Een schrijfproces - 1. het gedicht
Op 6 juni 2009 kwam ik tijdens een zaptocht terecht midden in een programma op de BBC over T.S. Eliot. Toeval bestaat niet. Tijdens mijn studie in de U.K. heb ik het werk van T.S. Eliot als keuzevak bestudeerd. Misschien omdat ik mij toen en later vooral op Shakespeare richtte, is Eliot van mijn radar verdwenen. Tot die bewuste avond in 2009.
Een schrijfproces - 2t/m5. een mail
In de mail die ik dezelfde avond schreef, liet ik mijn gedachtes de vrije loop. Associatief schrijven, ik schreef het al eerder, kan tot mooie regels, gedachtes, gevoelens leiden - en ook tot minder mooie. Dat kan alleen als er een absoluut vertrouwen is in de ander - iemand die je niet veroordeelt om het product van dat rammelen op de toetsen aan het einde van de dag. De ontvanger van deze mail is zo iemand.
Een schrijfproces - 6. een gedicht
Twee dagen na het programma over T.S. Eliot was 'Niet bij mij, nooit bij mij' er.
Een schrijfproces - 9. een verhaal
Het vreemde is, toen ik the train of thoughts and motions that lead to creative texts met u wilde delen, plande ik om na 'Niet bij mij, nooit bij mij' het eerste deel van wat toen 'Digging deep, my dear' heette te publiceren.
Ik zocht en vond en registreerde dat 'Digging deep' geschreven was op 16 augustus 2009. Dat zou kloppen want het volgt qua gedachtengoed de mail en het gedicht. En toch klopt het niet.
Niet waar, het klopt wel - zelfs nu ik weet dat ik 'Digging deep' in 2008 schreef:
Time present and time past
Are both perhaps present in time future,
And time future contained in time past.
'Digging deep, my dear', in de vorm zoals hier gepresenteerd voltooid op 16 augustus 2008, ontstond zoals de mail ontstond: door het onbevangen rammelen op de toetsen, een associatief rijgen van woorden en zinnen waardoor er een tekst ontstond die niet voldoet aan de wetten van een regulier verhaal en als zodanig niet zal worden opgenomen in de index verhalen ook al omdat ik stukken uit 'Digging' in later werk heb verwerkt.
Ik presenteer het hier integraal in de versie uit 2008 omdat het zo past bij 'Burnt Norton' en omdat ik oprecht meende dat 'Digging' een directe link had met dat gedicht en de mail. Blijkbaar put ik uit een universele creatieve oersoep waar ideeën heen en weer kaatsen en reflecties van wat al eerder is bedacht terug te vinden zijn in vroeger en later werk.
Zo ontstond 'Digging deep, my dear', een kaleidoscoop van ervaringen en gevoelens die de lezer meetrekken in de belevingswereld van de hoofdpersoon en haar Man. Tekst gevoed door de correspondentie, het over en weer schrijven met een andere man dan hem aan wie ik de mail richtte maar altijd vanuit de gevoelens die er zijn en waren en zullen blijven.
What might have been is an abstraction
Remaining a perpetual possibility
Only in a world of speculation.
Ik wens u veel leesplezier.
Kate
12 mei 2010
Eliot, T.S. "Burnt Norton I". Four Quartets. Collected Poems 1906-1962. London: Faber & Faber, 1972. 187-196.
Posts tonen met het label T.S. Eliot. Alle posts tonen
Posts tonen met het label T.S. Eliot. Alle posts tonen
woensdag 12 mei 2010
vrijdag 30 april 2010
Een schrijfproces - 3. een mail (2)
Maar goed, ik zal je verder niet vermoeien met mijn hernieuwde interesse in gedichten.
Hoe kun je liefde winnen met Shakespeare of Eliot, met een foto, met stilte of met kletsen? Maar hetzelfde geldt voor de vragen over gangbangs en snijden en parenclubs in een eerste telefoongesprek. Nee, ik maak geen grapje, dat waren weer de onderwerpen.
hij: hoe denk je over parenclubs?
ik: heeft in mijn optiek weinig of niets met BDSM te maken.
hij: wie zegt dat ik mijn liefje wil delen.
ik: stilte... want waarom begin je er dan over, lul? Wat wil je horen dan?
En zo is het verleden in het heden en zijn we met een mooi bruggetje terug bij T.S. Eliot.
Time present and time past
Are both perhaps present in time future
Ja. Zo is het wel. Het verleden en de toekomst laten sporen achter in het heden. Ik ben niet van de reïncarnatie enzo. Ik weet niet of ik in een leven na de dood geloof. Ik weet niet goed of er iets of niets is na de dood. Ik denk dat wij mensen het geheel nooit zullen kunnen bevatten.
Ik weet wel dat dingen bekend zijn, al heb je ze nooit bewust meegemaakt. Ik weet wel dat ik dingen weet die ik niet weten kan. Ik weet dat er soms iets gebeurt tussen mensen, heel zeldzaam, en die mensen, ik weet het niet - nou ja, ik en mensen :-). Vergeet het maar.
Kate
Hoe kun je liefde winnen met Shakespeare of Eliot, met een foto, met stilte of met kletsen? Maar hetzelfde geldt voor de vragen over gangbangs en snijden en parenclubs in een eerste telefoongesprek. Nee, ik maak geen grapje, dat waren weer de onderwerpen.
hij: hoe denk je over parenclubs?
ik: heeft in mijn optiek weinig of niets met BDSM te maken.
hij: wie zegt dat ik mijn liefje wil delen.
ik: stilte... want waarom begin je er dan over, lul? Wat wil je horen dan?
En zo is het verleden in het heden en zijn we met een mooi bruggetje terug bij T.S. Eliot.
Time present and time past
Are both perhaps present in time future
Ja. Zo is het wel. Het verleden en de toekomst laten sporen achter in het heden. Ik ben niet van de reïncarnatie enzo. Ik weet niet of ik in een leven na de dood geloof. Ik weet niet goed of er iets of niets is na de dood. Ik denk dat wij mensen het geheel nooit zullen kunnen bevatten.
Ik weet wel dat dingen bekend zijn, al heb je ze nooit bewust meegemaakt. Ik weet wel dat ik dingen weet die ik niet weten kan. Ik weet dat er soms iets gebeurt tussen mensen, heel zeldzaam, en die mensen, ik weet het niet - nou ja, ik en mensen :-). Vergeet het maar.
Kate
Een schrijfproces - 2. een mail (1)
Jammer, te laat op de avond of is dat gewoon weer een excuus? Ben moe - dat wel, zag op de BBC een programma over T.S. Eliot, een Engelse dichter die ik tijdens mijn studie in de U.K. bestudeerd heb. En nu, zo onverwacht, was het erg mooi en inspirerend en ik ging online even zoeken en ziedaar, hoe treffend. Misschien ben ik onderbewust wel erg beïnvloed.
Leest en huivert, het begin, de eerste strofe van "Burnt Norton", het eerste van vier delen van Four Quartets. Ik zie zo gauw geen Nederlandse vertaling online maar ik neem aan dat je het zult begrijpen, mocht het je interesseren. Poëzie. Gek, eigenlijk sinds na mijn studietijd niet meer aan gedacht.
Blijkbaar wat mooi is, zal altijd mooi wezen. En het idee dat het verleden, het heden en de toekomst op de een of andere manier in elkaar verweven zijn, door elkaar lopen, of hoe hij het zegt aan het eind van deel 1 van “Burnt Norton”, is hoe ik het wel zie, of zou willen zien:
Time past and time future
What might have been and what has been
Point to one end, which is always present.
Leest en huivert, het begin, de eerste strofe van "Burnt Norton", het eerste van vier delen van Four Quartets. Ik zie zo gauw geen Nederlandse vertaling online maar ik neem aan dat je het zult begrijpen, mocht het je interesseren. Poëzie. Gek, eigenlijk sinds na mijn studietijd niet meer aan gedacht.
Blijkbaar wat mooi is, zal altijd mooi wezen. En het idee dat het verleden, het heden en de toekomst op de een of andere manier in elkaar verweven zijn, door elkaar lopen, of hoe hij het zegt aan het eind van deel 1 van “Burnt Norton”, is hoe ik het wel zie, of zou willen zien:
Time past and time future
What might have been and what has been
Point to one end, which is always present.
donderdag 29 april 2010
Een schrijfproces - 1. het gedicht
Time present and time past
Are both perhaps present in time future,
And time future contained in time past.
If all time is eternally present
All time is unredeemable.
What might have been is an abstraction
Remaining a perpetual possibility
Only in a world of speculation.
What might have been and what has been
Point to one end, which is always present.
Footfalls echo in the memory
Down the passage which we did not take
Towards the door we never opened
Into the rose-garden. My words echo
Thus, in your mind.
But to what purpose
Disturbing the dust on a bowl of rose-leaves
I do not know.
¹ Eliot, T.S. "Burnt Norton I". Four Quartets. Collected Poems 1906-1962. London: Faber & Faber, 1972. 187-196.
Are both perhaps present in time future,
And time future contained in time past.
If all time is eternally present
All time is unredeemable.
What might have been is an abstraction
Remaining a perpetual possibility
Only in a world of speculation.
What might have been and what has been
Point to one end, which is always present.
Footfalls echo in the memory
Down the passage which we did not take
Towards the door we never opened
Into the rose-garden. My words echo
Thus, in your mind.
But to what purpose
Disturbing the dust on a bowl of rose-leaves
I do not know.
¹ Eliot, T.S. "Burnt Norton I". Four Quartets. Collected Poems 1906-1962. London: Faber & Faber, 1972. 187-196.
Abonneren op:
Posts (Atom)