‘Hey slaapkopje. Heb je geil gedroomd?’
Ik bloos. Hoe weet hij dat nou? ‘Hoe weet jij dat nou?’
‘Ik weet dat gewoon. Wen er maar aan.’
Griezelig. ‘Ik moet even naar de wc.’ Ik glip het bed uit en voel zijn ogen in mijn rug. Als ik terugkom, gehuld in zijn overhemd van gisteren, is de slaapkamer leeg.
‘Ik ben hier,’ roept hij vanuit de salon. Hij heeft een spijkerbroek aangetrokken en een wit t-shirt. ‘Je japon is terug van de stomerij. Wil je koffie?’
‘Ja, en een kus.’ Je kijkt me aan en eigenlijk voel ik dan al hoe laat het is.
‘Een kus? Heb je die verdiend dan?’
Ik grijns een beetje, ga zitten en neem een slok van mijn koffie. Ik ben blij dat ik van de uitnodiging gebruik heb gemaakt. Iedere ervaring is er één en dit is er een die ik niet had willen missen. Het voelt goed weer bij hem te zijn en hij voelt zich zo te zien ook lekker. Alles wat we, verstandig als we zijn, zouden moeten uitpraten en uitspreken blijft, niet zo verstandig, onverwoord.
maandag 14 juni 2010
zondag 13 juni 2010
The Commander - The Devil you know
 |
| Amanda Burton als Commander Clare Blake¹ |
Burton, o.a. ook bekend uit de eerste seizoenen van 'Silent Witness', zet als Commander Clare Blake wederom een krachtige vrouw neer die zich op haar eigen wijze staande houdt in een harde en door mannen gedomineerde wereld zonder daarbij, voor de kijker, gevoelloos over te komen.
 | |
| met DCI Doug James (Mark Lewis Jones)² |
Ze ziet er altijd tot in de puntjes verzorgd uit of ze nu in uniform haar nieuwe afdeling binnenwandelt of in mantelpak hooggehakt door een met bloed bevlekte kamer loopt. En, opnieuw, dat Engels... Prachtig!
De KRO programmeert ook deze WK weer detectives tegenover de voetbalwedstrijden. Mocht u van het genre houden en niet zo van voetbal dan kunt u uitzien naar mooie en spannende televisieavonden.
De volgende 'Commander' staat gepland op 26 juni a.s. Ik denk dat ik kijk!
Kate
13 juni 2010
¹ en ² foto's van: http://chrissyresa.meine-bilder.com
zaterdag 12 juni 2010
Twee maanden bloggen
en ik merk dat ik vooral bezig ben met het omtoveren van een stadsbalkon via moesbalkon naar mijn eigen kleine landgoed.
Het is waar ik voor voel, waar ik mee bezig ben en wat me doet stralen. En zo ziet het er vandaag uit:
Het is heerlijk weer en ik ga lekker naast de aardappelplanten zitten met een boek. Dat kan nog net want het loof strijkt al langs mijn dijen. Ik zag het eerste begin van knopvorming in de toppen van de planten en vraag me af hoe ik straks de aardappels 'een beetje netjes' uit die grote, zware zakken kan krijgen...
Nooit geweten dat tuinieren zo veelzijdig en leuk kon zijn!
Om dat te vieren, te delen, ook met hen die zich door de 'volwassen content' van dit blog laten afschrikken mijn landgoed te betreden, zet ik vanaf vandaag al mijn moestuin-stukjes ook op een apart blog. Komt dat zien :=).
Kate
11 juni 2010
Het is waar ik voor voel, waar ik mee bezig ben en wat me doet stralen. En zo ziet het er vandaag uit:
Het is heerlijk weer en ik ga lekker naast de aardappelplanten zitten met een boek. Dat kan nog net want het loof strijkt al langs mijn dijen. Ik zag het eerste begin van knopvorming in de toppen van de planten en vraag me af hoe ik straks de aardappels 'een beetje netjes' uit die grote, zware zakken kan krijgen...
Nooit geweten dat tuinieren zo veelzijdig en leuk kon zijn!
Om dat te vieren, te delen, ook met hen die zich door de 'volwassen content' van dit blog laten afschrikken mijn landgoed te betreden, zet ik vanaf vandaag al mijn moestuin-stukjes ook op een apart blog. Komt dat zien :=).
Kate
11 juni 2010
De uitnodiging - 8.
De zon schijnt volop door de glas-in-lood ramen van de slaapkamer waar ik zojuist de nacht heb doorgebracht. Nou ja, ik heb slechts een paar uur van die nacht, de ochtend eigenlijk, in bed doorgebracht in de armen van Mark. Thuis! Het is juni. De zomer breekt aan alsof er niets gebeurd is of veranderd en dat is er ook niet.
De kwesties tussen ons zijn onveranderd, onze liefde evenmin. Wij zijn, zeggen we, veranderd en dat zijn we natuurlijk maar miniem. Hoogstens hebben we geleerd er beter mee om te gaan. Nee, anders niet beter. Hoogstens hebben we dus geleerd anders om te gaan met de situatie zoals die is: Mark op reis en dus aan het werk, of thuis en dan vooral vader. Ik hier in Amsterdam aan het werk en vooral, bovenal onderdanig maar alleen aan hem, en dus veel alleen.
In het licht van de vroege middag, in het appartement waar ik de afgelopen uren heb doorgebracht, weet ik heel zeker dat ik het vele alleenzijn kan hanteren. Ik ben immers gegroeid. Ik ben sterk. De man met de hamer deinst achteruit, hij voelt mijn kracht. Adem in, adem uit. Ik zal hem verslaan. Hij vlucht.
Niets en niemand is belangrijker dan ik, dan mijn schrijven en ik. Mijn thuis heb ik daar gevonden. Ik voel me niet langer wees en weduwe. Ik leef, ik bruis, ik ben vrouw en schrijfster, geliefde en slettenbak, ik ben. Het is juni. Weer breekt de zomer aan alsof er niets gebeurd is of veranderd en dat is er ook niet. Er is geen toekomst. Er is slechts de grootste mindfuck of all time: Mark en ik. But what a mindfuck it is….
De kwesties tussen ons zijn onveranderd, onze liefde evenmin. Wij zijn, zeggen we, veranderd en dat zijn we natuurlijk maar miniem. Hoogstens hebben we geleerd er beter mee om te gaan. Nee, anders niet beter. Hoogstens hebben we dus geleerd anders om te gaan met de situatie zoals die is: Mark op reis en dus aan het werk, of thuis en dan vooral vader. Ik hier in Amsterdam aan het werk en vooral, bovenal onderdanig maar alleen aan hem, en dus veel alleen.
In het licht van de vroege middag, in het appartement waar ik de afgelopen uren heb doorgebracht, weet ik heel zeker dat ik het vele alleenzijn kan hanteren. Ik ben immers gegroeid. Ik ben sterk. De man met de hamer deinst achteruit, hij voelt mijn kracht. Adem in, adem uit. Ik zal hem verslaan. Hij vlucht.
Niets en niemand is belangrijker dan ik, dan mijn schrijven en ik. Mijn thuis heb ik daar gevonden. Ik voel me niet langer wees en weduwe. Ik leef, ik bruis, ik ben vrouw en schrijfster, geliefde en slettenbak, ik ben. Het is juni. Weer breekt de zomer aan alsof er niets gebeurd is of veranderd en dat is er ook niet. Er is geen toekomst. Er is slechts de grootste mindfuck of all time: Mark en ik. But what a mindfuck it is….
vrijdag 11 juni 2010
De uitnodiging - 7.
De lift kwam tot stilstand en de deuren gingen open. Ik had het liefste mijn ogen gesloten. Straks staan er mensen in de gang die niet veel fantasie nodig hebben om te weten wat er in de lift is geschied. En als ze dat niet kunnen bedenken, als ze er te preuts of te conventioneel voor zijn, dan zal hun neus ons verraden. De lucht is zwaar met die zo typerende zoet weeïge geur van seks. Hoe kun je die negeren?
Hoe kon ik het negeren? Ik sloot mijn ogen dus niet. Wat ik zag verraste me volledig. We bevonden ons in een privéappartement, penthouse klinkt chiquer past beter bij de limousine, de champagne, het feest dat speciaal voor mij was aangericht – nou ja… dat gaat een beetje te ver, zo was het niet. Maar zo voelde het wel.
‘Welkom, schat. Dit is van ons tot maandagmorgen of korter als je eerder weg moet of wilt.’ Hij straalde toen hij zag hoe verrast ik was. ‘Ik hoop dat je je hier prettig zult voelen. Ik sta te popelen je de rest van het huis te laten zien, maar eerst wil je je waarschijnlijk wel even opfrissen. Hier is de badkamer, ik kom ook zo want ik heb ook behoefte aan een douche.’
‘Hey lief’, hij draaide zich om, ‘laat me eerst even naar je kijken. Ik heb je nog nooit in smoking gezien en onder het douchen hou je hem natuurlijk niet aan.’ Hij lachte.
‘Okay, dan kan ik nog even genieten van jou in je schitterende japon. You look stunning my dear, heel elegant! Daar moet op gedronken worden.’
Hij reikte me een glas witte wijn aan. Daar moest op gedronken worden en gekust en gekust en toen, met enige moeite, duwde hij me van zich af richting badkamer, ‘anders staan we hier bij het ontbijt nog.’
Hoe kon ik het negeren? Ik sloot mijn ogen dus niet. Wat ik zag verraste me volledig. We bevonden ons in een privéappartement, penthouse klinkt chiquer past beter bij de limousine, de champagne, het feest dat speciaal voor mij was aangericht – nou ja… dat gaat een beetje te ver, zo was het niet. Maar zo voelde het wel.
‘Welkom, schat. Dit is van ons tot maandagmorgen of korter als je eerder weg moet of wilt.’ Hij straalde toen hij zag hoe verrast ik was. ‘Ik hoop dat je je hier prettig zult voelen. Ik sta te popelen je de rest van het huis te laten zien, maar eerst wil je je waarschijnlijk wel even opfrissen. Hier is de badkamer, ik kom ook zo want ik heb ook behoefte aan een douche.’
‘Hey lief’, hij draaide zich om, ‘laat me eerst even naar je kijken. Ik heb je nog nooit in smoking gezien en onder het douchen hou je hem natuurlijk niet aan.’ Hij lachte.
‘Okay, dan kan ik nog even genieten van jou in je schitterende japon. You look stunning my dear, heel elegant! Daar moet op gedronken worden.’
Hij reikte me een glas witte wijn aan. Daar moest op gedronken worden en gekust en gekust en toen, met enige moeite, duwde hij me van zich af richting badkamer, ‘anders staan we hier bij het ontbijt nog.’
dinsdag 8 juni 2010
De uitnodiging - 6.
Hij neemt haar linkerpols in zijn rechterhand. Het is al laat en de straten achter het Concertgebouw zijn stil zoals zij. Bij een bankje bij het Vondelpark houdt hij stil. Hij gaat zitten.
Kate blijft staan. Hij heeft haar geen toestemming of opdracht gegeven ook te gaan zitten. Ze staat voor hem en wacht op wat gaat komen. Ja, wacht maar, denkt hij, ik weet wat er komt.
‘Kijk me aan, Kate. Als je een slipje draagt, dan trek je dat nu uit.’
‘Hier?’ Ze bloost zoals hij het maar zelden gezien heeft.
Hij steekt zijn hand uit. Hij houdt haar ogen gevangen. Ze durft niet om te kijken of er mensen zijn.
‘Je slipje, Kate. Nu!’
Schichtig schieten haar handen onder haar japon en al snel frommelt ze hem een reepje stof in zijn hand. Nonchalant stopt hij het in zijn broekzak. Nat. Ze is zeiknat.
‘Slettenbak!’ Ze wendt haar blik af.
Hij vindt het heerlijk als ze zich schaamt. Hij trekt haar naar zich toe en kust haar. Ze is hongerig.
‘Ik wil je’, fluistert hij in haar oor.
‘Niet hier, alstublieft.’
Ze kent hem goed maar hier seksen is niet het plan.
‘Nee, niet hier. Kom.’
Verder leidt hij haar door de straat aan het Vondelpark naar een pand waar ze nog nooit geweest is. Hij groet de nachtportier en laat de lift komen. Hij drukt op de knop voor de bovenste etage.
‘Ben je geil, slettenbak?’
‘Ja, mijnheer’, en ze is het ook. ‘Draai je om en pak de railing beet.’
Kate blijft staan. Hij heeft haar geen toestemming of opdracht gegeven ook te gaan zitten. Ze staat voor hem en wacht op wat gaat komen. Ja, wacht maar, denkt hij, ik weet wat er komt.
‘Kijk me aan, Kate. Als je een slipje draagt, dan trek je dat nu uit.’
‘Hier?’ Ze bloost zoals hij het maar zelden gezien heeft.
Hij steekt zijn hand uit. Hij houdt haar ogen gevangen. Ze durft niet om te kijken of er mensen zijn.
‘Je slipje, Kate. Nu!’
Schichtig schieten haar handen onder haar japon en al snel frommelt ze hem een reepje stof in zijn hand. Nonchalant stopt hij het in zijn broekzak. Nat. Ze is zeiknat.
‘Slettenbak!’ Ze wendt haar blik af.
Hij vindt het heerlijk als ze zich schaamt. Hij trekt haar naar zich toe en kust haar. Ze is hongerig.
‘Ik wil je’, fluistert hij in haar oor.
‘Niet hier, alstublieft.’
Ze kent hem goed maar hier seksen is niet het plan.
‘Nee, niet hier. Kom.’
Verder leidt hij haar door de straat aan het Vondelpark naar een pand waar ze nog nooit geweest is. Hij groet de nachtportier en laat de lift komen. Hij drukt op de knop voor de bovenste etage.
‘Ben je geil, slettenbak?’
‘Ja, mijnheer’, en ze is het ook. ‘Draai je om en pak de railing beet.’
zaterdag 5 juni 2010
De uitnodiging - 5.
‘Kate.’ Ze tilt haar hoofd omhoog en zoekt zijn ogen. ‘Dus je bent gekomen.’
‘Ja.’ Haar stem klinkt schor.
‘En je weet wat dat betekent?’
‘Ja.’ Nog zachter dit keer.
‘Wat betekent het, Kate?’
‘Ik zal de jouwe zijn to love, hurt and cherish.
‘Onvoorwaardelijk.’
‘Ja.’
‘Zeg het, Kate!’
‘Onvoorwaardelijk.’
‘Wat wil je, Kate?’ Ze slikt.
‘Ik wil onvoorwaardelijk de jouwe zijn. Je zult me slaan, liefhebben en koesteren.’
‘Is dat wat je wilt?’
‘Ja.’
‘Mooi. Ik wil het ook.’
Hij weet dat dat is wat ze wil, wat ze nodig heeft. Hij hoort het in haar stem, hij ziet het in de blik in haar ogen. Nu hij dat weet, vóór hij verder gaat, rest hem nog één vraag. Hun vraag. De vraag die het begin is van alles wat er zal volgen.
‘Vertrouw je me, Kate?’
‘Ja, ik vertrouw je.’
‘Then so be it. Laten we gaan.’
‘Ja.’ Haar stem klinkt schor.
‘En je weet wat dat betekent?’
‘Ja.’ Nog zachter dit keer.
‘Wat betekent het, Kate?’
‘Ik zal de jouwe zijn to love, hurt and cherish.
‘Onvoorwaardelijk.’
‘Ja.’
‘Zeg het, Kate!’
‘Onvoorwaardelijk.’
‘Wat wil je, Kate?’ Ze slikt.
‘Ik wil onvoorwaardelijk de jouwe zijn. Je zult me slaan, liefhebben en koesteren.’
‘Is dat wat je wilt?’
‘Ja.’
‘Mooi. Ik wil het ook.’
Hij weet dat dat is wat ze wil, wat ze nodig heeft. Hij hoort het in haar stem, hij ziet het in de blik in haar ogen. Nu hij dat weet, vóór hij verder gaat, rest hem nog één vraag. Hun vraag. De vraag die het begin is van alles wat er zal volgen.
‘Vertrouw je me, Kate?’
‘Ja, ik vertrouw je.’
‘Then so be it. Laten we gaan.’
Abonneren op:
Posts (Atom)