Verlangens en verhalen

de map vol blaadjes

Nadat ik BDSM opnieuw heb afgegooid, afgezworen en weggesmeten, komen de fantasieën opzetten, heviger dan ik ze in maanden gevoeld heb.

Ik verlang terug naar de basis van mijn SM gevoel, de verhaallijn die ik ontwikkelde als kind toen ik nog zonder referentiekader fantaseerde en schreef. 

En dus pakte ik de map met de beschreven blaadjes vol meisjesfantasieën. Met scenario's en dialogen en settings en regels die spannender zijn dan wat dan ook. Die elektrische ladingen door mijn ruggenmerg stoten. Nog steeds.

meisjesfantasieën

Gelukkig! Ik leef nog. Ik voel nog. Ik ben nog vrouw en slavin :=). Het is er nog steeds en het is nog even mooi en gruwelijk en bovenal: het is veilig en gezond. Misschien kan ik beter zeggen: het is eigen en vertrouwd.

Schrijven op een stukje papier in het midden van de nacht. Heftig! Ik deed het als kind en veertig jaar later doe ik het weer. De volgende nacht ging ik zelfs het bed uit om de laptop te halen.

Een hele nacht was ik bezig in gedachte maar dat met die laptop deed me beseffen dat ik wederom alleen maar met reeds geschreven stukken wilde schuiven. Niet schrijven maar schuiven. Onzinnig! En daar staakte het weer.

Lezen wat je ooit geschreven hebt is veilig. Maar verder voortborduren op dat idee van een aantal nachten geleden? Verse stukken schrijven? Nee. Niet. Lukt niet. Het is een morbide fantasie die ik verwerp verder en verder omdat hij zo hard is dat je het niet moet willen.

Wat moet ik, mag ik niet willen? Ik wilde toch niet meer...? En schrijven was toch de veilige variant? Op papier kan ik toch invullen en meanderen en onrealistisch zijn? Het gaat toch nooit gebeuren dat ik ga uitbeelden, laat uitbeelden of beleven wat ik bedacht heb op papier?

Mijn nieuwe opzetje keur ik af. Misschien durf ik (nog) niet te delven in de zwartste, zwaarste, diepste zielenroerselen die ik kan bereiken. Misschien durf ik niet toe te geven dat ik nog steeds zulke perverse gedachtes koester en het fijn vind om over folteringen en ontberingen te fantaseren.

Bovendien, vanuit vertellersperspectief gedacht, wat is nu eigenlijk het verhaal? Wat de spanningsboog? Waar gaat het heen? En voor wie is dit "leesbare" lectuur? Ofwel: duizend excuses om vooral niets te schrijven. Zucht.

Lezen is makkelijker misschien en ik grijp naar de verhalen die ik de afgelopen jaren geschreven heb. Ze zijn mooi. Ik ben er trots op. Ze doen wat met me. Ja, ik weet dat wat ik beschrijf heftig is en zwaar en onwenselijk maar ik schreef het wel en het raakt me nog steeds maar niet zoals die nieuwe tekst.

En dus, omdat ik niet verder schrijven kan en toch iets wil doen tegen dat vreselijke zinkende gevoel dat ik heb als ik lees wat op fora en op sites wordt gezegd en beweerd over BDSM, over wat normaal is blijkbaar en "hoe het hoort". Ik heb mijn eigen visie, altijd gehad en dat komt tot uiting in mijn verhalen.

Omdat ik wil laten zien hoe het ook kan, publiceer ik vanaf vandaag Een simpele vraag. Het is het verhaal dat ik na Smeulend Vuur schreef. Dat er zo mee verweven is en toch ook weer niet. Over wachten en smachten en je lot in eigen hand nemen. Over je rug rechten en doen wat je moet doen, zijn wie je bent.

Het is een van die dierbare verhalen die begint met een hele dierbare vraag: 'Kate, vertrouw je me?'. Zo'n simpele vraag die een wereld aan mogelijkheden en onmogelijkheden ontsluit. Zo'n verhaal dat misschien wel leidt tot een vervolg...

Kate
8 december 2010

Een simpele vraag - 1.

‘Kate, vertrouw je me?’

Ik ken die vraag goed, het is onze vraag, de vraag waar altijd alles mee begint. Zonder bevestigend antwoord van mij gebeurt er niets. Natuurlijk vertrouw ik hem. Ik vertrouw hem met mijn leven. Dat zal nooit veranderen al zie of spreek ik hem nooit meer. Hem nooit meer zien of spreken… Daar had het verdomd veel op geleken.

Maanden had ik hem niet gezien, amper gesproken. Het was druk en onze agenda’s accordeerden niet. Hij sms’te vanuit de grote modesteden tussen shows en beurzen door. Hij mailde in de maand dat al zijn kids jarig waren. Ik las over vier verjaardagen met verrassingsfeestjes, disco’s, karten en een weekendje Disneyworld Parijs.

Toen hij even tijd had, zat ik voor een belangrijke deadline en daarna was hij weer aan de andere kant van de wereld. Het leek wel of het hele universum tegen ons samenspande maar toen ik de sms met zijn vraag, onze vraag las, wist ik niet wat te antwoorden. Wat moest ik antwoorden op die, ogenschijnlijk, simpele vraag?

Ja, ik vertrouw je, maar kunnen we niet eerst even een weekendje gezellig bijkletsen, verloren tijd inhalen? Kunnen we niet eerst een avond kneuterig op de bank hangen? Mag ik, na al die maanden, niet een uurtje gewoon je vriendin zijn, armen om me heen, lieve woordjes in mijn oor? Moet ik dan altijd slavin zijn, slapen aan een keten als ik het verdiend heb, slaag, vernedering, pijn?

Ik ben bang voor de hardheid die ik ontwend ben. Bang voor het onverzadigbare monster dat in mij groeit zodra mijn onderdanigheid weer gaat stromen. Ik ben bang voor het moment dat je opnieuw uit mijn leven verdwijnt. Bang voor de afkickverschijnselen wanneer ik het weer moet doen zonder endorfine en adrenaline en jou. Bang voor het gemis van de keten.

Ik ben als de dood voor de emotionele rollercoaster die volgt steeds als ik abrupt moet schakelen tussen levens met en zonder actieve slavernij. Ik heb tijd nodig om me in te stellen op dat wat er van mij verlangd wordt. Die tijd heb je niet en geef je me niet. Ik ben een slavin, niet je vrouw of je vriendin. Op mededogen hoef ik niet te rekenen.

Als ik wijs was dan zou ik nu: ‘ja, ik vertrouw je’ intoetsen. Als ik verstandig was, zou ik dat doen. Ik staar naar de telefoon in mijn hand en lees opnieuw zijn vraag. Mijn vingers kiezen zorgvuldig de juiste letters. Er is geen reden hem langer te laten wachten op het antwoord op zijn vraag.

../2

Hij rijdt in donk're nachten

Hoor de wind waait door de bomen.
Hier in huis zelfs waait de wind.
Zou de goede Sint nog komen,
Nu hij 't weer zo lelijk vindt.

Nu hij 't weer zo lelijk vindt.

Ja, hij rijdt in donk're nachten
Op zijn paardje, oh zo snel.
Als hij wist hoe zeer wij wachten,
Ja gewis, dan kwam hij wel.
Ja gewis, dan kwam hij wel!

Wachten en smachten - daar leek het wel op vroeger, de weken, dagen vóór 5 december. 'Wie zoet is krijgt lekkers' en omdat we nog niet wisten dat het in Spanje altijd zonnig is en niemand nog van tapas had gehoord, waren we extra braaf zodra de Sint weer in het land was.

Een leven later kijk ik met weemoed terug naar die dagen van weleer, van spanning en speculaas. Onschuldige spanning uit de tijd van vóór dagelijkse nieuwsbulletins vol pedofilie, Roomsche handjes en lieden die ageren tegen de traditie van Zwarte Pieten en mijter mét kruis.

Ik wil het er, nu ik dit type, niet eens meer over hebben, kan mijn oorspronkelijke gedachtedraad niet hervatten zoals ik zo vaak tegenwoordig niet kan verwoorden wat ik voel. Zoveel onbegrip - eufemisme voor boosheid - over een kleine minderheid die alles wat goed is, kapot lijkt te (willen) maken.

Ik had willen schrijven hoe de spanning van 'hoor wie klopt daar kinderen' me in een tover-tel brengt bij de spanning van een mooi SM scenario - nee, het een heeft niets met het ander te maken, vergis u niet. Ik associeer slechts 'wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe' met dat wat ik hier ketens noem.

Ik had willen opmerken dat die periode van vóór de binnenkomst van Sinterklaas me zo deed denken aan het gevoel van 'vol verwachting klopt mijn hart' wanneer er iets staat te gebeuren waardoor de machtsverhoudingen kantelen en alles mogelijk is of wordt.

Ik had willen zwijmelen over het sprookje dat SM heet. Helaas kan ik het niet. Er lopen te veel monsters in het sprookjesbos en mijn hart is verkild door de vele valse gure windvlagen waar ik mij niet tegen kan beschermen. Ik geloof niet meer in het sprookje en ik wil er geen deel meer van uitmaken.

Dat wat ik altijd gedroomd heb, geschreven, gefantaseerd - het was niet waar. Mensen zijn mensen en zij willen andere dingen, hebben andere prioriteiten en dromen andere dromen dan ik. Wat ik SM noemde heeft niets te maken met wat men BDSM noemt, heeft zelfs niets te maken met SM.

Ik heb me vergist. Wat ik wilde is niet realistisch. Het was en is een meisjesdroom die niets met de werkelijkheid te maken heeft. BDSM is een kinky seks-georiënteerd tijdverdrijf voor volwassenen. Daar is niets mis mee maar dat zocht ik niet. Seks is, wat mij betreft, schromelijk overgewaardeerd en verdient niet de aandacht en energie die mens en media eraan besteden.

Wat ik droomde, fantaseerde en waar ik over schreef is een veelomvattende en diepgaande verbinding tussen twee mensen die elkaar voeden en helen en inspireren en die samen iets maken dat onuitwisbaar is, onuitspreekbaar en misschien zelfs onverklaarbaar. De romantica in mij zou het liefde noemen.

Ik heb Sint Nicolaas altijd een ware Goedheiligman gevonden - streng maar rechtvaardig, een beetje een oude brombeer maar met een groot hart die weet wat je diep van binnen écht verlangt, die je je fouten vergeeft en je met een aai over je bol vol goede moed via de kerstboom en het kribje, de knallen en het siervuurwerk het nieuwe jaar inslingert: nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Noem hem liefde als je durft. 

Als hij wist hoe zeer wij wachten,
Ja gewis, dan kwam hij wel.
Ja gewis, dan kwam hij wel!

Kate
5 december 2010

Beide oude prenten van de Goedheiligman kwamen van:
http://blog.seniorennet.be/kerst_en_nieuwjaar/archief.php?startdatum=1225494000&stopdatum=1228086000

De top van de top 2000

bohemian rhapsody

Eind november: het is weer die tijd van het jaar en gisteravond was het zelfs een item tijdens het NOS journaal - de top 2000. Het was groot nieuws, blijkbaar, "Bohemian Rhapsody" staat dit jaar niet op nummer 1 van de top 2000 (1). Tja...

killer queen

Ik ben sinds 1974 toen "Killer Queen" de hitlijsten bestormde, een groot Queenfan maar om nu dit nieuws over de top 2000 in het Acht Uur Journaal op te nemen vind ik een beetje overdreven.

"Bohemian Rhapsody" is inderdaad een prachtig mooi nummer waarmee Queen geschiedenis heeft geschreven o.a. door het gebruik van die beroemde videoclip - sommigen noemen het abusievelijk de eerste videoclip in de geschiedenis van de popmuziek.

Het heeft de lijst - zo weten wij nu - acht van de tien afleveringen van de top 2000 aangevoerd. Dat zegt wel iets natuurlijk over de kwaliteit van het lied. En het is ook goed, heel goed zelfs maar je kunt je afvragen of het het beste, het allerallerbeste nummer dat ooit geschreven is? 

somebody to love

Daarmee ben en was ik het nog niet zo gemakkelijk eens. Uit de Queen catalogus zou ik persoonlijk "Somebody to Love" wellicht een evenzo sterke of zelfs een sterkere kandidaat vinden. 

don't stop me now

De luisteraars van Radio 2 denken daar anders over. In 2009 stond het als vijfde van de totaal 24 Queen songs op de 134e plaats (2). Het werd op de voet gevolgd door "Don't Stop me Now" op 165. Schiet mij maar lek. Ik begrijp dat echt niet.

nights in white satin

Ik bezie de wereld over het algemeen met onbegrip en zo ook de keuze van de luisteraar, de manipulerende-maker van de lijst of "gewoon" de doden-herdenker. 

stairway to heaven

Hoe kun je jaar na jaar "Hotel California" van The Eagles op 2 zetten vóór "Nights in White Satin", vóór "Stairway to Heaven"? En dan nu op 1?!?!?

Hoe kun je die uitslag gisteren, op 27 november zoals elk jaar een maand voordat de uitzending eindelijk begint, al bekend maken? Dat is hetzelfde als de uitslag Ajax-Feyenoord noemen voor het televisieverslag van de wedstrijd begint. Weg spanning - zo die er zou zijn. Maar zo vroeg? Welk doel dient het? En waarom dan niet direct de hele lijst gepubliceerd?

hotel california

Erger nog dan Hotel California op 1 was dat jaar dat Boudewijn de Groot de bovenste plaats bezette met "Avond" (3). Pardon? 

Ik ken BdG van "Het Land van Maas en Waal"  - 'En we praten en we zingen en we lachen allemaal // Want daar achter de hoge bergen ligt het land van Maas en Waal'. 

avond

Maar "Avond"? 'Maar ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij'? 

Het kwam in 1999 op 428 binnen, schoot het jaar erop door naar 121. Sinds 2005 staat het in de top 5 en in 2008 stond het bovenaan. Iemand heeft stevig geplugd want ik heb dat nummer "Avond" nooit maar dan ook nooit op de radio gehoord. Echt niet! Kan ook niet want toen het uitkwam in 1997 zat ik in de U.K. :=).

Iemand vond het tijd om Queen van de toppositie te verdrijven, ik meen dat het Frits Spits was die daar een flinke hand in heeft gehad. Ik begrijp wel dat zo'n stationaire top 3 of 4 saai is, slecht wellicht voor de luistercijfers maar come on! Je hebt een jaar de tijd gehad om de luisteraar "op te voeden" mocht je dat nodig achten. 

pastorale

Er zijn echt betere Nederlandstalige nummers dan dit "ik geloof, ik geloof etc.etc.etc.". Shaffy en List met Pastorale om er maar een te noemen. Vorig jaar, het jaar van het overlijden van Ramses Shaffy stond het nog steeds 3 plaatsen achter "Avond".

Het moge duidelijk zijn: De Groot acht ik geen top 10 kandidaat. Jammer voor hem. Maar ja, hij stond in 2009 wel met zeventien nummers in de top 2000 en "Avond" is inmiddels net zo'n meubelstuk geworden als "Bohemian Rhapsody". Nogmaals: onbegrijpelijk dat zo'n nummer Bo Rhap van de eerste plaats kon stoten.

Niet helemaal onbegrijpelijk zal zijn wat de overleden "helden" zullen doen. Dat nummer van Anthonie Kamerling zal ongetwijfeld hoog scoren terwijl Ramses Shaffy ongetwijfeld niet meer met drie nummers in de top 10 zal staan. Ik denk dat er heel veel voor en op Michael Jackson gestemd zal zijn.

love is all

Bij het googlen zag ik dat de zanger van het legendarische "Love is All" dit jaar ook is overleden. Helaas zal dat feit door velen inmiddels vergeten zijn en ik vrees dat het geen invloed zal hebben op de positie in de lijst. Jammer want 'de clip met de vrolijke kikker' verdient meer dan de 961 in 2009.

Het leuke van de top 2000 is dat je nummers voorbij hoort komen waarvan je het bestaan vergeten was maar die je jeugd, je liefdes en verdrietjes hebben gekleurd. 

george michaels
somebody to love

Om maar even dichtbij huis te blijven, de vertolking van "Somebody to Love" door George Michael geeft mij altijd een super blij gevoel. Waarom stond die niet in de lijst van 2009?

the cats

The Cats, grondleggers van wat toen de Palingsound werd genoemd, brengen me terug naar de piratenjaren van Radio Veroncia. Ik ben ermee opgegroeid. Gelukkig zijn zij goed vertegenwoordigd.

happy new year

Het is heerlijk dat er een top 2000 is en wie er op 31 december om middernacht wordt gedraaid maakt mij eigenlijk niet uit. 

Het liefst hoor ik dan "Happy New Year" van Abba - en natuurlijk niet omdat dat het beste nummer van de afgelopen decennia zou zijn. Wat dat is? 

worn down piano

Laat ik eens wild doen, laat ik Queen en The Beatles en andere "groten" achter me laten en kiezen voor de nummer 95 in 2009: "Worn Down Piano" van de Mark & Clark band - u weet wel ... :=). Of dat nu het allerallerallerbeste is dat weet ik niet.

Maar als je het hoort dan begrijp je misschien mijn keuze - en volgend jaar toch maar weer op Queen stemmen!

Kate
28 november 2010

(1)Alle clips komen van YouTube.
(2)De volledige top 2000 lijst van 2009 en alle statistieken over de platen in de top 2000 kun je hier vinden.
(3)De zang en muziek van Hotel California zijn door de platenmaatschappij overal van YouTube verwijderd.
(4)De hoezen van de genoemde platen zijn afkomstig van deze sites:

Bohemian Rhapsody: http://reynaelena.com/2010/06/05/queen-bohemian-rhapsody/
Killer Queen: http://platenkast.web-log.nl/platenkast/2010/11/muziekgeschiedenis-van-22-november.html
Somebody to Love: http://2bang.blogspot.com/
Don't Stop me Now: http://www.teamliquid.net/forum/viewmessage.php?topic_id=116561
Nights in White Satin: http://www.streamingoldies.com/content-images/twim/Nights3.jpg
Sweet Child in Time: http://alterego.ilcannocchiale.it/?r=65209
Hotel California: http://chrisfarnsworth.wordpress.com/blog/
Avond: http://www.thedugout.tv/community/showthread.php?t=27761&page=4
Pastorale: http://blog.seniorennet.be/pip/archief.php?ID=440500
Love is All: http://hawaiiangirl1.spaces.live.com/blog/cns!3902607E301D8C22!852.entry
Somebody to love: http://www.youtube.com/watch?v=8c7x2JD_j-0
The Cats: http://rateyourmusic.com/artist/the_cats
Happy New Year: http://bohnenzaehler.blog.de/2008/12/31/739-frohes-neues-happy-new-year-5305497/
Worn Down Piano: http://45rpm-collection.blogspot.com/
 

Wonder van de natuur in hartje Amsterdam

campanula, goudsbloem,
achter het hek: lathyrus

Zoals u wellicht weet ben ik al sinds het voorjaar helemaal in de ban van mijn kleine moesbalkonnetje. 

Ook al rent het richting december, iedere dag geniet ik van mijn bloemen en de groenteplanten op mijn landgoed - zoals ik het balkon noem.

afrikaantjes

Wie had kunnen denken dat ik zo laat in het jaar nog geniet van goudsbloemen, afrikaantjes, campanula en cyclamen?

Wie had kunnen voorzien dat ik een paar weken geleden nog of alweer nieuwe zaadjes in de grond stopte om zodoende vroeg in het voorjaar van verse doperwtjes en tuinbonen te kunnen genieten?

artisjok, knoflook,
ranonkel

Ik niet in elk geval. Stadsmeisje als ik ben, had ik er geen idee van hoe leuk en afwisselend, hoe spannend het hebben van een paar sinaasappelkistjes gevuld met aarde en 'dingetjes' - zaadjes, plantjes, bloemetjes - zou zijn. 

tuinbonen

Het is zo bevredigend op en met het landgoed bezig te zijn, zo ontspannend, helend. En als dat zweverig klinkt: jammer dan. 

Het is een feit. Ik heb het ervaren. Het wonder van de natuur, van het universum in hartje Amsterdam: op mijn bord, in de bakken, in mijn hart.

Het jaar is nog niet voorbij maar 2010 zal voor mij o.a. de boeken in gaan als het jaar waarin ik met volle teugen genoot van het leven op en met mijn landgoed. Mocht u willen volgen hoe dat was of is dan is er mijn andere blog: Kates Landgoed.

Kate
21 november 2010

Dood! En iedereen kijkt mee...

begrafenisstoet Mulisch
bij de Stadsschouwburg - 1.

'Hoe moet een dochter haar vader missen terwijl iedereen kijkt' (1), schijnt  - ik was er zelf niet bij - een van de dochters van Harry Mulisch zich afgevraagd te hebben tijdens de afscheidsceremonie in een bomvolle Stadsschouwburg.

Keer op keer verbaas ik me als er weer een BN'er ten grave wordt gedragen in het volle licht van de schijnwerpers en opgebaard - al dan niet in open kist - op podia in theaters of stadions, vervoerd per rondvaartboot of witte koets, begeleid door Hells Angels of een blaasorkest - dweilorkest.

De nieuwerwetse koningen - koninginnen hebben wij in dit land slechts Van Oranje - tonen zich in de dood aan het volk zoals in oude tijden vorsten dat deden en dat volk vindt een hernieuwd gevoel van identiteit, van vaderlands trots in de gedeelde traan op het winderige plein.

Dit is het nieuwe rouwen, overgewaaid uit andere culturen, andere settings, bij het verscheiden van andere grootheden. Het begon met de dood van Princess Diana.

Ik woonde in London en herinner me die tijd, de woede van de Engelsen omdat Koningin Elisabeth zich niet liet zien - zij zat op Balmoral en was niet daar waar de mensen haar wilden hebben. Het volk was woest want de vlag op haar paleis hing niet half stok. De mensen waren ziedend en zij roerden zich, voelbaar.

Woede, vergelijkbaar met de woede hier in Nederland ten tijde van de moorden op Pim Fortuyn, Theo van Gogh. Zo'n welhaast oncontroleerbare emotie moet een uitweg aangereikt krijgen om haar beheersbaar te maken. Op revolutie en volksonrust zit immers geen enkele regering te wachten.

bloemen Kensington Palace - 2.

Princess Di, jong, mooi, moeder van twee jochies en, volgens velen, bedrogen door haar prins - net toen zij het geluk hervond ging ze dood. Ach en wee. De bloemenzee in Regents' Park reikte tot mijn knieën. 

Men schreeuwde dat de koningin moest aftreden en om de jonge William als haar troonopvolger. De sfeer in London was, op zijn zachtst gezegd, ontvlambaar. Ik voelde de dreiging en was blij dat ik de volgende dag naar Nederland zou vliegen.

De koningin kwam naar London. Het protocol werd aangepast en zij stond voor haar paleis - de vlag eindelijk half stok - en boog haar hoofd toen de kist met het stoffelijk overschot van Diana haar passeerde.

Het publiek gooide bloemen op de straat voor haar kist, op haar kist. Er werd geklapt in de kerk toen de broer van Diana sprak en het was de eerste keer dat mensen buiten langs de route applaudisseerden voor een dode. Het was 6 september 1997.

begrafenis Fortuyn - 3.

Op 10 mei 2002 werd Pim Fortuyn, vermoord door Volkert van der Graaf - hij komt binnenkort vrij - onder luid applaus en een regen van bloemen naar zijn laatste rustplaats werd gereden. 

Ook toen woede bij de bevolking. Eenzelfde woede. Eenzelfde uitlaatklep. De sfeer in Den Haag was ontvlambaar. Er werd geschreeuwd om de hoofden van politici en van de moordenaar.

Sindsdien lijkt het heel normaal onze "helden" met applaus, gezang en krokodillentranen te begeleiden tijdens hun laatste gang. Ik vraag me af waarom.

Dat er in sommige, uitzonderlijke gevallen, buitengewone emoties in het spel zijn die op vreedzame wijze gekatalyseerd moeten worden teneinde de vrede te bewaren, lijkt logisch. Dat hele speciale personen met veel ceremonie naar hun laatste rustplaats begeleid worden ook.

Jos Brink in open kist - 4.

Maar who the hell was André Hazes? Wie Jos Brink? Wat heeft de moeder van Gordon voor het land betekend? En waarom moet de nationale televisie avonden lang gegijzeld worden na de zelfmoord van een jonge acteur?

Gisteren nam Nederland afscheid van Harry Mulisch. Het overbrengen van zijn lichaam naar de Stadsschouwburg, waar een "besloten bijeenkomst" volgde, was op videoschermen te volgen. Zijn uitvaart werd live gebracht op de nationale televisie.

Niemand die dat na dagen van media terreur gek durft te vinden. Niemand die nog durft te bekennen amper te weten wie hij was - een van De Grote Drie (wie waren die andere twee ook weer...?), naar eigen zeggen de Tweede Wereldoorlog, een flamboyante man en die zijn er niet zo veel in de polder.

Ik vraag me af: waarom wordt Nederland aangespoord zo uitbundig te rouwen om mensen die men niet persoonlijk kent. Waarvan men, in leven, nooit iets vrijwillig gelezen heeft of gezien? Wiens aanwezigheid over een maand vergeten is? 

Waarover niemand volgend jaar nog spreekt behalve die dochters die zo liefdevol over hun vader spraken, hem toespraken met een verdriet groter dan de Stadsschouwburg en in het volle zicht 'terwijl iedereen kijkt'.

De dood is een van de bijzonderste momenten in het leven. Noem mij ouderwets maar ik vind dat dat moment meestens beter niet in het publieke domein getrokken dient te worden.

Als Nederland zijn groten wil eren, laat ze dat doen op andere wijze - liefst niet middels een awards show maar laat men vooral nog tijdens het leven onze grote helden eren. Let wel: er zijn maar weinigen die zo'n eretitel verdienen.

Mulisch misschien - en ik begrijp waarom hij die elk boekenbal op de trappen van de Stadsschouwburg meemaakte daarheen werd gebracht voor een laatste groet - maar klaag dan niet dat iedereen kijkt...

Iedereen keek - ook ik achteraf om wat foto's te stelen voor bij dit beklag. Dagjesmensen en dood-toeristen, geile mediamakers en regenten die mee willen liften op het succes van de dood.

begrafenis Prins Claus - 5.

Het is bizar. Het is morbide. Het is onmogelijk zo je vader te moeten missen terwijl iedereen kijkt. Hoe onmenselijk en ontluisterend - wie herinnert zich niet de begrafenis van Prins Claus? Het wachten voor de ingang van de grafkelder in het volle zicht van de camera's?

Maar blijkbaar zijn er mensen die hiervoor kiezen. Die willen dat men inkijkt en meekijkt met het verdriet. Ik begrijp het niet. Ik wil het niet begrijpen. Ik oordeel en veroordeel. Ik zwijg.

Kate
7 november 2010


Citaat afkomstig van:
(1) - http://www.nrc.nl/kunst/article2639438.ece/Nederland_neemt_afscheid_van_Harry_Mulisch

Foto's afkomstig van:
1. http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3966/Harry-Mulisch/photoalbum/detail/1046525/173787/12/Begrafenis-Harry-Mulisch.dhtml

2. http://hubpages.com/hub/London--Three-Great-Days-Day-Three

3. http://www.nrc.nl/geslotendossiers/fortuyn/aanslag_op_fortuyn/article1563940.ece/Applaus_begeleidt_Fortuyn_op_laatste_tocht

4. http://uitvaartverzorgingpieta.wordpress.com/2007/08/24/impressie-uitvaart-jos-brink/

5. http://www.martinimetzice.nl/newsflash.html

Bevlogen koken: Masterchef finale

John Calton

David Coulson

Wow, de laatste finale avond van Masterchef: The Professionals is net afgelopen en ik zweef nog na op golven van liefde, vreugde, inspiratie met de deun van U2 nog in mijn hoofd en een glimlach van oor tot oor: Claire heeft gewonnen!

De finale ging tussen John, David en Claire - alle drie fenomenale chefs. John: hij had timing issues, was geen keer op tijd klaar maar vanavond wel. David: hij die zo zenuwachtig was. Een zoon uit een mijnwerkersfamilie. Knuffelbaar. Lief. Stralende lach en dikke glinsterende tranen.

Michel Roux Jr, Claire Lana, Gregg Wallace

En Claire - wat een prachtige naam, wat een prachtig mens. 

Dik - sorry, maar ik noem het beestje maar bij de naam, dan weten wij allen waar we het over hebben - maar met een geweldige uitstraling die avond na avond aanzwol door groeiend zelfvertrouwen en de meest fantastische complimenten van culinaire groten, Goden.

Borden als schilderijtjes vanaf het begin maar er niet in geloven. Niet het rotsvaste vertrouwen hebben dat wat zij neerzette ook echt goed was. Het vertrouwen moest veroverd worden, heroverd.

Wat heerlijk dat mee te maken en dan getuige te zijn van die welhaast ongelovige uitdrukking overgaand in zo'n heerlijk bevrijdende lach als Michel en anderen haar eten proefden en ervan genoten, als het waar bleek dat zij kon koken.

Vanavond was de finale en als altijd moesten de finalisten koken voor een gezelschap bestaande uit Michelin Sterren Chefs, toprestaurateurs en ex-Michelin beoordelaars - heet dat zo? Dertig identieke borden van het allerhoogste niveau voor de top van de culinaire wereld. No mean task!

Professional Masterchef 2010

En daarna nog een keer terug naar de studio keukens om in 2,5 uur het beste drie gangen menu te koken dat ze ooit kookten voor Michel Roux Jr. en Gregg Wallace. Dat deden ze zoals ze het gisteren deden misschien in de overtreffende trap.

Gisteren heb ik tot tranen toe geroerd gekeken naar de spannendste televisie die ik ooit zag. Spannender dan welk boek of welke romance of wat dan ook. Het was mind blowing zodanig dat ik niet kon bloggen, niet wist wat te zeggen. Ik wilde alleen maar... tja, wat?

gerecht van Noma's

chef René Redzepi

De kandidaten moesten o.a. koken in het beste restaurant van de wereld, zegt men, Noma in Kopenhagen, Denemarken. Ik had er nog nooit van gehoord maar nu wil ik niets liever dan daar met mijn geliefde (waar ben je?) lunchen of dineren.

Ik zei hierboven: borden als schilderijtjes - het was meer dan dat. De filosofie: koken volgens de seizoenen met locale producten geoogst of geplukt of geraapt op het strand, in de nabije omgeving van het restaurant. Recht uit de natuur op het bord. Ja, de natuur op het bord - dat was het. Dat er zoiets bestaat!

Misschien ben ik een sentimentele vrouw maar het ontroerde me en liet me achter met een heel zuiver beeld van romantiek, een soort van wensdroom over de liefde maar toen ik erover wilde schrijven verzandde ik in cliché beelden. 

nog een gerecht van de kaart van Noma

die de kandidaten moesten bereiden

Binnen twee alinea's was er een grijze mist ontstaan tussen mij en het visioen. Noem het mijn realiteitszin. Noem het wat je wilt. De heimwee naar de bevlogenheid die gedurende de hele reeks maar vooral gisteravond tijdens de challenges in Noma van het scherm afspatte.

Ik heb het al eerder gezegd: iedereen kan altijd beter dan hij of zij denkt. Deze kandidaten, door aanmoediging, de extreme situaties waarin zij werden geplaatst, de synergie waardoor zij elkaar beter maakten, hebben die verborgen krachten in zichzelf aangeboord en blootgelegd. En nu zijn ze nog beter dan ze al waren.

Dit is nu een voorbeeld van wat je plat briljant-positieve emo-tv zou kunnen noemen maar van een niveau waar je u tegen zegt. Extra knap omdat het over koken gaat en televisies geur noch smaak kunnen overbrengen. Chapeau dat je dan zo'n programma weet te maken! 

Masterchef: The Professionals, het was helemaal leuk! Ik wil nu zelf ook weer vliegen :-) - kent u dat gevoel van jezelf overstijgen? Het is het mooiste wat er is. Morgen ben ik vast weer terug op aarde maar voor nu baad ik nog even in dat wat er in mij is losgemaakt. 

Ik denk dat ik het toch maar weer liefde ga noemen en die accolade is meer dan goed genoeg voor mij.


Kate
2 november 2010



De foto's van John en David komen van:
http://www.journallive.co.uk/north-east-news/todays-news/2010/10/29/two-north-east-chefs-make-masterchef-final-61634-27562101/

De foto van Claire vond ik op:
http://www.liverpooldailypost.co.uk/liverpool-news/regional-news/2010/10/28/merseyside-chef-claire-lara-is-through-to-the-final-of-masterchef-the-professionals-92534-27556923/

De foto van alle drie de kandidaten is van:
http://www.google.com/hostednews/ukpress/article/ALeqM5hJrsXuKp4T01pQCA4hXDlyOYr8yw?docId=N0123281288718729130A

Het eerste gerecht dat bereid wordt in restaurant Noma zag ik op:
http://www.globalvillagedirectory.info/Denmark/Copenhagen-K/noma.aspx

Het onderste gerecht van de kaart van Noma stond hier:
http://gastrosontour.wordpress.com/2008/10/16/a-unique-evening-at-noma/ 

Helaas waren er (nog?) geen foto's beschikbaar van door John, David en Claire gekookte gerechten.