiken. Boek over kanker, over haarval - mooi woord, niet? Nooit willen lezen tot vorige week. Zoals ik ook overwoog dan eindelijk maar Kluun's Komt een man (of vrouw of wat het was) bij de dokter te doen :-).

Kankerboeken. Hmmm. Ik heb ze nog niet in huis maar lezen zullen we. Boek na boek. Vanavond kwam daar Wuthering Heights bij, Jane Eyre ook maar meteen. Lekker lezen. Wegdromen. Zwerven over de heights - de Yorkshire moors.

Zondag. De dag na de zwaar bevochten overwinning. Lang leve Van Gaal en zijn mannen. Oranje boven en nog zo wat jubeluitingen. Geef het volk brood en spelen* :-).

De dag erna: grijs, bijna beetje nat - weer om een boek te pakken. Glas water, bitterkoekje erbij. Even vluchten uit de werkelijkheid. Even varen op de golven - de pen van een ander en wellicht... hmmmm. Nee. Lezen. Lekker lezen.

Fijne zondag,

Kate
6 juli 2014

* Dit is natuurlijk het moment, indien u zelf wilt lezen om het verhaal Brood en spelen eens aan te klikken :-). Geschreven in 2008 toen Oranje ook speelde en de Olympische Spelen in Beijing aanstaande waren. 

De foto Woman with a pile of books gemaakt door Ursula Klawitter is te vinden op Corbis: stock photo ID: 42-21044349; copyright: Ursula Klawitter/Corbis

It's a beautiful day...

Het is een heerlijk ontspannen ochtend, zeldzaam. Geen idee waarom of waardoor of misschien toch omdat alles weer langzaam vertrouwd wordt. Mijn moeder is niet ongelukkig in het verpleeghuis en mijn indruk is dat ze er toch wel op haar letten. 

Dat het niet is wat zij wilde, wat ze verdient misschien zelfs is jammer maar aan de andere kant, thuisblijven was niet meer te doen dus haar vertrek, zonder val of grote complicaties anders dan heftige pijn, kwam op het juiste moment. 

pont op het IJ

Mijn broer en ik gaan nog elke dag naar haar toe, vaak samen, af en toe apart. Ik ben er laatst voor het eerst op de fiets heengegaan. Dat was te doen, een half uurtje uit en thuis. Beweging, even op het IJ uitwaaien, harinkje voor de deur van het huis. Laat de zomer maar komen.

Vandaag is het een stralende dag. Dat doet me ook goed. Zo'n dag om te luieren of je huis te poetsen - hetgeen ik al tijden niet gedaan heb, zaadjes te zaaien - veel te vroeg maar ach..., te schrijven. Hmm. Schrijven. Wat zal ik erover zeggen?

Met het afscheid van de Rattenvanger is ook het verlangen, de emotie van wachten en smachten, de hang naar harde liefde, pijn verdwenen. Ik was altijd al ambivalent over veel BDSM praktijken maar nu lijkt het of alle interesse weg is.

Ik vraag me af of ik er nog over kan of zal of zelfs wil schrijven maar ik realiseer me dat ik opnieuw uitvluchten aan het bedenken ben. Bovendien, als ik niet over deze gevoelens schrijf, waar moet het dan over gaan? En schrijven was toch - zo dacht ik ooit - wat ik moest doen?

Dit is echter niet een dag om daar dieper over na te denken, dit is een dag om te plukken. Genieten. Beetje gamen. Bonbonnetje snoepen. Balkondeur open. De straat op, lekker wandelen, paar bladzijdes lezen, toch maar wat voorzaaien alvast, pepertjes, aubergines, kan best...

Nadenken over de vakantie. Ik heb besloten op vakantie te gaan. Waarheen? IJsland? zuid Duitsland? Italië? Parijs? De wereld ligt aan mijn voeten. Het is gewoon een kwestie van stapje voor stapje. Misschien eerst toch maar even op de fiets naar Noord...

Kate
2 februari 2014

De foto van het pont komt van Shirley de Jong.

Te veel, te snel

Tranen om het minste geringste. Het gaat gewoon veel te snel. Het is te veel, te kort, te snel, te veel. Hoewel ik rationeel weet en wist dat mijn moeder niet lang meer thuis zou kunnen wonen, kan ik het emotioneel niet bijbenen.

Haar schoenen en sloffen liggen nog onder de eettafel alsof ze die straks gewoon zal aandoen maar dat gaat niet meer gebeuren. Ze is - zo is wel duidelijk - definitief verhuisd al weet ze het zelf niet, al weten we nog niet of ze zal blijven waar ze is maar terugkeren naar huis is geen optie. 

Met haar vertrek, nu 15 dagen geleden, naar een gesloten afdeling van een verpleeghuis is niet alleen het leven van mijn moeder voorgoed veranderd. Mijn broer en ik beseffen dat het ook voor ons grote gevolgen heeft.

We waren het afgelopen jaar en alle jaren ervoor eigenlijk, zo'n eenheid. En ja, dat was soms beknellend en vervelend en vermoeiend maar we hebben ontegenzeggelijk hele leuke dingen met haar gedaan. 

Zandvoort, Artis, ritjes door ons prachtige land: Utrecht, Noord- en Zuid-Holland, de Flevopolder. Lekker eten, een terrasje, wandelen, shoppen. We hebben op onze manier het leven gevierd zoals we nooit eerder deden.

En natuurlijk kan dat allemaal nog steeds maar het is een feit, wanneer je in zo'n huis komt dan ga je achteruit. Is ook logisch: van de ene dag op de andere wordt je in een compleet andere wereld gedropt. Iedereen, dement of niet, zou daar verward van worden. Het is eenvoudig niet te begrijpen zoiets.

Al met al gaat het goed met mijn moeder maar wat weet je ervan? Wat geven ze haar om haar rustig en vrolijk en pijnvrij te krijgen? Er waren dagen, de afgelopen twee weken, dat ze ons stevig vastpakte bij binnenkomst en vreugde en opluchting uitte dat wij er waren. 'Ik laat jullie nooit meer gaan'.

Er zijn dagen dat ze lijkt te zijn zoals ze altijd was behalve dat je haar niet 'voor jezelf' hebt in zo'n grote, toch onrustige 'huiskamer' met een handvol of meer bewoners die net zo verward of erger zijn dan mijn moeder, die huilen en vloeken en leeg voor zich uit staren. Ik mis het alleen zijn met mijn moeder.

Ja, ik mis mijn moeder. Het is te snel gegaan. Ik heb me er niet mee vertrouwd kunnen maken dat zij weg zou zijn, geen gesprekjes meer, niet boos of lief, niet meer twintig keer hetzelfde half ware verhaal, niet meer naar de vogeltjes kijken op haar terras, even een rondje langs de borders.

De dood had ik misschien anders ervaren dan dit. Of misschien komt het door de onzekerheid van de situatie. De vraag waar zij het beste op haar plaats zal zijn. Niemand wilde of kon adviseren: niet de huisarts, niet buurtzorg, niet het Mentrum en wij weten het niet. We willen haar niet heen en weer slepen.

Men zegt huizen te bezoeken, sfeer te snuiven maar wat heb je daaraan? Toen ik binnenkwam waar zij nu is, was ik in shock. Ik vond het niets, kaal, armoedig, onpersoonlijk. Inmiddels heb ik mijn mening wel bijgesteld. Denk dat ze misschien beter daar kan blijven.

Er zijn altijd meerdere verzorgers aanwezig en ze zijn lief. Men kookt er elke dag vers. Er zijn veel activiteiten. Het is gezellig op de een of andere manier en rustig - ondanks het verdriet of de onrust van sommige van de bewoners. Er wordt 's avonds een glaasje wijn aangeboden, een chipje.

Mijn moeder heeft niet een keer naar huis gevraagd, naar haar ouders. Ze is niet boos dat wij er niet zijn of woedend over dingen uit het verleden zoals toen ze nog thuis woonde. Ze vindt het prima dat we weg gaan en is blij wanneer we er zijn. Misschien moet ze gewoon blijven waar ze nu is.

Ik weet het niet. Mijn broer weet het niet. We aarzelen: een kleinere setting vlakbij - zeer goed aangeschreven maar weinig activiteiten behalve, wat ik dan maar 'huishoudentje spelen' noem en minder verzorgenden. Mij lijkt het niets. 

Mijn broer neigt naar een huis iets verder weg maar dichterbij dan waar mijn moeder nu is, waar wel veel activiteiten zijn. Ik denk eerder dat ze ergens buiten Amsterdam de beste zorg zou kunnen krijgen maar ja... De reis van 50 minuten om er met de trein en benenwagen of fiets te komen is wel erg lang.

Ondertussen worstel ik met griepachtige verschijnselen die maar niet over willen gaan, snoepbuien waardoor ik me nog voller en dikker voel dan eerder, andere pijntjes die me hardnekkig blijven vervelen en tranen om niets. Het is allemaal te veel.

Volgende week ben ik jarig. De dag erna wordt het grafmonument voor mijn vader geplaatst. Ik heb al weken papieren liggen die ik moet invullen voorafgaand aan genetisch onderzoek naar borstkanker in mijn familie. 

Mijn huis is onderkomen en dat van mijn moeder is een chaos: product van een leven lang niets weg kunnen gooien. Eindelijk kunnen we opruimen. Elke middag gaan we naar mijn moeder in het huis. Daarna eten mijn broer en ik samen en gaan we nog een paar uur door met uitzoeken, ordenen, ruimen.

Zo gaan de dagen voorbij en ik weet dat ik in een rouwproces zit en ik weet dat dat nodig is. We doen het goed. We denken en praten en langzaam zal zich een beeld vormen over de toekomst. Slowly does it. Het is niet anders. 

Ik heb gelukkig sterk het gevoel dat ik kan vertrouwen op het Universum. Dat scheelt maar maakt het niet minder moeilijk. 'Dit is niet wat zij gewild zou hebben', zei de beste vriend van mijn broer van de week. Nee. Dit heeft zij nooit gewild. Maar ja... Je hebt niet veel te willen. 

'Ben ik nu thuis?', vroeg zij toen we weer op de afdeling kwamen na een sapje en gebakje in het restaurant beneden. 'Ja, mam. Je bent thuis.' Mijn broer en ik reden terug naar de gracht - dat niet meer als thuis voelt. We aten andijviestamppot en ik was in tranen om niets. Niet om niets. 

Het is gewoon te veel, te ingrijpend en verschrikkelijk verdrietig.

Kate
18 januari 2014

De foto komt van een van de tumblrs die ik volg: The Gifts of Life. Het origineel lijkt te komen van de tumblr donna_più.

Het nieuwe jaar in...

Bloggen: had ik eergisteren mijn blog geschreven dan was mijn overheersende emotie er een van bevrijding geweest - is dat een emotie? Gisteren voelde ik me weemoedig. Vandaag ligt een hoofdpijn op de loer en ben ik gespannen. Vandaag heb ik tijd, een klein uurtje om te rammelen op de toetsen. Het plaatje gevonden dus geen excuus meer het schrijfwerk uit te stellen.

Mijn moeder had pijn in haar bil - een spiertje werd gezegd. Vreselijke pijn en zij is niet kleinzerig. Het werd erger ondanks fysio maar ze kon de trap nog op. Dinsdag jl. - goh, is het pas een week? - werd ik gebeld door buurtzorg dat ik maar moest vergeten met mijn moeder naar de fysio te gaan want dat ze veel te veel pijn had en dat men de trap niet met haar af durfde.

Ik ging erheen, kwam boven, zag en constateerde dat het was zoals me verteld. De huisarts kwam. Oudjaarsavond vierden we in haar slaapkamer. Nieuwjaarsdag kwam en ging voorbij op de slaapkamer. Op 2 januari kwam de huisarts opnieuw. Wij besloten voor alle zekerheid een foto te laten nemen.

Een ambulance vervoerde mijn moeder en mij naar het OLVG - ongelofelijk maar de weerman op de radio meldde dat het tien graden was. Uren wachten en diverse foto's later werd ons verteld dat er geen breuk te vinden was. Men weet de pijn aan een wervelverzakking - mijn moeder heeft osteoporose.

Grappig hoe men in zo'n ziekenhuis niet uit eigen beweging even kijkt of daar al eerder foto's van zijn gemaakt. Die zijn er nl. en de foto van 2010 was min of meer gelijk aan die van 2014 - daar kan deze heftige pijn dus niet van komen, denk ik met mijn boerenverstand. 

Men wilde pijnstillers voorschrijven waar de huisarts en ik van huiveren. Ik wil geen gat dichten en een ander gat (in de maag of het bewustzijn) veroorzaken. Ik wees ze af. Men zei dat mijn moeder twee stappen had gelopen tussen ambulancebroeders en daarom niet naar huis zou worden gebracht, niet de trappen opgeholpen en blijven was geen optie.

'Red je er maar mee' - nee, zo bot nog net niet en uiteindelijk kwam er wel  een zorgambulance. De bemanning was erg lief en had geen enkele moeite met de trappen. Ze liepen omhoog, wrikten aan het schuifraam op de slaapkamer, maakten een pad vrij en belden de brandweer. Die verschenen met spuit- en ladderwagen op de gracht en schoven mijn moeder zo haar slaapkamer in. Fluitje van een cent. Iedereen blij.

Mijn moeder wist er de volgende dag niets meer van. Ik belde de huisarts. Buurtzorg kwam. We hadden overleg en op 3 januari stond er weer een ambulance op de gracht. Dit keer om haar naar een verpleeghuis te brengen waar een noodbed voor haar geregeld was. En daar is ze nu. Helemaal ontspannen, vrolijk, grapjes makend en duidelijk op haar plaats - zo lijkt het.

Gek hoe groot de bevrijding is. We gingen haar bezoeken zaterdag en na afloop konden we doen wat we wilden. We hoefden niet meteen naar huis, er was niemand die vier keer belde waar we waren, ze had niet gevraagd waar de andere zoon was, er was geen boosheid omdat wij ons niet hadden afgemeld. Wij zijn vrij. Vrij om ons eigen leven op te pakken of opnieuw vorm te geven.

Gisteren tuigde ik de kerstboom af. De boom die we eerst niet wilden opzetten want wie weet hoe er gereageerd zou worden wanneer hij weg moest. We kochten er toch een. Dozen met kerstdecoraties werden doorgespit. Het werd een hele mooie boom. Ik ben blij dat hij er heeft gestaan. Voor mijn moeder was het de laatste kerst in eigen huis.

Straks, over een half uur gaan we praten over de toekomst. Waar zetten we op in? Waar zal mijn moeder het beste gedijen? Wat is het beste voor haar? Wat zijn de mogelijkheden? Hoe pakken we door nu zij het fijn lijkt te hebben, zich veilig voelt en niet meer alleen in het huis zit te verpieteren? 

Ik voel me emotioneel, gespannen, er is de aanzet tot hoofdpijn en tranen maar het is goed wat we doen, hoe we het doen. Alles zal anders worden. Is het al. Ik kan weer plannen maken, met vakantie gaan, daten, schrijven, uitrusten, leuke dingen doen zonder de 24/7 zorg om mijn mams. Er is ongetwijfeld nog een weg te gaan voor alles definitief is. 

Gelukkig lijkt mijn moeder er niet onder te lijden. Ik ben zo blij!

Kate
7 januari 2014

De foto is een uitsnede van de foto Christmas tree and christmas ornaments on floor; id stockfoto: 42-29060780; credit: © Tetra Images/Corbis

Kerst 2013

Kerst 2013: de zon schijnt, de lucht is blauw - een zachte kerst na de storm, de derde storm dit najaar in de aanloop naar kerst. Mijn kas op het terras van mijn moeder is omgewaaid.

Het was een impulsaankoop waar ik niet genoeg van geprofiteerd heb. Nu is de plastic hoes kapot en mijn plan om er de koude bak in te zetten misschien ook. Misschien niet. Niets zo wispelturig als de mens, als ik.

Het was een turbulent jaar in alle opzichten. Vooral een jaar van afscheidnemen en beseffen, eens te meer mij realiseren dat wat je in je hart draagt, nooit weg zal zijn.

Aan het begin van het najaar plantten mijn broer en ik een rand van witte heide op het graf van mijn vader en het middenstuk werd gevuld met rode heide: Ajax kleuren, niet gepland maar we moesten er samen om lachen.

Later, toen ik zocht naar een dotje kleur voor op het landgoed, koos ik opnieuw voor heide - de foto hierboven is genomen op 7 december jl. Hij staat op de compostbakken voor het rek en hoewel genieten een groot woord is, staat hij er goed.

Genieten is niet het woord dat voor mij bij 2013 past, maar ik was en ben er wel blij mee. Dit zou mijn jaar geworden zijn. Het is het niet geworden. Niet in de zin van jubelend geluk.

Misschien past dat ook niet bij mij. Maar het was goed. Ik heb momenten van diepgevoelde rust, geluk en aanwezigheid van Engelen mee mogen maken. Meer kan je of mag je niet wensen.

Het landgoed kwam tekort en ook weer niet. Het was er en deed wat het moet doen. Ik genoot als ik er was. Wat ik deed, deed mij goed. Ik oogstte veel knoflook. Ik had een overvloed aan bloemen uit zelf gewonnen zaad.

Nu staat er de heide en ik vier via deze - wat mij betreft - natuurlijke plant, het jaar. Mijn jaar. Jaar dat ik mijn vader heb moeten missen en mijn moeder bij vlagen niet meer weet dat ik haar dochter ben. Dat zij kinderen heeft.

Vanmorgen, ik lag nog in bed, belde buurtzorg af. Typisch. Verwacht van mij geen mooie kerstgedachtes over de zorg :-). Het gemak en de hulp van buurtzorg weegt amper op tegen de bemoeizucht, de regeltjes en het gezeur.

Wat is het dan heerlijk te kunnen rommelen op het balkon. Als er iets is dat mij energie geeft dan is het dat landgoed van mij en het terras van mijn moeder. De kerstroos op de hoek van haar rechter border bloeit uitbundig.

Het is kerst. ik wens u stralende dagen, heilzame nachten en genot zoals alleen een landgoed u kan schenken.

Kate
25 december 2013

p.s. deze tekst schreef ik voor mijn landgoedblog maar gezien de inhoud en verwijzingen naar het afgelopen jaar, zet ik hem ook hier. Ik zal wel wat linkjes toevoegen hier en daar - misschien :-).

Eén weg

Het mag dan zo zijn dat wij allemaal ons eigen pad bewandelen en dat er meer wegen zijn die naar Rome leiden en ieder pad voor ons afzonderlijk is neergelegd...

Ik geloof dat er uiteindelijk slechts één pad is, één weg - een brede weliswaar. Liefde is de weg en de weg is liefde. Al het andere is onbelangrijk. Alles is ondergeschikt aan dat doel, die weg en richting.

Toen ik mij dat opnieuw realiseerde, het ongeveer anderhalve week geleden mailde aan degene die maar bleef herhalen dat onze paden gescheiden zijn, gebeurde opnieuw een klein wonder.

Ik mailde, sloot af, ging in een stoel zitten - weg van de pc, weg van mijn telefoon. Ik zat zonder iets te doen of denken en baf daar kreeg ik een stroom van liefde over mij heen. Heerlijk!

Dit is een bijzonder jaar. Meermaals heb ik reeds die liefde mogen ervaren en ik ben helemaal niet zo heilig of goed of geweldig dat ik me steeds de liefde herinner of het als uitgangspunt neem, erin leef. Emoties gieren door mij heen en zo vaak ben ik op of over de rand van tranen. 

Mijn huisarts merkte op, toen ik dat zei, dat het zonder emoties maar saai is :-). Hij was niet verbaasd dat ik moe ben en vol emoties. 'Het is zwaar, Kate, wat jij doet.' Ja, blijkbaar. 'Eerst je vader en nu je moeder.' 

Ik vergeet dat het inderdaad niet niks is. Het is niet zo vreemd dat ik grom naar vreemden of snik door de telefoon als iemand, niet zomaar iemand, vraagt hoe het met mij gaat. Hoe het gaat is onvertelbaar, onvoorstelbaar.

Het is een bijzonder jaar, zeg ik regelmatig. Eigenlijk is dat niet waar. Dit zijn bijzondere jaren. Heftig, zwaar, slopend en vol liefde. En ja, dit is mijn pad en dat is of loopt vast anders dan jouw pad, uw pad, jullie pad.

Is dat belangrijk om te constateren? Ik vind van niet. Degene die ik om een koffie vroeg en die mij belde en met wie ik afgelopen weken - na jaren van stilte - enige mails wisselde, vond blijkbaar van wel. 

Hij gaf mij daarmee een cadeautje want door zijn nadruk op onze separate wegen, besefte ik weer dat er maar één weg is, de weg van de liefde. En daarmee kwam ik terecht in een stroom van hemelse liefde. Ik heb die liefde al vaker gevoeld dit jaar - en ook wel eerder trouwens. Prachtig. Heerlijk.

Ik wou dat ik het vast kon houden dat gevoel en het besef dat liefde de weg is. Ik wou dat ik anders was en zo - met liefde als uitgangspunt - kon leven :-). Maar nee. Het is goed zo. Ik ben goed zoals ik ben. Zijn woorden van jaren terug die ik meenam al die tijd dat wij niet spraken. Liefde is wat hij voor mij was en is.

Maar ik heb in de tussentijd en vooral de afgelopen jaren ontdekt dat er in mij een eigen bron van liefde huist. Ik heb de gave, soms, hemelse liefde te voelen. Ik heb mogen ervaren, al jaren en jaren geleden overigens, dat wij allen verbonden zijn.

Wij lopen naast en door elkaar op de weg van de liefde. Liefde is de weg. De enige weg. Wees niet bang.

Kate
4 oktober 2013

De foto vond ik op de tumblr Live the moment waar geen bron of maker werd genoemd.

Mijn leven terug!

Van de week, op zoek naar een naar ik dacht gemaakte aantekening ergens in het voorjaar van een van de afgelopen jaren, bladerde ik eens door mijn oude agenda's. Tjee wat hebben we - mijn broer en ik - veel met onze vader en moeder gezeuld.

Deze week is het een jaar geleden dat mijn moeder voor darmkanker onder het mes moest. In februari 2013 brak zij haar pols. Kerst 2011 had zij gordelroos. Er waren twee staaroperaties - ik meen ook ergens in 2011. Dan heb ik het alleen nog maar over mijn moeder en de grote dingen die haar bezighielden de afgelopen paar jaar. Allemaal natuurlijk omringd met voor- en nazorg. 

Ik heb het maar niet over mijn vader. Mijn lieve paps die er niet meer is maar ook met hem was er een periode dat we tegen elkaar zeiden beter een tentje in de tuin van het ziekenhuis te kunnen neerzetten want we waren er een hele tijd meerdere dagen per week voor allerhande onderzoeken. Enfin, met liefde gedaan en geen spijt van. Absoluut niet.

Het gaat maar door. Vanmorgen om 8 uur zat broerlief met moeders bij de tandarts. Ziekenhuis-, tandarts-, dokters- en fysio-afspraken voor vader en moeder en nu alleen nog voor moeder maar onderhand beginnen mijn broer en ik ook klachten en klachtjes te krijgen waarvoor we vaker dan ervoor een dokter of fysio of tandarts bezoeken.

Zoveel tijd en energie en liefde in het zorgen voor je ouders. Ik kan met recht zeggen dat je eigen leven eronder lijdt. Al wil je het niet, al plan je het anders toch is mijn leven min of meer stil komen te staan. Heb gewoon geen energie voor meer dan ik doe. Een ieder die roept dat familie maar meer moet mantelen, kan ik zeggen dat ik bezig ben te ontmantelzorgen.

Ik heb besloten me wat meer terug te trekken uit het dagelijkse geregel bij mijn moeder. Zij zal er niet door tekort komen en gelukkig kan ik eventueel extra hulp inhuren maar ik wil mijn leven terug! Ik ben het zat om nog langer onbetaalde huishoudster te spelen. Lunchen, boodschappen doen, koken, mee-eten en opruimen. Aansturen, mopperen, bellen, regelen, wandelen.

Het houdt een keer op. Dit kan nog jaren zo doorgaan en ik was hard op weg naar een fikse burn-out en ik zie dat mijn broer ook met grote stappen richting overspannenheid holt - al ontkent hij dat natuurlijk want stoere mannen krijgen zulks niet. Jaja! Ik ben dus weer thuis aan het koken en eten. Niet elke dag maar vaker dan ik de afgelopen vijf maanden deed.

nieuwe combinatie

Mosselen koken - mijn moeder en broer houden er niet van. Een fles wijn opentrekken. De radio aan en meedansen want er mag wel iets gewicht af :-). Het voelt goed. Niet meer elke dag in mijn kloffie maar een jurkje aan. Mijn ringen om. Een neveltje eau-de-toilette. Mijn vrouwzijn onderstrepen zoals ik mezelf beloofde te doen na het overlijden van mijn vader.

Kleine dingetjes die het leven leuk maken. Ik heb sterk het gevoel dat ik mezelf mag en moet belonen, trakteren, vieren. Ik ben aan de beurt. Echt wel. Op het moment dat ik hem nodig had of dacht te hebben, kwam er een mindfulness training voorbij. Hij zou deze week beginnen en ik kon me nog net opgeven. 

Helaas. Tijdens het voorafgaande telefonische kennismakingsgesprek met het meisje dat de training geeft, begon ik te twijfelen. Het voelde niet goed. Het leek wel een praatgroepje en daar heb ik geen zin in, geen behoefte aan. Het geleuter van andere mensen ben ik meer dan zat. Het hele softe sector gebeuren, zorgers, verzorgenden, zorgbehoevenden - de problemen van anderen? Heb er geen behoefte aan. Sorry.

Of ik andere therapieën deed? Uh? Of ik moeite had in een groep te delen wat ik tegenkwam? Hoezo? Het is tenslotte een groepsgebeuren maar wat deel je dan? Geen antwoord. Geen concreet antwoord. Het voelde verkeerd. Compleet verkeerd. En toch weet ik zeker dat ik die training moet doen. Alleen niet onder leiding van dit meisje. Er was geen klik, zal ik maar zeggen. Ik heb bedankt voor de eer en was opgelucht dat het niet doorging.

andere combinatie

Daarmee heb ik geld bespaard. Ha! En dat heb ik vandaag voor tweederde uitgegeven aan een nieuwe ring van Swivel bij Mio. Hoera! Heerlijk. Ik wilde een paarse en die had hij ook wel maar dat was een kogel, net als mijn oranje/rode. Er was ook een grote groene steen. Die wilde ik ook en die heb ik gekocht.

Trots als een pauw ben ik naar Marks & Spencer gelopen - hoelang geleden dat ik in de stad was? Bij M&S heb ik een heerlijke kant-en-klaar Indiaase maaltijd gekocht voor mijn moeder, mijn broer en mijzelf compleet met pappadums en naan brood. Morgen gaan we hem proberen. Lekker. Er is een sherrytrifle toe. 

Bij de HEMA kocht ik fineliners in 20 kleuren zodat ik mijn schrijven in stijl kan redigeren :-) en tags om de draden van de pc en printer en what not uit elkaar te houden en twee gekleurde hemdjes voor mijn moeder. 

Toen ik AH voorbijkwam heb ik twee nog-niet-geprobeerde smaken koffie meegenomen voor het nieuwe Dulce Gusto koffieapparaat waarvan ik er binnenkort ook zelf een ga kopen want wat een heerlijke cappuccino zet je ermee! Dat apparaat kan nog net gekocht worden van de rest van het uitgespaarde geld van die training :-). 

En dan denk ik dat ik me voorlopig - op een bos bloemen na - wel genoeg in het zonnetje heb gezet. Maar wat is het heerlijk even mezelf op de eerste plaats te zetten. Naar mezelf te luisteren. Mezelf iets te geven na alles wat ik aan mijn ouders en anderen gegeven heb. Te zien hoe ik weer straal en me lichter voel dan hele periodes in de afgelopen jaren. 

Dat het maar zo mag blijven - en vanavond die fantastische detective Scott & Bailey. Ja, het was, is een goeie dag. Een feestelijke dag. Een ieder die waagt te zeggen dat ik zo mijn happiness koop met materiële zaken heeft helemaal gelijk. Who cares? 

Ik ben er blij mee en weet dat ik er over een jaar nog steeds gelukkig mee zal zijn, met die groene ring die ik kocht zoals ik nog steeds blij word van de drie ringen die ik vorig jaar kocht. Soms moet je om goed te kunnen zorgen, eerst voor jezelf zorgen. Soms? Altijd! En dat ga ik doen, beter doen en ieder die er een mening over heeft, kan de boom in. :-).

Kate
28 juni 2013

Schoon!

We zouden elkaar ontmoeten na haar tripje naar Parijs. 'Leuk!', was haar reactie op mijn voorzichtige vraag of zij ervoor zou voelen koffie te drinken of thee. Normaliter ben ik eerlijk gezegd niet degene die het initiatief daartoe neemt.

Jaren van professionele koffieafspraken of toch mijn onderdanige kant weerhouden mij ervan. Of is het verlegenheid? De angst afgewezen te worden? De blik van teleurstelling als men mij ziet?

'Zal ik gewoon eens aanbellen om je landgoed te bewonderen?', was haar spontane voorstel toen we de datum hadden bepaald. 'Smerig', 'smeerboel' en nog een aantal protesten later was de alternatieve locatie bepaald.

Gewoon ergens buiten de deur op neutraal terrein waar appelgebak, markt en open lucht elkaar raken. Parijs kwam en ging en in Amsterdam bleef het herfst in de zomer.

Toen ik uren voor de afspraak naar buiten keek, kwam de regen loodrecht uit de hemel en niet zo zuinig. Ik had bar weinig zin te wandelen of in overvolle tentjes op zoek te gaan naar een tafeltje. Ik keek naar de klok. Er was nog tijd...

Ik zou de w.c. boenen, de eettafel leegvegen en gebak halen. Ze ging accoord. Ze zou mijn landgoed bekijken en taartjes eten in mijn huis. Ik poetste en stofte en ruimde meer dan ik had gezegd. Natuurlijk doe je dat.

Toen ze aanbelde, was het huis niet schoon maar ik had gedaan wat ik me voorgenomen had. De taartjes waren lekker en het gezelschap aangenaam. Wat een leuk mens is het. Voor we het wisten was het zes uur. Oeps!

'Heb je wat te doen?', vroeg ze toen ze mijn blik zag. Ja. Ik zou immers koken en eten bij en met mijn moeder. Mijn lieve dappere - kutwoord maar in deze context de enig juiste! - sterke moeder die de dag ervoor goed nieuws kreeg.

Zij is schoon, voor zover je dat kunt of mag zeggen in dit stadium.

Laat ik nuanceren of beter, de draad oppakken. Ze is op 28 juni jl. geopereerd aan dikkedarmkanker. Al direct diezelfde avond zat ze rechtop grapjes makend in bed. De dagen erna ging het vanzelfsprekend wel iets minder maar ze at al direct en liep en op 4 juli jl. brachten we haar thuis.

Het is ongelofelijk dat dat dus kan als je 88 bent: trap op, nog een en aan de keukentafel praatjes alsof ze nooit weg was geweest! Afgelopen vrijdag, had ze een afspraak op de poli. 

De jonge arts vertelde dat er geen uitzaaiingen zijn en dat men de hele tumor heeft kunnen verwijderen. Zij hoeft en krijgt geen bestraling en geen chemo en voorlopig moet ze elke drie maanden bloedprikken ter controle dat alles goed is.

Ik vroeg naar de aard van de wond, naar wat er precies was gedaan. Mijn moeder is zo moe en heeft zoveel pijn. Geen wonder. Haar halve dikkedarm is weggehaald. Het was een hele zware operatie.

Het was meer dan het doorsnijden van de huid en het weghalen van een stukje darm. Men gaat door vet, zenuwen, spieren, vaten en dan is er nog alleen maar een opening ontstaan. Dan begint het eigenlijk pas. 

Vind je het gek dat je dan nog een tijd moe en hangerig en vervelend bent en in pijn? Men zegt het makkelijk: 'een zware operatie' maar pas nu dringt door hoe zwaar en hoe sterk mijn moeder is.

Maar alles is goed. We zijn het gaan vieren met een lekkere Indische rijsttafel. Rolstoel mee - wat maakt het uit? Campari, soto ajam, rijsttafel, sorbetijs en een aangeklede koffie toe. Genieten, dat is het devies na haar operatie.

Mijn moeder schoon. Mijn huis schoon. Wat een heerlijk gevoel.

Deze week wordt de oude man, mijn vader, negentig. Ook met hem gaan we vieren. 'Ik probeer', beloofde hij toen ik vroeg wat we zouden gaan doen. Ook hij doet het goed. 

Moet ik nog zeggen dat het met mij ook niet verkeerd gaat?

Kate
15 juli 2012

De foto komt van Corbis: Close up of soapy water and sponge; Stock Photo ID: 42-32176154; Photograhper: Walter Zerla; Copyright: © Walter Zerla/cultura/Corbis
De rijsttafel was bij restaurant Flamboyant in Haarlem waar wij het menu Flamboyant namen.