Knarsen in liefde en pijn - 2. Knarsen

De bel gaat en ik vlieg door de gang richting deuropener. Halverwege, nog niet, gaat de telefoon. Ik vloek inwendig en draai me om. Wie belt me nu? Welke gek heeft het gore lef me nu te bellen? Voor wie moet ik jou laten wachten? Door wie riskeer ik jouw toorn en slaag? Ik ren terug naar de zitkamer, gris de telefoon van de houder, ondertussen gaat de voordeurbel weer. Lang. Nadrukkelijk.

‘Ja!’ Met de telefoon aan mijn oor, been terug naar de voordeur. Weer die bel. Nog langer, nog harder.
‘Ja!’
‘Kate’, klinkt het wat lijzig door de hoorn, ‘is er iets?’
‘Is er iets? Is er iets? Ja, natuurlijk is er iets! Maanden laat je niets horen en dan ineens nodig je jezelf uit en geeft me ook nog allerlei opdrachten. En dan gaat de bel en ik denk dat jij het bent maar jij bent het dus niet want jij bent aan de telefoon.’

Weer gaat de deurbel.
‘Fuck.’
‘Oh, dus je krijgt visite? Nou, maak dan maar snel open dan kom ik naar boven.’
‘Wat?’
De verbinding wordt verbroken. Ik druk op de deuropener, kijk de trap af en zie jou met twee treden tegelijk omhoog komen. Je duwt me naar binnen en pakt me stevig beet.

‘Sorry Kate, dit ging even niet goed. Het spijt me.’
Ik huil en huil. Je leidt me naar de zitkamer en zet me op de bank.
‘Oh lieverd, sorry, ik wilde de spanning wat opvoeren dat had ik niet moeten doen.’
‘Nee.’ Opnieuw begin ik te janken. Je trekt me tegen je aan en strijkt door mijn haar.
‘Shhhtt.’
‘Klootzak.’
‘Nah, rustig maar. Wacht….’

Je loopt weg en komt even later terug met mijn badjas en een paar dikke sokken.
‘Hier, trek dit maar aan. Straks vat je nog kou.’
‘Ja, en dan moet je me nog komen verzorgen ook.’
‘Dat zou ik met liefde doen.’
Ik kijk je aan.
‘Kate, dat weet je weet toch?’

Nee, ik weet het niet. Ik weet helemaal niets. Ik weet alleen dat dit absoluut niet is wat ik had verwacht dat er zou gebeuren. Ik wist niet dat ik zo gespannen was.
‘Nee, dat weet ik niet maar als jij het zegt.’
‘Ja, maar gelukkig voor jou word je niet ziek dus hoef ik het niet te bewijzen.’ Je grijnst en onwillekeurig lach ik ook.

‘Hey lieverd, ik ben blij je te zien.’ Je geeft me een zakdoek. ‘Kan ik je wat inschenken?’
‘Een glas wijn graag.’
Nu is het heerlijk dat ik voorbereid ben. Glazen en je favoriete wijn staan al klaar. Je schenkt ons beiden een glas in. Met de wijn in je hand nestel je je tegen me aan. Je vertelt me hoe je een paar maanden geleden onverwachts een project kreeg aangeboden in het Verre Oosten. Dat je dezelfde week nog naar Hong Kong moest en dat al je tijd opgaat aan werken, jetlags en je kids.

Ik sta op. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Betekent dit een afscheid? Wil je hiermee zeggen dat er voor ons geen toekomst is? Ik ril.
‘Wat is er?’
‘Ik wil wat aantrekken.’
‘Ja, dat is goed. Ga maar zitten dan pak ik wel wat. Vind je het goed?’
‘Ja.’ Je verdwijnt mijn slaapkamer in.

Je brengt een zwarte wollen broek mee – die waarin mijn billen zo goed uitkomen -, een zwarte body en een simpel zwart omslagvestje. In je andere hand heb je jouw favoriete highheels en een nieuw paar hold-ups.
‘Hier,’ zeg je terwijl je me de kousen overhandigt, ‘voor jou. Vanmiddag gekocht.’
Ik smelt natuurlijk ter plekke.
‘Dank je wel.’ Ik geef je een zoen en je neemt de gelegenheid te baat en kust me diep en innig terug.

‘Kate, verdomme wat heb ik je gemist. Ga met me mee over tien dagen. Ik moet vier dagen naar Milaan. Ben je daar wel eens geweest?’
Ik schud mijn hoofd. ‘Nee, dat gaat niet lukken. Ik heb een deadline. Ik kan toch niet zo maar van de ene dag op de andere met jou naar het buitenland vertrekken.’
Je zucht in frustratie. ‘Nee. Nee, sorry natuurlijk kan dat niet.’

../3

Kate

Knarsen in liefde en pijn - 1. Onverwachte gast

Onverwacht belt hij. Vrolijk en alsof hij me gisteren nog sprak. Geen woord over de stilte, het ongemak tussen ons. Niets over het knarsen, dat schuren en schrijnen van twee mensen die om elkaar heen draaien, die elkaar steeds weer raken in liefde en pijn. Ook ik zeg niets. Geen verwijt, geen vraag waar hij was al die tijd. Dat hoeft ook niet want hij vertelt dat hij op Schiphol staat te wachten op zijn bagage. Dat hij net terug is van ‘een zware reis’ en dat hij over tien dagen weer op reis moet.

‘Wat eet je vanavond,’ vraagt hij dan.
Ik vertel dat ik van plan ben om spruitjes te maken met lamsvlees in rode wijn.
‘Lekker,’ zegt hij, ‘ik kom bij je eten, vind je dat goed? De kids zijn vanavond nog bij hun moeder dus het kan.’
‘Wacht even.’
Ik hoor hem met iemand praten.
‘Kate, ik bel je later vanmiddag terug.’
Voor ik wat kan zeggen hangt hij op. Lekker dit! Weken, maanden hoor ik niets en dan opeens nodigt hij zichzelf uit voor het diner. Ik weet niet of ik moet lachen of huilen.

Besluit in plaats daarvan maar een kop koffie te zetten. Lekker sterk. Ondertussen werp ik een blik in mijn koelkast. Het recept is voor vier personen en ik heb voldoende van alles in huis. Zelfgemaakte bouillon zit altijd wel in de diepvries en daar vind ik ook nog pruimen in wijnsaus en slagroomijs. Tweemaal wijnsaus… Nou ja, dat moet kunnen. Dan had hij zijn komst maar eerder moeten aankondigen!

Ik neem me voor me verder geen zorgen meer te maken over het eten. Dat is echter gemakkelijker bedacht dan gedaan… Onwillekeurig en zeer tot mijn eigen chagrijn merk ik dat mijn gedachtes constant afdwalen naar ons etentje en naar hem. Naar dat wat er daarna zal gebeuren. Of niet. Misschien komt hij wel helemaal niet. Misschien zegt hij wel op het laatste nippertje af… zoals vorige keer.

U heeft één voicemail: ‘Met M. Ik kan toch niet komen. Het spijt me. Spreek je snel.’ Toen ik je terugbelde nam je niet op. Sms-jes en mail beantwoordde je niet. Ik was boos, ongerust, verdrietig. Ruim drie weken later toch een kort bericht. ‘Zit in Beijing, vlieg morgen naar Hongkong, bel je zodra ik thuis ben. Liefs, M.’ Daarna niets meer. Tot nu. En nu opeens wil je komen eten. Klootzak! Au! Die koffie is dus duidelijk nog te heet.

Ik sta op, loop naar mijn slaapkamer en haal het bed af. Als je dan toch komt of niet, kan ik maar beter voorbereid zijn. Een uurtje later kijk ik tevreden naar het resultaat van mijn werk. Mijn zwarte dekbedset ligt op bed. Ik heb nieuwe kaarsen neergezet. Op het dressoir liggen mijn speeltjes keurig in het gelid zoals jij het graag ziet. Ik trek de deur achter me dicht en begin de tafel te dekken. Geen idee hoe laat je komt maar ik heb geen zin me te haasten of te stressen. Ik wou dat je er al was. Ik verlang naar je.

Ik kijk naar de klok. Vier uur. Nog steeds heb je niet gebeld. Natuurlijk zul je komen. En natuurlijk ben ik zenuwachtig. Ik loop naar de keuken en weer terug. Dat eten komt wel op, ook zonder jou. Dat bed moest ik sowieso verschonen. Niets van wat ik vanmiddag gedaan heb is overbodig. En natuurlijk kom je. Natuurlijk kom je. Het dreunt als een mantra door mijn hoofd. Natuurlijk kom je en je gaat nooit meer weg… Ik schrik ervan. Ik weet hoe je denkt over claimen en geclaimd worden. Verboden gedachte en toch denk ik hem. Ik voel me blozen.

Je belt. Ik hoor de geilheid in je stem. Je belt kort en je instructies zijn het ook. Ik weet wat me te doen staat. Als jij arriveert, moet ik klaar zijn. Er rest me nog weinig tijd. Het bad loopt. Ik rommel in mijn kasten. Hij komt. Hij belt.

Onverwacht belt hij nog een keer. Vrolijk en niet alsof hij me net al gesproken heeft. Geen woord over zijn instructies. Geen geilheid, geen spanning. Hij kletst gemakkelijk tien minuten vol. Onrustig kijk ik naar de klok. Die tikt verder. Nu rest me nog minder tijd. Ik zeg niets. Ik weet dat jij weet wat je doet. En dan opeens is er die vraag.

‘Kate, denk je dat je tijd hebt om….’ Ik slik. Ook dat nog.
‘Ja,’ zeg ik schor, ‘ja, dat zal ik doen.’
‘Dank je wel. Tot zo.’
Het bad wordt een douche. Zelden heb ik me zo snel, zo zorgvuldig klaargemaakt. Je lat ligt hoog. Hoger, zo voel ik, dan de laatste keer. Ik ben geil, botergeil, blij en zenuwachtig tegelijk. Hij komt. Hij komt. Dan gaat de bel...

../2

Kate

Schrijven of zwijgen?

Ik heb moeite met BDSM, met de mensen en de handelingen: liefdeloos, plat vermaak zonder enig spoor van authentiek gedachtegoed gepraktiseerd door het maaiveld dat zich tot norm verheven heeft.

Ondertussen ben ik me bewust van het feit dat ikzelf niet zonder zonde ben: ook ik neem de maat. Regelmatig vraag ik me daarbij af waar de grens ligt van ethisch verantwoord.

Lastig want wie bepaalt dat en wat is daarbij de maatstaf? Vrijwillig? Verantwoordelijk? Veilig? Wat betekent dat eigenlijk? Welk woordenboek kan ik raadplegen?

Welke definitie is bindend - altijd, in elke situatie? BDSM of misbruik? Fantasie of werkelijkheid? Doen of niet doen? Schrijven of zwijgen - 'is wat je schrijft, wat je fantaseert en publiceert nog wel ethisch verantwoord?'(1)

Mag ik verhalen op dusdanige wijze dat mensen denken dat wat ik beschrijf echt is? Toen ik in een aantal verhalen de term 'beperking' introduceerde, verschenen er binnen enkele dagen advertenties op een van de BDSM sites waarin vrouwen zochten naar 'een relatie in beperking'?(2)

Had ik die vrouwen moeten aanschrijven? Vragen of zij zich wel bewust waren van de inhoud, de omstandigheden en de consequenties van zo'n periode van beperking? Had ik moeten waarschuwen voor overmoedige mannen die zonder enig besef toezegden zo'n woord inhoud te kunnen geven, onvoorwaardelijk en volledig, blind?

In hoeverre ben ik verantwoordelijk voor de handelingen van anderen? Is het mij aan te rekenen wanneer een aantal onderdanigen, in navolging van de hoofdpersoon in "Schakels", voortaan pap als ontbijt geserveerd krijgen in plaats van brood, of moet ik dat zien als compliment?(3)

Hoe zou het veranderen wanneer ik hoofdstukken publiceer over gedwongen vermagering? Krijg ik dan nog steeds de handen op elkaar of wordt mijn hoofd eraf gebeten omdat ik anorexia nervosa zou promoten? Artistieke vrijheid: hoe ver gaat die?

Moet ik verantwoordelijkheid of zorg voelen voor lezers die ik niet ken? Die anders in het leven staan dan ik? Die in mijn schrijven goedkeuring vinden voor handelingen in de werkelijkheid, op eigen wijze geïnterpreteerd en uitgevoerd? Doodeng vind ik het.

Het weerhoudt mij ervan voluit te schrijven over een relatie in ongelijkheid, een vrouw die haar leven leeft in slavernij en een man met de wil en voldoende ruggengraat haar te pijnigen. Het is een verhaal over de mooiste vorm van liefde die ik kan bedenken. Waarom zou ik erover zwijgen?

Heel stilletjes borrelt er iets in mij. Ondanks alle vragen en kwesties schrijf ik weer af en toe een beetje. Wat ik zie en voel, is heftig en vergaand en wellicht zelfs, naar de smaak van het maaiveld, immoreel. Jammer dan voor het maaiveld.

Het zal lopen zoals het moet gaan en ik schrijf met graagte over slavernij, over liefde en ongemak. Het is waar SM om draait. Ik schrijf niet over grenzen en speeltjes en stopwoorden en bravoure. Ik schrijf over emoties, vertrouwen, verantwoordelijkheid en zorg. Ik schrijf over kiezen en de consequenties aanvaarden.

Ik schrijf over liefde. Liefde laat zich niet knevelen. Nooit. Daarin lijkt het op een verhaal. Ik schrijf weer en morgen, volgende week of volgend jaar ziet u hier vanzelf het resultaat van dat schrijven.

Om antwoord te geven op mijn vraag: nee, ik kan en zal nooit verantwoordelijk zijn voor wat mensen in de werkelijkheid met mijn fictie doen. Bovendien, gebeurtenissen in de realiteit zijn vele malen vreemder, gevaarlijker, zieker dan alle verhalen die ik ooit zal schrijven.

Daarom heb ik zoveel moeite met BDSM, de mensen en de handelingen.

Kate
27 november 2011


(1) Het citaat komt uit een bericht dat ik elders plaatste: "Bijna het einde"
(2) De term 'beperking' komt o.a. voor in het verhaal "Brood en spelen".
(3) 236 Schakels kunt u hier lezen.
(4) Helaas kan ik de copyright informatie behorende bij de foto bovenaan dit bericht niet terugvinden.

24 november 1981 en verder

Freddie Mercury 1977 (1)

Twintig jaar geleden overleed Freddie Mercury. Dit jaar bestaat de band officieel veertig jaar. Vanaf vandaag bestaat Queen, wat er van over is, langer dan toen Freddie en John Deacon nog actief waren. Bizar! Onwerkelijk ook en op de een of andere manier - ja, ik weet dat ik nu ga vloeken - verkeerd.

Ik zag ze voor het eerst op 17 mei 1977 in de Rotterdamse Ahoy. Kaartjes gekocht bij Concerto in de Leidsestraat. Samen met mijn broer(tje) in de trein naar Rotterdam, de metro naar de Ahoy - een hele onderneming toen. Queen: licht, rook, vuur! Het was onvergetelijk.

Op een jaar na heb ik iedere keer dat Queen Nederland aandeed het concert bezocht. Vaak in de Leidse Groenoordhallen - wat is daarmee gebeurd, eigenlijk? Ik zag Brian May solo ten tijde van "Back to the Light", zowel in Manchester als Düsseldorf. Ik zag "We Will Rock You", de musical in London.

Toen het Queen + Paul Rodgers werd, was ik er weer bij - opnieuw in Rotterdam - al was het maar om de cirkel te sluiten. Wat begon in Rotterdam zou in Rotterdam eindigen. Was het daar maar geëindigd of liever nog iets eerder, veel eerder. Gewoon na het Tribute Concert in Wembley - ja, ook dat heb ik bijgewoond. Waanzinnig mooie herinneringen bewaar ik aan mijn Queen-jaren.

Inmiddels roepen Brian May en Roger Taylor vaker irritatie dan vreugde op. Het gedram om Queen in de spotlichten te houden, het herschrijven van de geschiedenis van de band zodanig dat May en Taylor het gelijk aan hun kant hebben en houden - immers, zij waren de founding fathers van Smile.

Queen, de heren May en Taylor zijn drukker dan ooit met o.a. hun musical - nee, niet gezien hier in Nederland. Hoe kun je Pia Douwes casten in de rol van Killer Queen? Wat moet ik met Nederlandse vertalingen van overbekende songs terwijl een aantal andere liedjes in het Engels werden gezongen? Hoezo? Waarom?

Of dat nog niet genoeg is, heeft Roger Taylor zich hard gemaakt voor "The Queen Experience" - een officeel goedgekeurde, bijeengebrachte coverband die moet doen wat de heren van Queen niet meer kunnen of willen of... Een show met o.a. nooit live gezongen nummers en onuitgebracht beeldmateriaal. Tja... Ook deze voorstelling heb ik langs me heen laten gaan. Ik heb Queen gezien, ik heb ook wel coverbandjes gezien. Er is een musical... Ik geloof het wel.

Dan komt er een film en nog een film of is het een toneelstuk? Ik ga niet kijken. Een handvol of meer nieuwe biografieën van Freddie en de band liggen in de winkels. Ja, ik heb er een aantal op mijn verlanglijstje staan. De albums werden weer eens opnieuw geremastered en ook die liet ik links liggen. Eerlijk gezegd, het is te veel. Veel en veel te veel. 

De afgelopen weken werd bekend dat men bezig is de duetten van Freddie en Michael Jackson verkoopbaar te maken. Zucht. Voor zover ik het me kan herinneren zijn er begin jaren '80 twee songs opgenomen: "State of Shock" en "There must be more to life than this" - de laatste verscheen op Freddie's solo album "Mr. Bad Guy" - en nee, die plaat heb ik nooit gekocht. 

Het verhaal ging dat Jackson Freddie betrapte op het gebruik van cocaïne en dat hij toen de samenwerking verbroken heeft. Geen idee of het waar is, ik was er niet bij. Feit is dat de nummers als bootlegs al jaren over het internet zweven en dat ze bij leven nooit als duet zijn uitgebracht. Tot nu, nu beide heren dood zijn en May en Taylor hun tanden erin hebben gezet.

Ze hebben inmiddels ervaring genoeg met het vinden en zeven en oppoetsen en uitdikken van flinters materiaal en dit zal ongetwijfeld meer zijn dan een paar regels op band. De erven van Michael Jackson zijn akkoord - tja... 

Dit is hoe Brian May er volgens The Sun in staat: 'I don’t work on things with the aim to make money or for promotional reasons. I work on things with the view "to let’s see how it goes." When it is something we feel is worthwhile then it’s nice if we could get it out there.' (2)

Heel leuk, ja. Ongetwijfeld opnieuw een kaskraker. Ongetwijfeld bijzonder en gewild door vele miljoenen fans dus wie ben ik om te zeuren? Voor mij is het te veel, onnodig, niet gewenst zelfs. Queen is meer dan ooit een industrie geworden, een melkkoe, een marketing (lees: verkoop) gedreven organisatie met een attitude die mij persoonlijk niet aanspreekt.

Vandaag twintig jaar geleden overleed Freddie Mercury. Ik waag te betwijfelen of Queen, indien Mercury er nog zou zijn, net zo brandend in de belangstelling zou staan. Ik vraag me zelfs af of Queen als band nog zou bestaan. 

Het is vandaag geen dag om te vieren, zegt Brian May op zijn blog (3). Nee. Het is al jaren geen feestje meer de heren in actie te zien. Dat is meer jammer dan ik in woorden kan uitdrukken want beter dan het was, zal het nooit nooit meer worden. Alleen al daarom mis ik Freddie.

Kate
24 november 2011



Bronvermelding:
(1)  http://thatguythatreallylikesqueen.blogspot.com/2011/02/silly-facebook.html?zx=1fcd6b6996e88d64
(2) http://www.thesun.co.uk/sol/homepage/showbiz/bizarre/3931387/Michael-Jackson-and-Freddie-Mercury-duet-tapes-to-be-released.html
(3) http://www.brianmay.com

Salade niçoise van mij, voor mij

Omdat bloggen over "de wezenlijke zaken" niet lukt - vijf afgebroken berichten in vijf weken zegt genoeg - blog ik maar over wat ik eet. Meer comfort food - niet helemaal verrassend misschien.

Geen zin om boodschappen te doen, eigenlijk ook geen zin om te koken wat ik nog koken kon met behulp van mijn te kleine diepvriesje en de groentelade. In elk huis heb ik anders gekookt, anders gegeten en dit huis spant niet de kroon.

Het is dat ik van eten hou, van mezelf en mijn gave altijd iets lekkers op tafel te zetten, het is dat ik de naam heb goed - zet rustig tussen aanhalingstekens want wat is goed? - te koken, het is dat niet eten me ziek maakt... Koken dus!

Een salade met dank aan de blikkenvoorraad, de groentelade en de basis die altijd in huis is: ui, knoflook en aardappelen. Als ik het een salade niçoise noem dan krijg ik ongetwijfeld puristen op mijn dak en toch doe ik het :-).

Ik maakte een salade niçoise speciaal voor mij omdat ik verlang naar verre oorden, warmte, zon, lieve mensen, een man met een hengel en een tuintje met wat kippen en groentes en kruiden en veel, heel veel bloemen.

Een comfort salade omdat hij glansde van het vet, glom van de vitamines, nog lauwwarm, met verschillende texturen en goed gevuld. Het was heerlijk! En het mooie is: morgen heb ik nog een portie. 

Voor deze salade - en nogmaals, het is mijn recept met wat ik in huis had - gebruikte ik de volgende ingrediënten: 

1 blikje tonijn
1 blikje olijven gevuld met citroen
1 potje kappertjes
1/4 potje zoetzure augurken
2 eieren
3 of 4 aardappels
ca. 10 lange ongesneden snijbonen
1/2 rode paprika
1 tomaat
1 grote teen knoflook
mayonaise
gedroogde tijm, marjolein, basilicum
chilipoeder, zwarte peper
iets geraspte kaas (ca. 1 eetlepel)


Kook de aardappels, de eieren en de in stukjes gesneden snijbonen gaar maar niet papperig. Dit kan van te voren. Ik kookte de aardappels in schil en trok die er later af.

Meng wat lepels mayonaise in een kommetje los met iets van het vocht van de kappertjes, wat augurkennat, eventueel wat vocht van de olijven. Het mag best dun worden want normaliter doet men een vinaigrette - recept onderaan - over de salade niçoise. 

Voeg gedroogde, of verse, kruiden naar smaak toe - of laat ze weg. Ik strooide er een snuifje chilipoeder bij, wat zwarte peper. Proef! Kruid bij met iets suiker, zout of waar je zin in hebt. Ik deed er een eetlepel geraspte belegen kaas door.

Ondertussen zijn de aardappels, eieren en bonen wel gaar. Koel ze onder een koude kraan af en laat ze uitlekken. 

Snijd in je mooiste schaal - of gewoon in een beslagkom - de paprika in stukjes, de tomaat in partjes, de aardappels in blokjes en de bonen in stukjes van ca. 2 cm lang. Voeg de kappertjes, fijngesneden augurkjes, olijven toe.

Giet hier de saus over en meng alles voorzichtig. Klaar! Tenzij je nog iets aan presentatie wilt doen. Het ei leg je in partjes bovenop de salade zodat het niet verloren gaat in de massa.

Eventueel kun je de salade serveren met een heerlijk brood met of zonder al dan niet gezouten boter.

Variaties op dit recept zijn er te over. Voeg toe waar je zin in hebt of wat je in huis of in de tuin hebt: avocado, artisjok, ui (lente-ui of rode ui of sjalot), sperziebonen of tuinbonen of zelfs verse erwtjes. Alles is mogelijk. 

Wil je liever een vinaigrette maken, bedenk dan dat je altijd start met drie delen olie op een deel azijn. Voeg eventueel een lik mosterd toe, zout, peper en je basis vinaigrette is klaar.

Lekker voor in de zomer en in de herfst, voor als je blij bent of het wilt worden, voor alleen of met zijn tweetjes, drietjes, tienen - altijd goed, kan niet mislukken.

Kate
19 november 2011

Masterchef: The Professionals - als vanouds

Monica, Michel, Gregg

Terwijl mijn blog de afgelopen tijd weer druk bezocht wordt door Nederlandse kijkers van Masterchef: The Professionals 2010 - geen idee op welke zender die wordt vertoond :-), geniet ik op de BBC van de nieuwste serie in de reeks.

'If that'd be served to me, I'd be a little disappointed', aldus Gregg Wallace vanavond tijdens de alweer zevende aflevering van Masterchef. Ik was het niet. 

Na tijden geen Masterchef gekeken te hebben omdat het nieuwe format mij niet aanstond, aanstaat is deze serie met professionals een vertrouwd warm bad dat, voor zover ik het tot nu toe heb kunnen constateren, niet afwijkt van vroeger behalve dan dat de kookstudio nieuw is.

Net als eerder wordt de serie gepresenteerd en worden de kandidaten beoordeeld door Michel Roux Jr., Monica Galetti en Gregg Wallace.  Nu al heb ik mijn favorieten tussen de kandidaten :-).

Zo is er 'young Steve' - ik kon zijn achternaam en foto (nog?) niet vinden op het internet. Een knul met heel veel talent die, zoals dat heet, een 'contender', een kanshebber zal blijken te zijn - tenzij ik me erg vergis. 

Vanavond, in de andere groep die streed om een plaats in de kwartfinales, stond een meisje van 22 jaar, Claire heet zij, achter de kachel. Wow! Petje af. Het kind had een paar dagen eerder haar koksexamen gedaan en stond nu de sterren van de hemel te koken.

Voor een van de deelnemers was het avontuur minder hemels. Hij sneed zich ernstig in zijn vinger en moest naar het ziekenhuis waardoor hij noodgedwongen afviel of uitviel en niet meedong naar die plek in de kwartfinales.

De top vier van mijn best bekeken pagina's bestaat uit vier van mijn berichten over de diverse Masterchef series. De serie die nu loopt op BBC2 - deze week van maandag t/m donderdag om 21:00 doet niet onder voor de series waarover ik eerder heb geblogd. Ik zou zeggen, als je kunt: kijken!


Kate
16 november 2011



De foto van Masterchef komt van: http://www.bbc.co.uk/programmes/b0178fzx/episodes/guide

Perfect day

Oh it's such a perfect day,
I'm glad I spent it with you.
Oh such a perfect day,
You just keep me hanging on,
You just keep me hanging on.

Kate

12 november 2011

De foto van de bloeiende cosmos op mijn landgoed heb ik gemaakt op 30 oktober jl. De plant bloeit nog steeds uitbundig.
De tekst is uit: "Perfect Day", van het album "Transformer" lyrics and music: Lou Reed, 1972