We dachten dat mijn moeder dood zou gaan. Opgegeven vanwege haar hoge leeftijd geholpen door het beleid dat stelt dat ouderen te lang doorbehandeld worden.
We vreesden het ergste. 'Laat maar hangen', zei ik over de lange donkere jas die we eigenlijk terug zouden brengen naar de winkel - prachtig maar te formeel voor mijn huidige levenswijze.
Ik dacht haar daarin naar haar laatste rustplaats te begeleiden. Ik keek naar de schitterend wit bloeiende plant op haar terras en vroeg me af of we die op haar graf zouden kunnen planten. Ik dacht over wat ik nog wilde zeggen of horen. Ik huilde toen we langs een berm met klaprozen reden.
De arts aan het bed, de oncologisch verpleegkundige, ze waren somber gestemd. De tumor was agressief en 'u bent al bijna 90'. De kanker kan uitgezaaid zijn en opereren zal zwaar zijn of woorden van die strekking maar zeker met de intentie haar ergens toe te bewegen. Sukkels!
Het ging over en langs mijn moeder heen - net een weekje 88 en amper bijgekomen van de roes waaronder de coloscopie had plaatsgevonden en nog niet helemaal de oude na een delier dat te laat aan urineretentie was toegeschreven.
Men dacht dat mijn moeder niet meer zelfstandig kon wonen. Dat zij meer dan dement was en dat zij beter af was in het rijk der doden - al zei men het niet zo, wij kregen die indruk mijn broer en ik.
Wij consulteerden de huisarts. Hij beloofde te waken en bewaken dat gedaan zou worden wat gedaan kon worden en niet gedaan wat niet nodig was. Er volgde een longfoto en een CT scan van het abdomen.
De resultaten, opnieuw met grafstem en -woorden ingeleid, bleken positief. Er blijkt nagenoeg geen reden tot overmatige zorgen. De operatie staat gepland voor eind van deze maand.
Pre-operatie onderzoeken en gesprekken waren lachwekkend inefficiënt. Vier keer werd haar gevraagd of zij rookte, dronk, drugs gebruikte. Vier keer moest de medicijnlijst worden ingetypt. Vier keer bevestigde mijn moeder dat zij gereanimeerd wil worden, niet dood wil en vier keer hadden wij niets te vragen en kregen dus ook van de witte jassen geen informatie.
De indruk blijft dat het OLVG wellicht een geweldig ziekenhuis is met kundige artsen en verpleegkundigen maar dat zij van communicatie geen kaas gegeten hebben. Vandaag zaten wij opnieuw bij de huisarts. Hij luisterde en antwoordde en gaf informatie. Hij beantwoordde de vragen die door de gang van zaken in het ziekenhuis waren gerezen.
Na de droefenis van begin van deze maand mogen wij nu optimistisch zijn. Positief en opgelucht. Er kan van alles fout gaan als je geopereerd wordt. Dat is zeker zo als je oud bent maar de kans op herstel is goed. Er is geen reden te treuren of het ergste te verwachten.
Juni begon met de coloscopie van mijn moeder. Ik hoop en verwacht de maand af te sluiten met een succesvol verlopen darmoperatie en vooruitzicht op voorspoedig herstel gevolgd door nog een lange periode van samen genieten. Dat is mijn wens en die van mijn broer en mijn moeder en daar gaan we voor!
Kate
15 juni 2012
De foto komt van: Corbis: Doctor talking to a couple; Stock Photo ID: 42-15241861; Creator: Stephanie Carter; Copyright: © Images.com/Corbis
Na alle spanning van de afgelopen tijd was het hoog tijd er even op uit te gaan. Ik had schoenen nodig, allang en steeds niets gevonden of geen zin te passen of geen rust.
Ja, een tijd geleden zag ik zwarte brogues - veterschoenen voor gewone stervelingen als ik - bij De Bijenkorf. Het halve paar dat er stond, paste en ik had ze al bijna gekocht. Nog even de andere schoen proberen.
Hoe moeilijk kan het zijn? Ook de schoenenafdeling van De Bijenkorf is veranderd in een voor de klant onoverzichtelijk moeras van "eigen winkeltjes" met "eigen verkoopstertjes" die zich het liefste in de kelder verbergen voor "klantjes met vraagjes".
Zo ook die zaterdag. Het was nog vroeg en een van de dames van een ander "winkeltje" riep dat er toch wel drie meisjes van het merk dat ik wilde kopen - Pied a Terre - aanwezig waren. Maar waar?
Na meer dan lang genoeg gewacht te hebben, staand, zittend, met toenemend ongeduld en na de belofte van opnieuw een van de andere dames dat zij wel iemand zou sturen, verscheen een van de juffrouwtjes uit de kelder.
Hoorde mij aan, nam de schoen waar het om ging en verdween weer naar beneden. Kwam terug met een doos waarin schoenen zaten, verkeerd geveterd en wel zodanig dat ze onpasbaar waren.
Dat hoorde zo, beweerde het meisje en toen ik tegenwierp dat dat niet zo was, ging zij hulptroepen halen. Ook die verkoopster vond het heel normaal dat de veters van de schoen van buiten naar binnen omhoog staken langs de tong.
Op mijn vraag of zij dan de schoenen even anders wilden veteren ving ik bot want de veter zat goed zoals die zat. Ik ben weggegaan. Wanneer ik schoenen koop van ca. €175,00 verwacht ik enige service en geen kleutergedrag.
Ik zei dat ik een klacht zou indienen. 'Moet u doen, mevrouw', jubelden de verkoopstertjes blij dat ze weer van een klant af waren en terug konden naar hun teaparty in de kelder.
Een klacht heb ik niet ingediend en met weglopen had ik niemand dan mezelf. Maar ja... Ik ging naar een andere Bijenkorf maar daar verkochten ze het merk niet.
Ik keek bij andere winkels en vond geen geschikte vervangers voor de stappers waar ik dag en nacht op loop, ren, vlieg. Ook andere schoenen in de collecties konden mij niet bekoren. Ik bleef denken aan die zwarte brogues.
Vandaag moest en zou ik schoenen kopen en daar er weken of langer verlopen waren sinds mijn nogal woeste vertrek van de schoenenafdeling van De Bijenkorf aan de Dam, deed ik een tweede poging die zwarte brogues aan te schaffen.
Ze waren er nog in mijn maat. Hoera! De veters zaten nog steeds of opnieuw onpasbaar in de schoenen en het trutje in haar zwarte verkoopsters outfitje was net zo onbehulpzaam als haar collega's van eerder.
Ze stond erbij en keek er naar hoe ik de veter uit de eerste schoen trok. Ik informeerde hoeveel de prijs ook weer was. Ik zat er zeker €50 onder. Ik ben opnieuw weggelopen. Niet zo boos als vorige keer. Berustend. Hier zal ik niet terugkeren voor schoenen. Jammer dan.
Ik ben naar de Heiligeweg gefietst waar Dungelman zit. Een schoenenzaak waar de sortering ruimer is en de bediening zoals die moet zijn en meer. Chapeau voor de jongeman die mij hielp. Wat een wereld van verschil.
Hij nam alle tijd, adviseerde, dacht mee en was gewoon professioneel bezig met zijn vak. Hulde! Zo zou het overal moeten zijn. Hij veterde de schoen, opende die, bood een schoenlepel aan, bevoelde mijn voet in de schoen.
De jongeman bij Dungelman deed wat een goede schoenverkoper doet en hoort te doen. Zonder gepiep en gekreun, zonder tussendoor met zijn collega te beppen en te giebelen. Professioneel tot en met de afrekening en het advies over de behandeling van de schoenen.
Ik vertrok met een paar zwarte brogues die heerlijk zitten en goedkoper waren dan het gewraakte paar van Pied a Terre. Ook kocht ik nog een paar zwarte suède pumps met halfhoge hak die onder een rok zullen doen wat de brogues onder mijn spijkerbroeken doen.
Een wanstaltige en een heerlijke koopervaring rijker fietste ik naar huis. Schoenen kopen? Doe maar niet (meer) in De Bijenkorf. Loop, tram, fiets naar de Heiligeweg en koop bij Dungelman. Ik kan het u aanraden.
Kate
12 juni 2012
De foto van het paar gekochte schoenen komt van de site van Dungelman.
Men komt en zwijgt en door het niet-zeggen hoor ik wat maandag pas verteld zal worden. Het protocol. Opnieuw dat fucking protocol van medici waaraan ik me niet wil conformeren. Maar het moet.
Mijn moeder heeft darmkanker en morgen doen ze nog wat testen waarvan de uitslag misschien niet maar het gevolg wel al duidelijk is voor de witte jassen. Ook voor mij. Ook voor mijn broer. En toch spelen ze stommetje vanwege dat kut protocol.
Ik, Einzelgänger zonder vrienden, ben empathisch genoeg - is dat het woord? Als telepathisch heb ik mij benoemd. Onzin. Ik ben gewoon in tune met wat er speelt. Vraag me niet waarom maar ik weet en wist hoe dit gaat aflopen.
Bevestiging krijg ik niet. 'Wil je me nog wat zeggen?', vraag ik aan de lieve man van buurtzorg die er gisteren ook was. Monterder was hij en met visie en ideeën. 'Nee.' Hij heeft het al gezegd. Door zijn blik, zijn intonatie, de verandering van focus en de horizon die hij nu zo anders schildert.
Hij, gevangene van het protocol, zegt mij mijn ongeduld los te laten. Het woord protocol valt ditmaal niet. Toen het viel, vele jaren geleden was het geen kwestie van leven en dood hoewel het verlies van het vermogen leven te geven als een zekere dood gekenschetst zou kunnen worden.
Ik knalde er keihard tegenaan. Niet dat het hielp. Het helpt niet te willen vechten tegen het protocol. In het algemeen begin ik mij meer en meer bewust te worden van het feit dat vechten geen zin heeft.
Het gaat zoals het gaat. Soms valt het tegen en soms valt het mee. Het valt niet mee. Het valt niet mee omdat ik niet in de pas wil lopen met de drum van de medici. Naïef als ik ben dacht ik opnieuw dat je als patiënt of familie serieus genomen wordt, gehoord, gezien, beantwoord. Niet dus. Jammer dan.
Morgen nog wat testjes en maandag Het Gesprek. Dan resten nog de laatste vragen over het hoe kort en hoe erg en hoe verder zonder mijn moeder die niet dood wil maar dood moet. Dat is de volgorde en daaraan kan ik niets veranderen. En dan, het zal inmiddels rond 16:00 uur zijn, naar huis.
Haar huis dat dan een sterfhuis zal zijn geworden - zo mag ik hopen. Zij wil niet uit haar huis. Zij wil niet dood. Ik gun haar niet de dood maar als zij toch dood moet dan maar in haar eigen huis. En, mag ik even dromen, graag in haar slaap. Rustig en zacht.
Op engelenvleugels gedragen naar het licht waar haar vader haar zal omarmen in een lichtgeel shirt - hetgeen hij nooit bij leven droeg maar zoals hij aan haar verscheen, jaren terug. Eindelijk thuis. En wij? Mijn broer en ik zullen verder moeten zonder haar. Iedereen moet dood of men wil of niet.
Ik loop vooruit op zaken die niet besproken, uitgesproken of bevestigd zijn en ik zie van nature eerder een halfleeg glas dus wellicht ben ik abuis. Ik denk het niet.
Het voelt als een verloren zaak. De blik van medeleven. De woorden die gesproken werden. En dat flipping protocol dat niet toestond dat de man van buurtzorg uitsprak wat hij wist - en ik.
Kate
6 juni 2012
p.s. 12 juni - de mens vreest het meest... Opluchting! Ja, het is darmkanker maar men gaat opereren en er is een goede kans op herstel. Daarbij natuurlijk de aantekening dat het opereren van iemand van 88 altijd risicovol is. Tot dusver is mijn nogal halflege analyse dus niet uitgekomen. Thank God!
De foto komt van: Corbis: Solitary chair on misty day; Stock Photo ID: 42-33686723; Photographer: Helen King; Copyright: © Helen King/Corbis
Kate
4 juni 2012
De foto komt van: Corbis: Female hands on woolen background; Stock Photo ID: 42-33913974; Photographer: Arman Zhenikeyev; Copyright: © Arman Zhenikeyev/Corbis
Zo'n foto van een kamer met schoolbord zwartgeverfde wand, kaal peertje aan rood draad en witte balken steunend op een pilaar... Wow!
Moet ik nog zeggen dat het blok van mijn nek en schouders is gelift? Kan er niet eens mijn vinger op leggen maar een paar goede gesprekken en nou ja opeens merkte ik hoe licht ik me voelde, dat de steen er niet meer was, mijn schouder en nek zonder pijn en ik gewoon zoals ik zou moeten zijn, altijd.
Grappig hoe geest en lichaam werken. En nu maar hopen dat het zo mag blijven.
Schrijven... daar is momenteel nog steeds geen tijd voor hoewel ik er energie voor zou hebben en inspiratie ook - al is het maar door te starten met dat interieur hierboven :-).
ROOM and serve heet de foto. Ik kan me er van alles bij voorstellen. En ook dat is positief.
Kate
29 mei 2012
De foto, ROOM and serve, komt van: A space a day - een voor mij nieuwe tumblr waar ik door het klikken van een andere foto op Obsequiousness en toen via een andere tumblr terecht kwam. Leuk!
Dit is waar ik energie oplaad: Kates landgoed waar de eerste doperwtpeultjes aan de planten hangen en de tuinbonen al weken werkelijk schitterend bloeien met een heerlijke geur die de kamer binnen drijft als ik de balkondeur open heb.
Dit is het derde landgoedjaar en wat een geweldig besluit groentes te gaan verbouwen op mijn balkon. Meer dan wat, brengt het rust, vreugde en gewoon geluk. Ik kan het een ieder aanraden :-).
Kate
23 maart 2012
Ik ben er wel hoor, gewoon hier elke dag maar ik ben zo moe en er stroomt weinig tot niets. Vandaar de stilte hier. Het komt wel weer. Snel. Als de zon gaat schijnen. En ik niet meer zo moe ben.
Kate
20 mei 2012
De foto komt van Corbis; © Moodboard/Corbis; 42-19755456; Woman Standing in Sunlight
