‘Dank je wel, Kate. Dank je wel voor alle mooie beelden die je me geschonken hebt de afgelopen uren, de voorbije dagen, voor de liefde die spreekt uit je lijden en voor het vertrouwen dat je geschonken hebt. Sshht. Laat me uitspreken, schat.
Je doet dingen met mij die ik nooit eerder heb ervaren. Ik wil dat je dat weet. Dat je beseft hoe bijzonder je bent. Hoe ontroerend mooi je hier nu voor me zit. Zo koud. Zo moe. Zo prachtig.
Ik wil dat je onthoudt hoeveel je voor mij betekent. Dat je het gelooft. Ik zou willen dat je straks als je onder de douche staat deze waarheid over jezelf herhaalt en elke dag voor je gaat slapen. Wil je dat voor me doen?’
‘Ja.’
‘Echt doen Kate.’ Zijn stem had een urgentie die er eerder niet was geweest. ‘Er zal een tijd komen dat wat ik nu tegen je gezegd heb, je enige houvast zal zijn.’
Hij stond op en liep naar de zijkant van de tafel en legde zijn hand op haar schaamheuvel, woelde met zijn vingers door de krulletjes en plaagde haar klit met zijn vinger.
Ze draaide haar heupen. Hongerig. Spande haar bilspieren nog wat aan. Sloot haar ogen. Kreunde zachtjes. Luider.
Hij haalde zijn hand weg.
Ze kon een kreet van teleurstelling niet tegenhouden.
‘Ik ben hier, schat.’ Hij zat voor Kate op tafel zonder pantalon of onderbroek en wees naar haar. Gaf haar wat zij zich eerder zelf nog onthouden had. En zij gaf terug.
Het glas viel om en rolde van tafel. De kom volgde, brak. Ze lachten erom. Kate had het niet meer koud. Haar honger en dorst waren gestild.
Ze lag in zijn armen op de eettafel en het leven lachte haar toe. Ze rolde op haar zij en trok zijn arm over zich heen. Ze sloot haar ogen.
[.../236 schakels - 29.]
Kate
‘Kate!’
‘Sorry, het spijt me, wat zei je?’
‘Ik wil dat je op je knieën op tafel gaat zitten met je gezicht die kant op.’ Mark wees op de muur.
Ze klauterde nogal onhandig op de eettafel en nam haar positie in. Haar hoofd licht gebogen, haar handen op haar rug gevouwen. Schouders naar achteren, omlaag. Borsten omhoog.
‘Wat wil je drinken?’
Ze snakte naar een kop koffie maar er was geen koffie meer in huis. ‘Mag ik een glas water alsjeblieft?’
Hij zette een kom Brinta voor haar op tafel even later gevolgd door een groot glas water waarna hij plaatsnam tegenover haar aan de kop van de tafel.
‘Dijen uiteen. Mooi ja. Zo, en nu mag je eten en drinken. Nee, bestek krijg je niet. Je hebt handen aan je lijf en vingers. Wen er maar aan. Een van deze dagen neem ik je het gebruik van bestek af.’
Het drong amper tot haar door. Ze was moe. Ze had honger. Ze had het koud. Ze had haar knieën bezeerd aan de tafelrand. Ze wilde het liefste gewoon naar bed. Eten en naar bed.
Maar eten met haar handen zou het glas besmeuren. Ze wist niet of dat mocht. Wat de consequentie zou zijn. Ze besloot eerst het glas leeg te drinken. Een hand op haar rug. In de andere het glas. Kleine slokjes. Niet gulzig. Mooi. Ze pakte de kom in haar handen.
‘Zet neer. Met je ene hand vinger je jezelf terwijl je met de andere je pap eet. Je mag zelf kiezen met welke hand je wat doet. Je komt pas klaar als de kom leeg is. Die pap moet op maar klaarkomen hoeft niet.’
Vingeren, pap omhoog brengen uit de kom naar haar mond zonder te knoeien. Het was te moeilijk. Ze was te moe om de coördinatie goed af te stemmen en het ook nog moeiteloos en mooi over te doen komen. Ze wisselde van hand en weer terug. Ze stopte.
Hij zweeg.
Ze hervatte haar opdracht. Het duurde eeuwig. Ze was nat, dat verbaasde haar maar ze was te moe om klaar te komen. Te lui zou hij denken of zeggen. Maar hij zei niets. Hij keek slechts naar haar gevecht. Uiteindelijk was de Brinta op. Pap zonder suiker. Nu al. Ze kwam niet klaar. Ze likte haar vingers schoon en legde haar handen weer op haar rug.
Kate
Foto gevonden op The Pursuit Aesthetic waar geen bron vermeld stond.
Kate kon niet bedenken waarom Mark niet meer met haar een restauranttafel zou willen delen. Het moest een proefballonnetje zijn, besloot zij. Mislukt want zij had niet gehapt. Het zou niet lang meer duren en dan zou hij haar verrassen, ontvoeren naar een nieuw eettentje en haar schandelijk verwennen.
Ze was bijna jarig en dan zou het gebeuren. Dan zou hij toegeven dat het allemaal één groot misverstand was geweest en dat er niets fijner was dan zo samen genieten in een mooie ambiance met heerlijke gerechten op het bord en een goed glas wijn ernaast. Zo zou het zijn. Ze wist het zeker.
Het gebeurde niet. Ze waren zeer regelmatig uit eten gegaan: diner, lunch, souper zelfs als het zo uitkwam. Ze gingen niet meer. Haar verjaardag kwam en ging voorbij zonder dineetje buitenshuis. Hij gaf haar een digitale fotolijst met daarin een foto van hen beiden, gemaakt tijdens het laatste restaurantbezoek.
‘Begrijp je, Kate, waarom je dit van mij krijgt?’
Onzeker had zij hem aangekeken. Haar hoofd gebogen. Trillende onderlip. Tranen die ze niet kon tegen houden. Ze brak.
‘Het wordt tijd dat je beseft dat nooit meer, ook echt nooit meer betekent.’
‘Begrijp je wat ik zeg, Kate?’
Ze knikte.
‘Ik wil het je horen zeggen.’
Ze gehoorzaamde. Sprak uit in woorden de realiteit zoals die er lag. Dat hij haar nooit meer mee uit eten zou nemen. Hij en zij nooit meer samen tafelen in een restaurant. Ze erkende dat zij de waarheid niet had willen weten. Hem daarmee niet serieus had genomen.
Ze betuigde spijt. Hij aanvaardde haar excuses maar vanaf dat moment was ontkennen onmogelijk, moest ze de werkelijkheid wel accepteren. Nooit meer samen naar een restaurant. Daarmee begon de pijn.
Kate
Mark schiep er een pervers genoegen in haar dingen af te nemen. Soms kondigde hij het aan, zoals met haar laatste kop koffie of de suiker in haar pap. Die liet hij haar bewust ervaren. Kate mocht nog één keer proeven, afscheid te nemen. Bitterzoete gunst die niet als vanzelfsprekend bewezen werd of aanvaard.
Andere keren informeerde hij haar pas na afloop dat iets niet meer zou voorkomen. Ze hadden heerlijk gegeten en gedronken in haar favoriete restaurant. Zij had de locatie en het menu mogen bepalen, de dag en de tijd. Ze hadden gepraat en gelachen. Hij had met haar geflirt en zij, zorgeloos, had naar hartelust meegedaan. Later, op straat had ze hem omhelsd, gekust, bedankt.
‘Het was een avond om nooit te vergeten.’
‘Dat is maar goed ook’, had hij geantwoord, ‘want dit was de laatste maal dat wij samen in een restaurant hebben gegeten.’
‘Wat bedoel je? Hoezo? Waarom? Vond je het niet leuk dan?’
‘Jawel, ik heb genoten maar na vanavond doen wij dit niet meer. Samen dineren in een restaurant is over. Voorbij. Ik zal je nooit meer mee uit eten nemen.’
‘Ik begrijp het niet.’
Hij zweeg en liep door.
Kate rende achter hem aan, trok hem aan zijn arm. ‘Mark, je maakt een geintje, hè?’
Hij schudde haar van zich af, opende het rechterportier van de auto zoals hij altijd deed, reikte haar de gordel aan en wachtte tot Kate de riem dicht had gegespt.
‘Nee, dit is geen grapje. Het spijt me maar dit was je laatste dinertje met mij in het openbaar.’ Hij sloot zachtjes de autodeur en liep naar zijn kant van de wagen.
Hij kwam er niet meer op terug. Zij ook niet. Niets leek veranderd. Soms dacht ze dat ze het hele voorval gedroomd had. Hij was niet anders dan anders. Deed zich niet anders voor. Ze bespeurde boosheid noch teleurstelling in hem. Straf had ze niet verdiend. Dat bestond ook niet – nog niet. Er was simpelweg geen reden haar zoiets leuks te ontzeggen.
Kate
‘Zo, en nu gaan we wat eten en dan ga jij naar bed. Waar heb je zin in?’ Hij leidde haar weg van het bed richting deur.
‘Een boterham met kaas.’
‘Nee. Nee, schat dat weet je. Geen sandwiches voor jou.’
Ja, ze wist het. Voor haar geen boterhammen meer. Het ontbijt bestond tegenwoordig uit pap. Brinta meestal. De meest onsmakelijke pap die zij kende. Hij was onverbiddelijk, haar voorkeur was irrelevant. Hij genoot ervan haar te zien worstelen om haar kom leeg te krijgen.
‘Ik zou maar eten als ik jou was want ik weet niet of je verder nog wat krijgt vandaag.’
Ze at.
Nu keek hij haar aan van opzij. Peilend. Zoekend. Bezorgd ook of was dat wat ze wilde zien? ‘Het is moeilijk hè?’
Ze knikte. ‘Ja. Ik droom over een witte boterham met roomboter en hagelslag.’
‘Geketend’, vulde hij aan, ‘in mijn armen op zondagmorgen in bed, sneetje wit met hagelslag en een kopje koffie.’
‘Ja.’
‘Ik heb dezelfde droom, Keetje.’
‘Maar dan kunnen we toch…’
‘Nee.’ Hij onderbrak haar. Liet haar arm los. ‘Je zou beter moeten weten dan dat voor te stellen. Lieverd, echt, moet je niet meer doen.’
‘Het spijt me, maar…’
‘Nee.’
‘Nee?’
‘Nee. Kom we gaan naar de keuken. Ik ga pap voor je maken.’
‘Pap?’
‘Pap. En Kate, nog één woord en je gaat zonder eten naar bed. Dat lijkt me niet verstandig en het gaat niet gebeuren ook want jij schikt je in je lot. Dat doe je omdat je weet dat dit jouw keuze was. Als je iets anders had gekozen dan had ik ons een biefstukje met gebakken aardappeltjes en een heerlijke salade gemaakt. Jij koos voor een boterham. En dus krijg je Brinta. Ben ik duidelijk?’
‘Ja, meneer.’
‘Mooi. Oh en Kate, vanaf morgen geen suiker meer in de pap.’
‘Ja.’
‘Wat zeg je?’
‘Dank u wel, meneer.’
‘Beter Kate. Dat is beter.’
Kate
De slaapkamer. Niet haar slaapkamer daarom bleef Kate in de deuropening staan. Mark zat op de Chesterfield te telefoneren in het Frans. Haar Frans was niet goed genoeg om te volgen wat hij zei en bovendien was het gesprek niet voor haar oren bestemd.
Hij zag haar, gebaarde haar binnen te komen en stil te zijn. Dat hij nu niet wegliep naar de woonkamer was een groot teken van vertrouwen. Bedrijfsspionage was nogal een punt van zorg in zijn beroepsveld. Iedereen kon lekken naar de concurrentie. Ook zij. Zij niet.
Hij wees op het bed. Hij wees op het beddengoed op de grond. Kate begreep wat hij wilde. Het dekbed en de zwarte deken vouwde ze op en legde het op een stapel op zijn kist aan het voeteneinde van het bed. Het kussen ging er bovenop.
Ze noemden het de kist maar het was eigenlijk een hutkoffer die ze jaren geleden op de Noordermarkt hadden gekocht en die door middel van een groot hangslot nieuwsgierige ogen en handen buitensloot.
Het bed lag nog opengeslagen van het moment dat hij op was gestaan. Linnen lakens. Kate voorzag vele uren strijkwerk maar mooi waren ze wel. De man had smaak. Een van die fijne eigenschappen waarom ze hem waardeerde.
Hij sliep aan de raamkant en vanaf die kant van het bed dwaalde haar oog naar de manshoge spiegel rechts van de slaapkamerdeur waar vroeger de smalle tafel had gestaan. Voor de spiegel stond het krukje van wat ooit haar kaptafel was geweest. Ze keek omhoog. Er zaten haken, ogen, bouten in het plafond. Die hadden er nooit gezeten.
Vlug richtte ze haar aandacht weer op het bed. Ze schudde het kussen op en trok het laken en de deken strak zoals ze had afgekeken van een van de kamermeisjes in een van de vijfsterrenhotels waar zij met Mark had geslapen, gegeten, genoten. Mooie tijden had ze gekend. Haar maag rommelde.
Achter haar klonk Marks stem. Het gesprek was nog niet voorbij. Hij lachte. Hij was leuk aan de telefoon. Ze keek voor zich. Links van de kamerdeur hing een poster. Die was haar eerder niet opgevallen.
Kate
