236 schakels - 15.

'Zo ja, blijf hier maar staan en kijk maar rustig rond. Ik kom zo terug.'

Het was er keurig opgeruimd, opgeruimder dan toen het haar slaapkamer was geweest. Alle schoenen waren van de vloer. De stapel onuitgepakte dozen vol spullen waar ze geen raad mee wist, was verdwenen. Nergens lag vuile was, smerig serviesgoed, te lezen of gelezen boeken.

De lichtgrijze marmoleum vloer was leeg en glanzend schoon. Alle schuifdeuren van de kastenwand waren gesloten. Het enige teken dat de kamer gebruikt werd, was zijn gitaar die op de oude Chesterfield van tante Marie lag. Hoe had Mark in vredesnaam die bank van de woonkamer naar hier verplaatst gekregen en wanneer?

Het heerlijke houten bed dat nu iets dichter bij de deur stond, was opgemaakt met nieuw beddengoed. Ze kon het niet laten even aan het witte laken te voelen. Linnen. Een linnen laken met een ajourrand. Erop lag een witte deken.

‘Vind je het mooi, Kate? Meegenomen uit Italië. Ik heb ook een set in het zwart. Dat is ook erg fraai. Als je eenmaal in linnen hebt geslapen wil je nooit meer anders. Maar ja, dat zul jij voorlopig wel niet meemaken. Nietwaar?’
‘Nee.’
‘Nee. Jij slaapt misschien wel nooit meer in mijn bed.’
Ze kromp ineen. De waarheid was nog steeds even hard. Heimelijk had ze gedacht, had ze gehoopt toen hij had gezegd dat hij bij haar wilde zijn, dat hij haar, dat zij hem. Ze slikte. Het was zo lekker geweest op het Rokin. Zo hard, zo lekker.

Ze kon haar ogen niet van hem afhouden. Ze had hem al tijden niet ontkleed gezien. Nou ja, hij droeg een onderbroek maar dat maakte haar alleen maar opgewondener. Ze zuchtte. God wat een heerlijk lichaam had hij toch. Ze wilde, nou ja, ha! Wat zij wilde, speelde niet – dat had hij haar net weer fijntjes duidelijk gemaakt.

Hij stond bij dat wat zij als haar kaptafel – of wat ervoor doorging – had gebruikt: een lange smalle houten tafel met daarop een losse spiegel. Die spiegel had hij weggehaald en de tafel was neergezet tussen de kastenwand en het voeteneinde van het bed.

Hij was er bezig gedroogde peulvruchten uit weckflessen op haar kristallen gebaksschaal uit te storten. Voorzichtig zodat ze er niet naast vielen. Hoewel hij ogenschijnlijk geen aandacht aan haar besteedde, vermoedde ze dat geen detail hem ontging. Hoe stond zij er eigenlijk bij?

Hup, borsten nog maar iets vooruit. Schouders naar achteren. Buik in. Billen gespannen. Kom op, Mark. Kijk naar me. Kijk alsjeblieft naar me. Alsjeblieft? Ze haalde haar hand van haar rug, speelde met haar schaamhaar, wiegde haar heupen, bewoog haar vingertoppen naar beneden.

[.../236 schakels - 16.]

Kate 

Gebed aan de Goden

Out of the blue, komt daar de vraag wat ik ga doen om 'fit en fris en vrolijk en (geestelijk) gezond en gelukkig' te wezen tegen dat het vertrouwen in SM, de menschheid [sic] en ik er weer is.

Zo gaat het dus als je al te lang passief blijft, je verschanst en het kloosterslot hebt aangenomen, lekker veilig en makkelijk en dor. Zo gaat het als het isolement te lang aanblijft en je geen aanstalten maakt dat te verbreken. Dan roeren de Goden zich.

Het Universum geeft signalen af dat het tijd wordt het isolement te doorbreken, oude vrienden op te zoeken, oude ouders een streepje minder tijd en aandacht te geven, een spoelinkje door dat haar, andere bril en nieuw outfitje en hup met frisse zin de wereld in.

Gisterochtend zat ik op tumblr, geen SM tumblr dit keer, maar een over het goede leven: mensen, mode, interieurs, auto's, huizen - New York. Ik wil naar New York! Dat wilde ik al toen de Twin Towers er nog stonden. Was er bijna maar bleef in Canada hangen. Daar kreeg ik een keten.

Een mensenleven later schrijf ik een verhaal over een vrouw die haar keten verloren heeft. Begonnen als "Experiment" in de hoop iets te forceren. Het lukte. Een woord leidde tot een zin tot een alinea tot een bladzijde in een verhaal. Deel na deel ontvouwt zich maar waar het naartoe gaat, weet ik niet.

Ik zie flarden van het verhaal aan de rand van mijn bewustzijn. Beelden die ingevuld moeten worden, emoties beleefd. Ik voel de pijn en ik schrijf. Eindelijk schrijf ik weer. Wat je wil nog meer? Dit is duivel in mij: als ik nu mijn isolement opbreek, gaat mijn schrijven er aan. So much is clear. Dat zal zeker gebeuren. Zoveel weet ik van het mechanisme in mij dat verhalen spuugt.

Maar het Universum is onverbiddelijk: 'bushwa! Als je dat zo helder zie zou je kunnen proberen het tegen te gaan? Werk er maar aan te leren dat je meer dan een aandachtspunt kunt hebben. Je kunt mantelzorgen en schrijven en vrouw zijn en vrienden hebben. Ook jij kunt dat.'

Vandaag is de moed, het optimisme en de energie van gisteren minder. Vandaag besef ik dat ik ondanks een make over nog precies zou zijn wie ik al bijna 50 jaar ben. What you see is what you get. Velen kunnen daar niet veel mee en ik kan met heel velen niets - echt niets. Jammer dan. Er beweegt van alles maar ik beweeg niet mee.

Het Universum gromt: 'Laat je zien! Dat spoelinkje is niet belangrijk. Je bent mooi ook zonder dat. Laat je zien. Er is meer aan jou dan je woorden op papier en die woorden zijn - dat heb je inmiddels geleerd - anders dan jij als vrouw ervaren wordt. Laat je zien. Je bent mooi. Laat je zien!'

De Goden geven signalen af maar ik ben bang dat het mijn schrijven zal stremmen. Nee! Ik ben gewoon bang en ik ben geen Bangelientje. Ik zou stom zijn me verschanst te houden. Ik hoop dat ik het verhaal kan redden, dat wel.

Ik bid dat ik dat kan. Als er een Universum is dat voor me zorgt en me geeft wat ik nodig heb, alsjeblieft, alstublieft: laat me schrijven en vrouwzijn. Het een niet zonder het ander.

Het is tijd om naar buiten te treden. Ervaringen zullen helen zoals het verhaal me heelt. Ik weet wat ik wil. Ik wil mensen ontmoeten, vriendschappen sluiten. Ik wil gekoesterd worden en mezelf mogen zijn. Ik wil armen om me heen. Ik wil het comfort van gemak maar ook de spanning van ietsje meer.

Ik wil geprikkeld worden, tot tranen toe geroerd. Ik wil mooie dingen ervaren, materieel, immaterieel. Denk niet doordat ik alleen - eenzaam soms - sober leef, ik schoonheid, kwaliteit en klasse niet kan waarderen. Toch heb ik het kloosterslot niet als vervelend of negatief ervaren, ik zou bijna zeggen, integendeel.

De Goden roeren zich en ik begrijp het wel. Al die aandacht is niet voor niets. Het is tijd iets te gaan doen. Iets kleins. Iets onopvallends. Een zaadje in de aarde. Zoiets. Ziehier mijn gebed.

Kate
17 augustus 2011



De foto komt van de site van Corbis: Stock Photo ID 42-18089225; fotograaf: Bryan Peterson
http://www.corbisimages.com/stock-photo/royalty-free/42-18089225/hand-reaching-out-of-green-door

236 schakels - 14.

Weer lag ze wakker in dat bed in dat kamertje. Kate voelde zich, tja hoe voelde zij zich? ‘Ga maar slapen en droom over wat je met me doet. Dat is veel.’ Hij stuurde haar zo gemakkelijk weg maar hij droomde over haar, over haar in zijn armen, geketend, geslagen, veilig. Hij droomde over haar. Hij had ervoor gekozen vannacht niet bij Tessa te zijn. ‘Ik wilde bij jou zijn.’

Zij hoorde hoe hij naar het toilet ging en de slaapkamerdeur van het slot draaide. Ze hoorde hem in de badkamer. ‘Ik wilde bij jou zijn. Ik wilde bij jou zijn.’ Waarom lag ze dan in dit kut bed?

‘Hola, waar gaat dat heen?’
‘Mag ik alsjeblieft bij je zijn? Je zei dat je bij mij wilde zijn. Ik wil ook bij jou zijn. Ik hoef niet bij je in bed als dat niet mag maar mag ik bij je zijn vannacht?’
‘Oh Keetje toch. Waarom ga je niet gewoon slapen? Het is heel erg laat.’

Zij knielde, haar mond centimeters boven zijn blote voeten, haar hoofd tegen zijn schenen, haar handen op haar rug.
‘Alstublieft. Mag het? Ik zal heel stil zijn.’
‘Sta eens op. Zo ja. Nee, hou je handen bij je. Ja, dat is beter. Je weet niet wat je van me vraagt.’

Hij klonk mild, liefdevol maar de klank van zijn stem verried wat het met hem deed haar te moeten missen in zijn armen, in zijn bed. Haar schuld. Als zij haar keten niet was kwijtgeraakt had hij haar gehad waar hij haar overduidelijk wilde hebben. Ze deed haar ogen dicht en ademde in, proefde de pijn – haar schuld en zijn pijn. Tranen prikten.

‘Sshht, niets zeggen. Dus je wilt bij mij zijn? Kom maar dan.’
Hij opende de deur van de slaapkamer en zij betrad dat heiligdom haar eens zo vertrouwd alsof ze er nooit eerder een stap had gezet.

[.../236 schakels - 15.]

Kate 

Citaat

citaat gevonden op: http://thepursuitaesthetic.tumblr.com/page/4

Rattenvanger van Hamelen

Soms word ik erg verdrietig van de wereld van SM, van de mensen die erin rondlopen, hun handelingen en zienswijzen, dan wil ik niets liever dan wegkruipen, nog dieper wegkruipen.

'Je lijkt meer kluizenaar dan non', schreef iemand. Ik heb het kloosterslot aangenomen, vrijwillig en het is moeilijk dat te doorbreken. De stilte. Geen gedoe, geen gezeur.

Ik hoef me niet mooier, seksier, verleidelijker voor te doen dan ik ben want ik laat niemand toe. Noem het een vlucht. Een vlucht voor de scherven die onherroepelijk zullen volgen.

De grootste, mooiste woorden gevolgd door lucht. Poef. Niets. Nada. Noppes. Nothing. Geen verklaring, geen uitleg, geen commentaar. 'Het zal nooit veranderen'.

Wat niet? Dat ik de liefste, geilste, mooiste 'van binnen' was? Die, met wie je sneller, dieper ging dan ooit te voren? Die, die je herkend had voor je haar kende? Of waren het leugens?

Zo vaak als ik over de datingsites dwaal, denk ik aan de Rattenvanger van Hamelen. Hij floot de prachtigste melodie en alle kindertjes renden naar hem toe.

En toen begon zijn wandeling. Over berg en dal klonk hoorngeschal maar de kindertjes hoorden er geen waarschuwing in. Ze liepen achter de Rattenvanger aan, hij maakte grapjes en beloofde ze snoepgoed.

Ze waren niet bang voor de duisternis toen ze eenmaal de grot betraden. Zij zagen hem niet maar hoorden nog steeds zijn fluit. Zachter en zachter. Nu weer links dan weer rechts van hen.

Er kwam een moment van stilte. Dat komt er altijd. Sterven gebeurt in stilte. De bezinning volgt wat later. Had ik het anders moeten doen? Had ik anders moeten zijn. Ongetwijfeld. En hij?

Hij speelt vrolijk verder in de speelbak die BDSMZaken heet en RP en Lexa en... Ik zie hem komen en gaan, aanwezig, niet ingelogd, wel ingelogd. Ik kijk naar hem en hij weet het.

In het midden van een nieuw verhaal ben ik opeens zo verschrikkelijk verdrietig. Eventjes ben ik klaar met de wereld van SM, de mensen die er rondlopen, hun handelingen en zienswijzen.

Het liefste zou ik dicht tegen je aan willen kruipen en je mijn verhaal voorlezen. Een gruwelijk verhaal. 'Een harde vorm van SM', schreef iemand. Ja, maar niet zo hard als de realiteit. Niet zo hard.

‘Ga maar slapen en droom over wat je met me doet. Dat is veel.’
‘Ja, hè?’
‘Ja.’ (1)

Morgen begint, als ik me niet verslaap, een nieuw verhaal. Het heet - onder voorbehoud - Transactie*.

Kate
14 augustus 2011

* Inmiddels heb ik besloten door te schrijven aan 236 Schakels en dat wat Transactie is daarin - als het me lukt - een plaats te geven.

Het plaatje van de Rattenvanger van Hamelen vond ik hier.

Het citaat  (1) komt uit 236 schakels.

236 schakels - 13.

‘Bedoel je te zeggen, betekent dat… dat ik, dat wij al die tijd…’ Ze slikte. Ze zocht steun bij de tafel. Een jaar lang niet in zijn armen. Een jaar lang niet in zijn bed.
‘Had je dat niet door, Kate?’
Ze schudde haar hoofd.

‘Nee. Je was je niet bewust van de situatie waarin je verkeerde. Maar nu wel, hè Kate?’
Ze knikte, liet zich op de grond zakken. Hij liep om de tafel heen, stond nu naast haar.

‘Zeg het.’
‘Ja.’
‘Ja, wat.’
‘Ja, ik ben me nu bewust van de situatie waarin ik verkeer.’
‘En dat is?’
‘Nee.’

‘Zeg het.’ Ze schudde haar hoofd. Hij hurkte, pakte haar bij haar haar en trok haar hoofd naar achteren, keek haar aan. ‘Wat zeg je?’
‘Keten. Mag ik de keten? Mag ik alsjeblieft aan de keten? Laat me bij je slapen. Ik zal alles doen wat je verlangt, alles. Alstublieft? Alstublieft?’

‘Moeilijk hè, om de realiteit onder ogen te zien. Het heeft iets met een poging tot moord te maken maar dat was je even vergeten blijkbaar? Hmmm?’ Hij liet haar los. ‘Was je dat vergeten, Kate?’
‘Ja meneer. Nee meneer. Sorry meneer.’

‘Ik vraag je nog een keer: wat is de situatie waarin je nu verkeert?’
‘Het spijt me meneer. Ik mag niet meer geketend in uw armen slapen zolang ik uw keten niet terugverdiend heb, meneer.’

‘Sta op. Verdwijn. Ga slapen en schiet op voor ik me bedenk.’
‘Welterusten, meneer.’
‘Dank je wel. Slaap zacht, Kate.’
‘Ja.’

‘Kate? Kom eens. Je mag dan je opdracht verprutst hebben en geen schakels hebben terugverdiend maar ik heb wel van je genoten en ik ben verschrikkelijk trots op je.’
‘Wow. Dank je.’

‘Ga maar slapen en droom over wat je met me doet. Dat is veel.’
‘Ja, hè?’
‘Ja. Tot morgen.’
‘Tot morgen.’

[.../236 schakels - 14.]

Kate 

236 schakels - 12.

‘Mark?’
‘Wat?’
‘Het spijt me.’
‘Ga naar bed.’
‘Het spijt me meneer.’
‘Ik heb je gehoord. Ga.’

‘Kan ik wat doen?’
‘Wat zou je willen doen? Hmm?’ Hij kwam naar binnen, drukte de sigaret uit op het schoteltje dat als asbak dienstdeed. ‘En wat zou je kunnen doen?’ Het cynisme droop eraf.
‘U wilde bij mij zijn, hier ben ik.’
‘Ga slapen Kate en noem me geen u.’

‘Je stuurt me weg.’
‘Ja. Het is laat, ga slapen. Je hebt je rust hard nodig.’
‘Jij ook.’
‘Ja.’
‘Ik heb een heerlijk bed hoor.’
‘Ja, dat weet ik.‘

‘Ik mis mijn bed.’
‘Ja. En ik mis jou erin, naast me, geketend. Ik droom erover weet je dat?’
‘Over mij?’
‘Ja. Ik droom over jou, over jouw gehavende lijf in de kom van mijn lichaam, veilig, geketend.’

‘Keten me. Alsjeblieft? Sla me, keten me, slaap met me. Alsjeblieft?’
‘Nee.’
‘Wat moet ik doen?’
‘Dat weet je. Je moet doen wat ik je zeg. Niets meer en niets minder. En dan misschien op een dag zul je mijn keten weer mogen dragen. Misschien dat ik je ooit weer zal voelen, ruiken, proeven in de kom van mijn lichaam, je koesteren en liefhebben. Ga naar bed, Kate. Ga naar bed en laat me mijn rust.’

[.../236 schakels - 13.]

Kate