~.~.~.~.~
Wat een schitterende paasgedachte... Maar, wat als hij je wel breekt - wellicht onbewust, onbedoeld, ongepland of ongeweten?
Het kan zomaar gebeuren. Ben jij dan in staat jezelf te repareren? Hulp te zoeken en te aanvaarden, stappen te zetten en niet te verzaken in je liefde? Jouw liefde? Voor jezelf? Voor hem? Omdat jij hem vertrouwde en hij niet doorhad hoe diep dat ging?
Het is Paasavond en ik zie een man aan het kruis. Hij liet zich pijnigen in het vertrouwen dat het goed was, dat het goed zou komen. Niet voor hemzelf maar voor de mensheid. Zo mooi. Maar een dominante man is geen God, geen verlosser, geen tovenaar.
Voor je je lot in de handen van een ander legt, denk goed na. Voel. Vraag. Zeur desnoods. Hij heeft de macht je te pijnigen of je hem vertrouwt of niet. Dat is de crux. Niet of hij het zal doen of laten maar of jij hem vertrouwt en of dat vertrouwen gegrond is en niet beschaamd zal worden.
Liefde en vertrouwen dat wens ik je. Dat wens ik mij - nee. Ik wens het niet, ik eis het als basis van of voor elke liefdesrelatie maar zeker die waarin SM een rol speelt. Omdat hij de macht heeft je te vernietigen en dat mag dan spannend lijken maar is toch echt niet de bedoeling, ook niet in de SM.
Zalig Pasen.
Kate
7 april 2012
Het citaat vond ik op de tumblr: aria on the floor. Ik kon de oorspronkelijke bron niet echt herleiden maar vond vele malen een link naar asdfghjkllove.
 |
| roomrijstpudding |
Roomrijstpudding, herinnering uit mijn kinderjaren. Bij hoog- en feestdagen stond het op het menu. Hij werd geserveerd in een groene glazen schaal die in een donkere mand met grote houten oren rustte.
Die schaal was onderdeel van het feest. Zag je de schaal, dan wist je: roomrijstpudding. Iets anders is er nooit in geserveerd geweest en dat ik hem er niet in heb gegoten is eigenlijk een vorm van heiligschennis :-) maar nood breekt wet.
Ik heb een aantal pakken houdbare melk waarvan de houdbaarheidsdatum dit weekend verstrijkt en het is Pasen. Zo'n dag die om iets extra's vraagt, liefst iets rijks met eieren en room. Het zijn juist deze ingrediënten die een rijstepap naar het niveau van roomrijstpudding trekken.
Roomrijstpudding met fruit, leest het recept dat mijn moeder ooit uitscheurde uit de krant - geen idee meer welke krant maar het zal wel De Volkskrant zijn geweest aangezien zij daar als goed Katholiek natuurlijk een abonnement op had.
 |
| recept uit mijn kookmap |
Dat succesrecept heb ik als meisje overgetypt voor mijn kookmap die ik nog steeds raadpleeg en langzaam hier op het blog overzet en uitbreid.
Nodig voor roomrijstpudding met fruit:
1 liter volle melk
125 gram rijst
50 gram boter
1 vanillestokje
125 gram suiker
2 eieren gesplitst, eiwit stijf geslagen
125 ml = 1/8 liter slagroom
eventueel fruit zonder sap uit een blik
Het fruit uit de titel bestond in mijn jeugd uit abrikozen uit blik en het was het minst lekkere aan de pudding :-) en ik laat het derhalve graag weg.
Indertijd - en nu dus nog - stond in het recept als hoofdingrediënt alleen maar rijst. Tegenwoordig koop je dan pap- of dessertrijst.
'Dessertrijst, hoe schrijf je dat?' is niet te krijgen bij mijn AH. 'Dat verkopen wij niet'. Ach toch. Die armoede van het supermarkt assortiment. Met Pasen een paar dagen van ons verwijderd, zie ik slechts varkenshaas als feestdis.
Tja... in mijn optiek niet het meest feestelijke stukje vlees en bovendien hou ik rekening met de allergie van mijn broer voor varkensvlees. Een "feestelijk" alternatief is er eigenlijk niet of je moet houden van de magnetron kipschotels die vaak ook spek bevat.
Oh ja, er zijn natuurlijk wel stapels van die de obligate schotels voor het "zelf-kook-festijn" te koop maar kalfshaas, lamsbout, rosbief? Is waarschijnlijk te duur bevonden. Te feestelijk. Te luxe. En dat kun je natuurlijk ook beter bij de slager halen.
Ik zal morgen onderweg eens afstappen bij zo'n kleine zelfstandige. Het is jammer dat mij tijd ontbreekt om die hele AH maar gewoon te boycotten. Wat ze hebben is saai en wat mij betreft onvolledig en ik krijg er altijd van die Oostblok-gedachtes bij.
Die dessertrijst komt dus van een kleine winkel waar men mij heel verbaast, bijna verontwaardigd aankeek toen ik vroeg of zij misschien paprijst verkochten.
In het oude recept van mijn moeder staat dat je de rijst moet afspoelen en laten uitlekken. Geen idee hoe dat bij dessertrijst werkt en of het dan ook moet. Ik denk van niet dus ik sla het over.
Op het internet lees ik dat afspoelen van "gewone" danwel "goedkope" rijst het plakken bevordert en onrechtmatigheden wegspoelt. Op het pak dessertrijst staat niets over afspoelen.
Stel dat je een andere rijstsoort gebruikt of denkt dat het beter is het wel te doen, spoel dan de rijst - volgens het recept - goed onder de stromende kraan en laat hem uitlekken.
Laat intussen de boter smelten. Doe de rijst erbij en vermeng deze goed met de boter zodanig dat alle rijstkorrels ermee in aanraking komen.
Giet er nu de melk bij met het vanillestokje en breng alles onder goed roeren aan de kook. Zet de pan op een laag pitje en laat het gedurende een half uur verder koken.
Voeg de suiker toe en een voor een de eidooiers toe - nog beter: klop iets van de warme vloeistof door de eidooiers opdat deze langzaam verwarmen en niet als roerei door de vla zwerven.
Nog even zachtjes laten koken en dan kunnen - van het vuur af - de eventueel lobbig geslagen room en de stijfgeklopte eiwitten erdoor gemengd worden.
Spoel een schaal om met koud water en giet de rijst erin. Goed af laten koelen - maar lauwwarm is ook erg lekker :-). Als hij een nacht staat, zal hij echter wat opstijven hetgeen wellicht goed is want hij was erg dun direct na bereiding.
In het oude recept zegt men de pudding uit een tulbandvorm te storten op een schotel. In de holte komt dan het fruit.
Dat hebben wij dus nooit gedaan thuis en om eerlijk te zijn, mocht de pudding stortstijf worden dan is hij lang niet zo lekker en moet er volgende keer meer melk bij :-)!
Kate
5 april 2012
Come here
and take off your clothes
and with them
every single worry
you have ever worried.
My fingertips on your back
will be the very last thing
you will feel
before sleeping
and the sound of my smile
will be the alarm clock
to your morning ears.
Come here
and take off your clothes
and with them
the weight of every yesterday
that snuck atop your shoulders
and declared them home.
My whispers will be the soundtrack
to your secret dreams
and my hand
the anchor to the life
you open your eyes to.
Come here
and take off your clothes.
~.~.~.~.~
God, wat verlang ik ernaar je te bellen.
Beter van niet. Dat maakt het niet makkelijker.
Slaap zacht.
Kate
3 april 2012
* De tekst heb ik gevonden op Obsequiousness en is geschreven door Tyler Knott Gregson.
* De foto heb ik gevonden op Corbis: Sexy Woman Talking on Telephone; Stock Photo ID: 42-18944113; Photographer: Harry Vorsteher; Copyright: © Harry Vorsteher/Corbis
Kate
2 april 2012
Dit is een word cloud gemaakt met Wordle. Als je erop klikt dan zie je de woorden groter, beter.
Dit is hoe liefde zou moeten zijn, of liever hoe je haar tegemoet zou moeten treden: in liefde, liefdevol, ontvankelijk, open, kwetsbaar. Als het mooiste dat er is.
En ja, ik weet, ik weet. SM biedt een andere dimensie. Het is een spel van licht en schaduw, van schachten en spelonken waar de zon op en in en rond schijnt. Niets is wat het lijkt.
Toch is dit ook hoe je de SM liefde benadert. Galant en elegant. Zoet geurend en sterk. Verrassend maar zonder bullshit. Eerlijk, naturel als de mooiste tulp op mijn landgoed. Zo zou de liefde moeten zijn.
Kate
28 maart 2012
De eerste tulp bloeit op het landgoed, in de bak die ik liefdevol "het bollenveld" noem. Prachtig roomwit.
Je krijgt er trek van: trek in de zomer, zon, bloemen, een vriendelijk briesje, liefde... Helende, pure, krachtige liefde. Waar ben je, lief?
Kate
25 maart 2012
 |
| mijn wilde coupe |
Vandaag zette ik stappen op het pad dat ik een maand of zes geleden al schetste. Okay, okay, ik ben wellicht langzaam, traag zelfs voor sommigen maar eerlijk gezegd, dat maakt mij niet uit.
Vandaag ging mijn haar eraf. Alsof het zo moest zijn, het moest zo zijn, was mijn kapper even terug in Nederland tijdens zijn proef-emigratie - lach niet, dat bestaat in dit overgereguleerde land.
Hij had lang niet geknipt en was hongerig. Zag hoe het kon of moest en ik liet hem de vrije hand. Hij sneed mijn haar en kneedde mijn stijve schouders. Een 'wilde' bob was het resultaat. Niet te wild want dat past niet bij mij maar los gesneden, luchtig gedroogd.
Ik voel me kilo's lichter dan voorheen en telkens roert mijn hand door mijn haar. Een lekker gevoel.
Ik zou meer willen schrijven maar het lukt me niet. Het komt wel. Later.
Kate
22 maart 2012
