Met een kater op de Dam

'En, ben je tevreden?' vroeg mijn broer toen we uit de stad terugkeerden naar huis. Vraag naar het al bekende antwoord. Met een gevoel van verbijstering ben ik de stad in gelopen, door de stad gelopen. Rond het middaguur even kijken hoe het er op de Dam uitzag - dat was mijn wens. Morgen zal er niet veel van komen. Wil ik ook niet. Mij te druk en pfff u kent het riedeltje inmiddels misschien.

Kroon op De Bijenkorf

'Daar sta je dan', op de Dam. Een vrouw geïnterviewd door het journaal vond het maar kaal. Ja, dat was het juiste woord. Kaal. Kaal van C.S. over het Damrak naar de Dam. Het Damrak doet het af met elke 20 meter een vlag. De winkels zijn amper versierd. C&A heeft twee posters met gelukwensen laten drukken.

Kronen bij avond

De Bijenkorf heeft zich getooid met twee kronen die bij avond wellicht nog iets van allure hebben maar in het nog zwak grijze licht van de vroege middag flets en goedkoop aandoen. De kroon aan de kant van het Beursplein hangt daarbij nog ietwat scheef en lijkt het beter te doen als symbool van de kater die bezit van mij neemt.

etalage De Bijenkorf

We lopen langs de Bijenkorf en nog steeds verwacht ik iets zoals ik dat bij Harrods of Selfridges zou aantreffen. Maar nee. Ons nationale warenhuis verhuurde haar etalages aan het Nationaal Comité Inhuldiging die ze vulde met een soort van kartonnengolf gemaakt van kaartjes volgeschreven met gelukswensen of dromen van burgers, wie zal het zeggen. Het oogde goedkoop, rommelig en absoluut niet feestelijk.

De hoop inmiddels vervlogen was ik niet eens meer onthutst de Dam aan te treffen bijna zoals hij er op elke willekeurige zaterdag bij ligt. Natuurlijk, er was een tribune aan de kant van het Monument voor de pers, er stond een vissenkom links schuin voor het Paleis voor verslaggeving, denk ik. Het was er druk en er stonden hekken. Een aantal gebouwen hadden wat banieren langs de gevel. 'Daar sta je dan' met je kater op de Dam.

Bij de ingang van de Nieuwe Kerk zagen we nog net vijf boompjes met appeltjes van oranje rechts van de ingang en die stonden er vast links ook. Aanbieding van de week waarschijnlijk: tien voor de prijs van vijf. Een soort van grijze tunnel markeert de route van Paleis naar Kerk. Het balkon was niet of nog niet versierd. Het oogde niet alleen kaal maar zelfs armoedig.

Opnieuw dat woord: amateuristisch. Ik wierp een blik op de Kalverstraat en daar hingen wel vlaggetjes over de straat. Ik keek richting Nieuwendijk en zag niets van dat al. We liepen om het Paleis naar de achterkant en bevonden ons tussen de kijkers die wachtten op de aankomst van de prins en zijn gezin en zagen hoe er nog wat spijkers in het luifeltje boven de achteringang werden gespijkerd. De wachthuisjes leken van papier-maché, decormateriaal.

Een politieman maant ons op de stoep te gaan staan - welke stoep of bedoelt hij de stoeprand tussen het hek en de rijweg die niet is afgesloten. Waarom leidt men het verkeer niet even over de trambaan en maakt een soort van gang waar het publiek en de pers kunnen kijken? We wachten niet op onze toekomstige Koning en vervolgen onze wandeling richting huis, over de Nieuwe Zijds - ook zonder versiering. Troosteloos als altijd.

bloemen achterzijde Nieuwe Kerk

Men is op de foto nog bezig maar toen wij erlangs liepen al klaar met het aanbrengen van de bloemen aan de achteringang van de Nieuwe Kerk. Twee zuilen met flets-oranje bloemen die nu al baat zouden hebben van wat pokon en water of misschien zelfs een remake. Wat erg. De bloemen op de kist van mijn vader waren sprekender, mooier zelfs na een week op het graf.

uitsnede bloemen

Wat een blamage voor de stad! Crisis of niet men had rijkelijk vlaggen moeten uitdelen aan de winkeliers. Gratis, ja. Men had een oranje loper moeten leggen van C.S. naar Dam en de Dam bekleed met een tapijt van oranje, rood, wit en blauw. Men had de straten kunnen versieren, overkappen met linten en vlaggen en foto's - waarschijnlijk is dat niet zo i.v.m. de veiligheid. 

Ja, zo is het. Wij zijn allen gegijzeld door de Einzelgänger, de eenzame haatmachine die zijn of haar (waarom is het nooit een vrouw?) slag denkt te moeten slaan om voor eeuwig erkend te worden via zijn of haar daad en daarin bestaansrecht ontlenend. Eindelijk een doel, eindelijk succes. Die mannen met oortjes (waarom nooit vrouwen?) zijn dat gewoon zakenlieden of zijn het stillen? Stilte voor de storm. 

De Haarlemmerstraat en -dijk zijn beter versierd dan het deel van de stad waar het zich af zal spelen morgen. Er is een voor mij onbegrijpbare loopbrug opgezet dwars over het kruispunt bij de Droogbak. Misschien loop ik nog even langs de achterkant van het C.S. straks. Mijn buurvrouw dacht dat het daar wel feestelijker zou zijn. Oh ja, vanwege die Koningsvaart. Ach ja. En dan dat Koningslied. Wie verzint zoiets? Ik niet, dat moge duidelijk zijn. 

Tot nog toe voel ik mij niet geroerd of geraakt of al helemaal niet aangesproken in de aanloop naar het Grote Moment. Ik weet dat dat nog kan komen. Morgen of misschien vanavond tijdens de afscheidsspeech van de Keunigin. Misschien gaat het nog stromen die trots en godbetert vaderlandsliefde, voor God en Koninkrijk of was het volk en Koninkrijk?

Leve de Koningin! Viva de Koning. 

Kate
29 april 2013



De foto's zijn afkomstig van:
1. Bloemen aan achterkant van de Nieuwe Kerk - ANP/Robin Utrecht(?)
2. Overzichtsfoto Dam - ANP/Koen van Weel
3. Etalage van De Bijenkorf - ANP/Koen van Weel
4. Kroon op dak van De Bijenkorf - fotograaf niet vermeld
5. Kronen bij avondlicht - fotograaf niet vermeld

Beatrix: begin van een nieuw leven

Op zoek naar die ene leuke foto van Beatrix die ik had gezien, ik denk nog voor zij haar abdicatie aankondigde, en die ik natuurlijk nooit meer zal terugvinden, stuitte ik op deze foto van ca. een maand geleden.

Wat een leuke foto! Wat een leuk mens: vijfenzeventig en zie je dat rode tasje met die handschoenen? Geweldig! Ze staat voor een nog dichte deur. Dinsdagochtend 30 pril stapt zij erdoor - hoe klinkt dat? En wat kijkt ze blij.

Dag Majesteit. Ik gun u nog vele mooie jaren in goede gezondheid en met liefde. Heel veel liefde. Wie weet. Mocht het zo zijn dan hoef ik niet te weten wie hij is. Hou hem maar lekker voor uzelf. Ha! Wie weet. Ik niet :-).

Maar, dat wilde ik nog zeggen: heel veel dank voor drieëndertig jaar koningschap. Het moet niet altijd makkelijk zijn geweest en soms vond ik het ook niet makkelijk met u maar al met al was het goed. Heel goed.

Kate
28 april 2013


De foto vond ik op het blog Royalty of The Netherlands met als ondertitel: Dutch Queen Beatrix smiles during her visit to the Dutch Defence Academy in Breda, The Netherlands, 27 March. Er stond geen fotograaf vermeld maar de foto is genomen tijdens haar bezoek aan de KMA te Breda. 

Jammer en verdrietig

Voor de zoveelste keer vandaag - en ook wel enige keren gisteravond - schalt "Bloed, zweet en tranen" door de lucht - u weet wel dat lied van Hazes zaliger - gezongen door een of andere zanger die denkt dat hij kan zingen. 'Amsterdam, laat je horen'.

Eindelijk breekt de hoofdpijn door na een avond, nacht van teringherrie van het net genoemde kaliber en een alom aanwezige dreun, niet te onderscheiden door de vier of vijf of meer podia op minder dan een vierkante kilometer rond mijn huis. 

Ik kan niet schuilen. Achter is het erger dan voor in het huis, bleek toen ik gisteren uiteindelijk mijn bed in durfde te stappen. En nog ging het door. Ver na twaalven ging het door. Leve de Koningin. Ik ben zo moe. Ik wil zo graag rust en stilte. Geen feest. Geen geluid. 'Het is jammer en verdrietig' - woorden van de Koningin om de afwezigheid van een aantal leden van haar familie te kenschetsen. Het is hoe ik mij voel. 

Ik zou weg willen van hier. Ver weg. Geen pret van anderen mee te beleven. Geen slecht gezongen liederen van overleden volkszangers te aanhoren. Weg. Ver ver ver weg. 

Helaas kan het niet. Dit is de plek waar ik moet zijn. Nu. Morgen. Overmorgen en hopelijk nog lange tijd. Ik zal moeten leren leven met de buurt, mijn buurtgenoten, stadgenoten, provinciale bezoekers die denken te weten "hoe het hoort". 

Zo hoort het niet. Ook niet hoe ik me voel. Maar dit? Dit nepfeest ter ere van onze Majesteit die op elke dag verguist wordt behalve vandaag? Bah! Jammer en verdrietig dat mensen zo hypocriet zijn. Jammer en verdrietig dat ik niet vrolijk mee kan doen. 

Het feestseizoen in Amsterdam is begonnen. Ieder weekend fijn buiten op je balkon de maan en sterren, mijn dromen verjagen met je gegil. Zodra het mooi weer is buiten zitten met je vrienden en lekker luid praten over niets. En overal moet die muziek bij, vooral hard want stel je voor dat anderen niet weten hoe gezellig je het hebt. Jammerlijk en verdrietig.


Kate
30 april 2012

De foto komt van Corbis; © Kirstie Tweed/Corbis; 42-22749388; Clown standing with her luggage

Huldiging van de verliezers

Herengracht¹

Ik was er, vanmorgen, op de Herengracht - daar waar de negen woonboten liggen. De gracht was afgesloten door metershoge hekken. Wat ik er wilde op dat stuk gracht en of ik de postcode kon noemen. Nog net niet of ik me maar wilde legitimeren. Ik mocht erdoor van de jongeman in groen hesje met portofoon in zijn hand. Het duurde even voor hij in de gaten had dat ik niet maatje Jolanthe heb en hij dus de ruimte tussen beide hekken aan mijn maat moest aanpassen. Ik kon er zijdelings net door.

Ik liep over een lege gracht. Niet leeg. Een half dozijn mannen, ook met vestjes maar deze waren oranje gekleurd waren aan het werk. Met beitels sloegen ze zekerheidspinnen in hekken die langs de kades stonden. Dat was, zo was mij wel duidelijk na alle commotie van de afgelopen dagen, ter bescherming van de boten die er lagen. Ik vroeg me af hoe, mocht er iemand daar op een van die arken een hartaanval krijgen men er ooit nog binnen - wat staat ervoor? - 15 minuten bij kon komen.

Ik zat op een van de trappen van een van de statige panden aan de Herengracht, mooiste gracht van Amsterdam, breedste gracht met hoogste stoepen - ooit een teken van welstand: hoe meer tredes de trap, hoe welgestelder de inwoner. Ik zat op die stoep in het zonnetje en er schoof een schaduw langs mij heen. Een mat blauwe bus van de marechaussee passeerde mij, parkeerde iets verderop en ontlaadde mannen en vrouwen in pofbroeken tot op de enkels met kistjes aan hun voeten en blauwe baretten op het hoofd. In totaal passeerde mij vier ME busjes - het aantal manschappen heb ik niet geteld.

Hierna, of was het ervoor, arriveerde een cameraploeg met reporter. De hekken gingen open, er werden handen geschud, 'en dit is onze geluidsman', namen genoemd, het kind in oranje bejubeld. Tien minuten later liep de publiciteitsgeile arkbewoonster quasi nonchalant de gracht op, voorafgegaan door een achteruitlopende cameraman. Geen idee wat zij te melden had. Ik heb haar later op tv ook niet teruggezien.

Ja, ik zette inderdaad mijn televisie aan toen het geluid van de helikopters in de lucht zo luid geworden was dat ik van mijn landgoed verdreven werd - zoals ik op de avond van de finale naar binnen gedreven ben doordat er in het pand naast mij zo nodig op twee plekken buiten gekeken moest worden. Toen ik vanmiddag dan toch binnen was en het gejuich buiten aanzwol heb ik als een aapje gekeken naar zoveel vreugde om, om niets.

Eberhart van der Laan²

Nederland was tweede geworden. In geen enkele andere tak van sport wordt zoiets gevierd. Oranje was geen kampioen geworden en dus werden zij naar Schiphol begeleid door twee F16's, werd het besluit geen rondvaart te doen gewoon teruggedraaid, in het belang van de veiligheid en omdat de spelers dat zo leuk zouden vinden volgens onze kersverse door achterkamertjes politiek benoemde burgemeester. 

Dus kregen zij een ontvangst door Balkenende en zijn dochter, een lintje door de minister van gezondheidszorg, een kopje thee met een koekje van de Koningin, een helikoptervlucht naar Amsterdam om op het museumplein getracteerd te worden door 's werelds beste draaier - ik kreeg acuut hoofdpijn.

Eerlijk gezegd, het zal u niet verbazen dit te lezen, ik vond het van begin tot het einde een beschamende en zelfs een tikkie ordinaire vertoning. Toeschouwers die hun behaarde billen moesten tonen waar letters opstonden die geen hond kon lezen. Spelers die op hun beurt hun shirt uittrokken om hun tattoes te showen. Het gelebber van een inmiddels gelukkig weer geklede Wesley met Jolanthe. Spelers als trekpoppen van biersponsors.

Na het dodelijk vermoeiende commentaar tijdens de wedstrijden waren er nu identieke beelden van rivaliserende zenders met elk hun eigen spreekstalmeester. Jack van Gelder op Nederland 1 die maar niet ophield te refereren aan 1988. Hij was erbij en dat zouden we weten ook. SBS6 die door alles en iedereen heen steeds maar weer spelers meende te moeten interviewen maar niet verder kwam dan die ene pijnlijke vraag: 'maakt dit het verlies een beetje goed?'. Wat is daarop uw antwoord, wat kan daarop uw enige antwoord zijn? Stilte heren, is ook een optie.

Het enige lichtpunt van de dag was voor mij de aanblik die Beatrix bood toen zij de trappen van Noordeinde betrad met die klas vol rotjochies die het morgen al geen zak meer kan schelen dat ze verloren hebben want zij hebben hun zakken gevuld. 

Beatrix stond lachend, bijna dansend te midden van hen en ik was in weerwil van mijzelf blij dat te zien. Ik wist niet wat te denken van de geelgebloemde nachtrobe - oeps, het zacht gele toiletje van onze Majesteit maar haar lichaamstaal, haar gezicht waren een feest om naar te kijken. Wat ben ik blij dat zij zo'n plezier had vanmiddag.

Ach, en laat ik niet lullig doen: wat ben ik blij dat ruim een half miljoen mensen vandaag zo'n lol hebben gehad in Amsterdam. Ik hoorde twee filosofen verklaren dat wij Nederlanders elke gelegenheid aan moeten grijpen om 'te wennen' aan drukte om ons heen. Een ander merkte op dat er twee natuurlijke reacties zijn in gevallen als deze: men wil zich onderscheiden door beter of anders te zijn danwel men wil 'erbij horen'.

Ik zei het al, mensen zijn kuddedieren. Het is makkelijker mee te stromen met de massa dan een afwijkende mening te ventileren. Grijs is gek genoeg. Wie het waagt boven het maaiveld uit te steken, is niet zeker van zijn of haar hoofd. Er zijn in het verleden heel veel vrouwen op de brandstapel belandt omdat men vond dat ze gek waren. 

Zo heb ik mij niet gevoeld de afgelopen weken maar ik bespeurde wel dat mijn aversie tegen het oranje-gebeuren sterker werd naarmate het enthousiasme bij het volk toenam. Ik wilde, wil er niet bijhoren, eerlijk gezegd dat kan ik ook helemaal niet. Daar ben ik te serieus voor. Daarvoor heb ik te veel vragen die onbeantwoord blijven.

Morgen ga ik bingo-en in het verzorgingstehuis. Mijn vader, jaar en dag seizoenhouder van Ajax kan niet meer naar De Arena, kan geen gesprek meer voeren - ook niet over voetbal, heeft hoogstwaarschijnlijk het grootste deel van de dag ondanks het lawaai van en voor het megascherm op het plein slapend doorgebracht. Als ik morgen niet ga dan kan hij niet meedoen met de bingo. Iemand moet hem helpen en er zijn te weinig vrijwilligers, te weinig verzorgenden om dat te doen.

Al die miljarden die vandaag besteedt zijn aan een aantal over het paard getilde jongens die na karatetrappen en rode kaarten, na matig tot slecht voetbal gehuldigd werden, hadden wat mij betreft veel en veel beter anders ingezet kunnen worden. De afgelopen dagen, vandaag, Amsterdam, het was buiten alle proporties. Het was zoals ik Nederland de afgelopen decennia heb zien opereren. Men pampert losers en negeert helden. Men klampt zich krampachtig vast aan het vertrouwde, bekende bang voor de gevolgen van een ander, duidelijker, op resultaat gericht beleid.

Vandaag had niets met 23 (waren het er 23?) spelers te maken, niets met voetbal, niets met winnen of verliezen. Het was een grote camouflage act om het volk zoet te houden, het morren te onderdrukken, de echte problemen te vermaskeren en 'het gezag' - oud in de vorm van De Monarch en nieuw in de vorm van DJ's, volkszangers en sporters - te versterken. Brood en spelen. "Geef het volk brood en spelen, dan zijn ze zoet. Dan stellen ze geen vragen."4 En zo was het. Zo is het. Het zou zo anders kunnen zijn...

Maar wat heerlijk dat Beatrix het zo fijn had! Dat gun je haar. Dat gun ik haar.


Kate
13 juli 2010



De foto's komen van:
1 http://www.telegraaf.nl/binnenland/7166290/___Geen_incidenten_met_woonboten___.html?p=2,3
2 http://www.ad.nl/ad/nl/1041/Amsterdam/article/detail/497583/2010/07/13/Burgemeester-Van-der-Laan-is-een-blij-man.dhtml
3 De vier foto's van Koningin Beatrix vond ik, van boven naar beneden genummerd, op de volgende sites:
- foto 1 en 3 http://www.nu.nl/binnenland/2291536/nederlands-elftal-foto-met-koningin-beatrix.html
- foto 2 en 4 http://www.ad.nl/ad/nl/1041/Amsterdam/article/detail/497524/2010/07/13/Spelers-op-Museumplein-voor-huldiging.dhtml

4 Het citaat komt uit: Brood en spelen

Tirade tegen Oranje

De salade vanavond, genuttigd op het landgoed onder genot van een koel glas rosé en voorafgegaan door een zelfgeteelde komkommer uit het vuistje bestaat o.a. uit: krieltjes, sjalot, snijbonen, bleekselderij, paprika, cherry tomaatjes en worteltjes. Hoewel ik de meeste ingrediënten op mijn balkon verbouw, is alles dit keer nog afkomstig van Appie H.

Zelf telen heeft tijd nodig, tijd en ruimte. Mijn stoel kan nog net staan, zo vol staat het inmiddels en ik ben dankbaar voor het gaatje waar mijn triptrap past. Het doet dienst als tafel en voetenbank in een. En zo zit ik te genieten van de temperatuur, het groen, het lekkers en deel een van de Millennium Trilogy. Wat kan het leven goed zijn en simpel.

Uitnodigingen om naar "De Wedstrijd" te kijken heb ik, zoals men al verwachtte, afgeslagen. Ik kijk normaliter ook niet en vind het meer dan hypocriet dat een ieder opeens voetbalfan is. Ik vind de euforie over een spelletje voetbal bizar. Een typisch geval van Middeleeuwse Carnaval.

Een paar dagen waarin het gepeupel en de prins van plaats wisselen om even gelegaliseerd het gezag op de korrel te nemen en daarna gewoon weer een jaarlang slavenarbeid te verrichten zonder protest, zonder stem, zonder beloning. Dit oranje feestje lijkt er verdacht veel op. Het is de wereld op zijn kop.

Even lijkt alles vergeten. Hoezo crisis, hoezo formatie van links-plus, hoezo achterkamertjes politiek en die nieuwe burgervader die al maanden geleden wist dat hij dat zou worden, hoezo droogte, hoezo honger, hoezo opnieuw miljoenen mensen langs de grachten - ga toch lekker ergens op een weiland in de provincie "huldigen"!

Ik zal wel te streng zijn, te zuur of met een vreemd gevoel voor eerlijkheid maar zij die nu zeggen dat zij 'opeens' de laatste wedstrijden hebben gevolgd, 'meegezogen door het Oranje gevoel', maar anders nooit kijken verdienen, in mijn optiek, geen kudos. Dat zijn gewoon kuddedieren - zoals mensen zijn, zoals ook ik ben natuurlijk want ook ik ben mens. En dit is mijn makke, probleem dus, ik heb niets met mensen, niets met kuddedieren, niets met dit soort massa hysterie.

Want weet u hoeveel weken "onze jongens" vakantie hebben tot de nieuwe competitie begint? U daar in Oranje poloshirt en met strepen dierproef geteste make-up op uw gelaat? Weet u wie de trainer is van Ajax en wie dat was drie seizoenen geleden? Ha! Host u vooral lekker door op de rijmpjes van de volkszangers waar "wij" zo trots op zijn.

Ik verlang naar stijl, naar eenvoud, naar een hoger gemeenschappelijk doel, naar eerlijkheid en oprechtheid. Ik heb het nog niet gevonden. Ook niet tijdens de afgelopen weken die Oranje gekleurd waren. Juist niet. Wat een nep vertoning. Zucht. Helaas is het hiermee niet afgelopen. De zomer duurt voort: Sail, Gay pride - hoezo moet dat naakt op boten door Amsterdam worden gevierd?, duizenden toeristen die niet kunnen fietsen op fietsen door de stad.

Zomer in Amsterdam: een groot gekkenhuis met mensen die allemaal even hun dagelijkse sleur willen vergeten, even Prins of Prinses Carnaval willen zijn, verkleed in oranje of roze of korte broek zonder shirt. Het gaat allemaal loos in het Sodom en Gommora van Nederland. Vluchten kan niet meer, of beter: vluchten kan ik nog niet maar wat zou ik graag dit land achter mij laten, de stad en de mensen, vooral de mensen.

Die stomme mensen in het Oranje die zo hard schreeuwen tegen Wilders, tegen nationalisme, tegen alle symbolen die in andere landen gevoelens van trots oproepen maar hier taboe zijn. Mensen die wel als halve imbecielen kwijlend langs de grachten, op de boten, in drommen van 100.000 voor een gesponsord megascherm als ware het een altaar, een aantal achterbuurtkids verafgoden die iets met een bal kunnen. Het slaat helemaal nergens op!

Ik ben voor Oranje maar hoop dat Spanje ze helemaal van de mat speelt, geen huldiging op de grachten, ondanks het verlies natuurlijk alsnog een lintje van De Majesteit (waartoe? Voetballer is gewoon een beroep net als bakker of tuinder of nagelstyliste), en een hele grote kater na afloop.

Nou nee, dat laatste wens ik dan weer niet. Ik was "erbij" in '74 toen "we" het net niet haalden. Nee, niet weer dat! Winnen dus, maar please please zonder flauwekul, poespas en Carnaval erom heen en liever geen grachtentocht - die kan best nog afgelast worden. Hoort u mij?


Kate
11 juli 2010