Als ik wist wat ik zocht dan zou ik actiever naar een Man zoeken, een advertentie plaatsen, beelden toveren met woorden waar hij zich in zou herkennen waardoor hij mij zou erkennen als die waarmee hij oud zou willen worden - maar ik weet niet wat te schrijven.
Oh, ik heb wel een advertentie staan ergens diep verscholen op een site - en ja, er reageerde ook wel iemand die n.a.v. mijn compilatie van oude teksten schreef dat 'het' vast 'de droom van iedere man' zou zijn. Ik wil niet de droom zijn van elke man.
Ik wil de werkelijkheid en één Man. Een heel speciale Man. En daar stopt het want hoe moet ik zeggen wie dat zal zijn? Wat hij moet zijn? Mijn ervaring heeft geleerd dat alles altijd anders is dan je vooraf verwacht.
Toch, al is het maar omwille van een leven lang dromen en schrijven, moet de Man iets met SM hebben :-). Veel waarschijnlijk zelfs, maar wat? Wat zoek ik in een Man, in de SM? Kan ik überhaupt iets zinnigs zeggen over mijn SM wensen? Weet ik wat ik wil of aankan of durf?
Afgebonden borsten, zwarte geslagen vlees, uitputtende orgasmes, ordinaire outfitjes en lichaamsontsierselen zijn aan mij niet besteed. Ik ga voor ouderwets en monogaam en wellicht zelfs saai. Ik wil absoluut niet gedeeld worden met andere vrouwen.
Ik zoek geborgenheid, armen om me heen, een rots in de branding bij wie ik niet hoef toneel te spelen. Iemand die begrijpt dat je na vijftig jaar alleen niet opeens over kunt stappen naar 25 uur per dag samen. Een Man die snapt dat de dynamiek van de relatie nooit uitgezet kan worden. Die door heeft wat dat betekent, voor hem en voor mij.
Je bent wie je bent. Zoiets. Je bent wie je bent in relatie tot die ander. Je bent zo omdat je er niets aan kunt doen, omdat de synergie is zoals die is, omdat de omstandigheden het afdwingen, omdat het niet anders kan dan zo. In voor- en tegenspoed. In hard- en tederheid. In liefde.
Alarmbellen! Hoe voorkom je dat je op een of andere manier al thuis bent in de SM relatie terwijl het gewone kennismaken achterop hinkelt? En andersom: hoe overstijg je de zorg van alle dag om bij je Man, vrouw te zijn zonder afleiding, zonder angst, zonder vermoeidheid of stress? Hoe "maak" je een D/s zonder kleerscheuren? Hoe hou je het vol?
Hoe, als zelfs een gewone tekst, een dagboekdeel of blogbericht, deze tekst, mijn denken over het zoeken naar een Man niet afkomt, kan ik zijn wie ik wil zijn in relatie tot een ander?
Ik moet weg. De ogen van mijn moeder moeten worden gedruppeld en mijn vader wacht op mij want er is vanmiddag bingo en dat doen we samen. De was kan ik niet meer ophangen, ook dat moet wachten. Het plantje dat ik kocht in het tuincentrum staat nog op de aarde.
Ik wil schrijven, filosoferen op papier, denken maar ik moet weg. Er is geen tijd. Er is geen rust. Als ik al wist wat ik zocht, hoe zou ik me kunnen committeren aan de kennismaking met een Man? Zorg en liefde en karweitjes gaan voor daten en eten, sjansen en dansen.
Ik zou zo graag een Man aan mijn zijde weten maar ik zie beren op de weg. Is het angst of realisme? Is het stom of verstandig om te wachten? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik weg moet, hoognodig weg moet. Computer uit. Jas aan. En als ik terug kom aan het einde van de middag zal ik moe zijn.
Dan zal er zeker niets stromen. Dan zal ik niet eens meer denken over een Man die wellicht voor mij de was zou hebben opgehangen en het eten gekookt, de wijn geopend en de lichten gedempt. Die mij zou kussen en strelen, mijn pijnlijke schouders en stijve nek. Kusjes in mijn nek. 'Poeh, wat is het warm'. 'Dan trek je toch iets uit, schat'.
Ik moet gaan.
Kate
18 december 2011
Fotoverantwoording:
De man en de vrouw:
http://www.corbisimages.com/stock-photo/rights-managed/42-19752315/couple-with-an-umbrella?popup=1; © Sie Productions/Corbis; 42-19752315; Couple with an Umbrella
De rennende vrouw:
http://www.corbisimages.com/stock-photo/rights-managed/42-19752319/woman-with-an-umbrella-running; © Sie Productions/Corbis; 42-19752319; Woman with an Umbrella Running
 |
| Claire |
 |
| Steve |
Komende week is de week waarin alle televisieprogramma's die ik volg zullen eindigen in een finale. Zo ook Masterchef: The Professionals.
Ik ga er niet heel veel woorden aan vuil maken, het was weer bijzonder de kandidaten te volgen en nu zijn er vier over - de regels werden iets aangepast om een extra kandidaat door te laten naar de finale week.
Vier zeer talentvolle chefs zullen de strijd aangaan om de titel: Ash, Claire, Oli en Steve. De opdrachten zullen ongetwijfeld zeer de moeite waard zijn.
Ik kijk in elk geval maandag-, dinsdag-, woensdag- en donderdagavond a.s. naar BBC2 om 21:00 uur (behalve maandag wanneer het programma om 21:30 uur begint).
Kate
11 december 2011
p.s. maandag vliegt een van de vier eruit - de finale week zal worden gecontinueerd door drie van de kandidaten zoals oorspronkelijk gepland. Wie zal het zijn....?
De foto van Claire is afkomstig van:
http://thewritingtype.com/reviews/2011/series-blog-masterchef-the-professionals-episode-7/
De foto van Steve is afkomstig van:
http://thewritingtype.com/reviews/2011/series-blog-masterchef-the-professionals-episode-6/
 |
| pan hachee op het vuur |
Vanavond staat er hachee op het menu. Een ouderwets Hollands gerecht dat ik vorig jaar herontdekt heb. Ik weet niet wat het is dat het zo lekker maakt, wellicht toch gewoon de azijn en de suiker - het zure en het zoete - gecombineerd met de typische decembersmaak van kruidnagels.
In sommige recepten voegt men tegen het einde van de bereiding ook een plaatje ontbijtkoek toe om te binden en voor de smaak. Ik doe het niet tenzij de saus al te dun uitvalt en/of de smaak erom vraagt. Misschien doe ik het dus toch :-).
Enfin, terug naar de basis: men neme...
5 gesnipperde uien
600 gram runder- of riblappen of hacheevlees
2 eetlepels bloem
ca. 0,5 liter warm water (waarschijnlijk iets minder dan dat)
1 bouillon tablet
2 eetlepels azijn
1 theelepel suiker (afgestreken of niet helemaal vol)
2 laurierblaadjes
4 kruidnagels
eventueel aan het einde toevoegen:
1 eetlepel ketjap manis
2 theelepels sambal oelek
Fruit de uien in de boter. Voeg het vlees toe. Roer de bloem erdoor en laat het even garen. Giet het warme water erbij en voeg de overige ingrediënten toe. Laat de hachee 3 uur of zolang als nodig is stoven met de deksel op de pan en maak eventueel tegen het einde van de bereiding af met ketjap en sambal.
Heerlijk!
Kate
10 december 2011
En dus ben je weg. In sprookjes bestaat de tijd tussen vertrek en weerzien niet. Wordt in ieder geval niet genoemd, niet gevoeld. Krijgt hoogstens uitdrukking in de frase: ‘tien jaar later’, als ware het een toneelstuk waarin slechts het hier en nu bestaat en waar ‘zij leefden nog lang en gelukkig’ de zekere toekomst is. Maar dit is geen sprookje. De toekomst is niet zeker en het heden na jouw vertrek is niet bijzonder gelukkig. Onrustig wacht ik op een teken van leven, erkenning dat ik een rol van tenminste enig belang in je leven vervul. Mij ontbreekt de innige zekerheid dat het ooit anders zal worden, completer, beter. Ik twijfel over jouw motieven en stel vragen bij de mijne.
‘Ik heb er een nieuw project bij. Je begrijpt, het is druk, drukker, drukst. De kinderen hebben zorg nodig, ze wonen voorlopig vier dagen per week bij mij – ook in de weekenden.’
Natuurlijk begrijp ik, maar ik voel ook mezelf, mijn onzekerheid, verdriet en alles waarvan jij afkeurt dat ik het voel en beleef. Het is zand in het mechanisme jou en mij. Het knarst en schuurt. Als ik mijn onrust ter sprake breng krijg ik nul op het rekest.
‘Accepteer gewoon dat het is hoe het is, dat doe ik immers ook. Ik bel je weer zo gauw ik kan.’
‘s Nachts zwerf ik over een bdsm-site en lees flarden uit een dagboek van een onderdanige vrouw. Het is of de grond onder mijn voeten wegzakt. Het taalgebruik, de stemming en toon van het stuk ademt jouw signatuur, jouw ding, jouw dominantie. Ik kom je tegen door de ogen van een vrouw die jou haar meester noemt. Dat wat ik nooit gedaan heb.
Iedere stap die zij zet, zet ze omdat ze dat zelf wil. Haar hart zegt dat ze volledig en onvoorwaardelijk van hem is maar soms treurt ze dat hij niet meer tijd voor haar heeft of vrijmaakt. Het is zoals het is en zij weet hoe het is. Ze accepteert zijn keuzes en kent de hare. Het staat haar te allen tijde vrij te abdiceren. Dat is de consequentie van niet volgen, van niet gehoorzamen, van niet aanvaarden. Mijn keuzevrijheid is niet anders dan die van die vrouw.
Half vijf, de vogels in de bomen in mijn straat overstemmen het geluid van de auto’s van de nabijgelegen weg, het gezoem van een mug die ik al uren probeer te pakken of hij mij, maar niet de vragen in mijn hoofd, de twijfel in mijn hart. Ik weet het. Ik weet beter. Ik moet dit niet doen. Ik vertrouw je meer dan wie dan ook. Waarom nu dan niet? Nu je mailt dat mijn conclusies onjuist zijn, waarom geloof ik je niet gewoon?
Waarom knaagt het en knarst het en wat moet ik doen om het te stoppen? Het moet stoppen. Het moet…
De telefoon gaat, onverwacht. Onverwacht bel je. Vrolijk en alsof je me gisteren nog sprak. Jij vertelt dat je op Schiphol staat te wachten op je bagage. Dat je zin hebt in een boterham met pindakaas, en in mij.
Ik heb niet veel gezegd. Ik zei slechts dat ik dringend een verhaal moest schrijven. Dit is dat verhaal. Ik draag het op aan jou. Ik heb je liefgehad, zo liefgehad…
Kate
p.s. dank voor het lezen van dit verhaal dat ik grotendeels schreef in januari 2007. Mijn verhalen staan los van elkaar maar wilt u verder lezen dan kan ik De Uitnodiging aanbevelen als een soort van vervolg.
‘Ik heb zin om te blijven slapen,’ zeg je. Het is al laat en we hangen op de bank moe en voldaan.
‘Kan dat?’
‘Ja, maar ik moet morgenochtend wel heel vroeg weg.’
‘Okay.’
’Alleen maar okay?’
Ik bloos, dat doe ik snel. ‘Nee.’
‘Goed, dan blijf ik slapen.’
Ik wacht want ik weet dat er nog wat zal komen. Ik hoef niet lang te wachten.
‘Wat wil je Kate?’
‘Moet je dat vragen?’ Automatisch sla ik mijn ogen neer.
‘Wat wil je Kate?’ Ik hoor de hardheid in je stem. ‘Zeg het.’
Te moeten zeggen wat jij al weet.
‘Ketens.’
‘Wat zeg je?’
Te moeten uitspreken dat wat ik wil.
‘Ketens,’ zeg ik wat luider.
‘Vraag het,’ blaf je.
‘Ik wil vannacht geketend slapen.’
‘Is dat wat je wilt,’ zachter nu, liever.
‘Ja.’
‘Je weet wat dat betekent.’
‘Ja.’
‘Ik zal je slaan. Ik ga je pijn doen.’
‘Ja.’
‘Zeg het.’
Te zeggen wat ik wil dat jij met me gaat doen.
‘Je gaat me slaan en pijn doen.’
‘Wat wil je Kate?’
Het verlangen te moeten uitspreken naar dat waar ik bang voor ben maar wat ik wil.
‘Ik wil graag in ketens slapen vannacht. Ik wil geslagen worden. Ik wil dat je me pijn doet.’
Te moeten vragen om dat waar ik bang voor ben maar zo graag wil.
‘Vraag het.’
‘Wil je me alsjeblieft….’
Die nacht slaap ik geketend. Je ligt dicht tegen me aan. Ik voel mijn lichaam. Je was hard en hebt me geslagen en me pijn gedaan, veel pijn gedaan. Je hebt me gebruikt en misbruikt en bij iedere volgende fase heb ik om je hardheid moeten vragen. Als je klaar bent, bevestig je mij met de keten aan het bed. Je neemt me nog even in je armen, heel voorzichtig want mijn lichaam is beurs.
‘Dank je wel, Kate. Je bent lief. Het was geweldig.’
Ik slaap al bijna. Je doet het licht uit en kruipt dicht tegen me aan. Lepeltje lepeltje en ik lig aan de binnenkant. Konden we zo maar iedere nacht slapen. Even knarst het niet meer tussen ons. Even werkt het smeermiddel van samenzijn, samen spelen, samen eten en samen slapen maar al snel is het ochtend en zoals je had gezegd, je moet erg vroeg weg. De kids moeten worden opgehaald bij je ex.
Je maakt mijn keten los, gooit me zonder consideratie voor mijn gehavende lijf op mijn buik, en sommeert me te knielen op het bed.
‘Kont omhoog.’
Klets, klets, klets. Hard, harder, nog harder.
‘Au.’
‘Kop dicht.’
‘Au, au.’
Zo onverwacht als het begon, houdt het ook weer op. Je loopt de slaapkamer uit en laat mij in verbijstering achter. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Geen opwarming, geen context, geen straf, geen gevoel. Je komt weer binnen en kijkt naar het mens daar op dat bed en ik kijk boos terug. Knars, knars, twee mensen die om elkaar heen draaien, elkaar raken in liefde en pijn. Het smeermiddel dat nacht heet begint te slijten.
‘Schiet op Kate, ik moet over twintig minuten weg. Als ik weg ben kun je terug naar bed.’
Je bent anders dan vannacht. Ik begrijp het niet. Ik begrijp jou niet. Ik zie alleen je haast, je ongeduld, geen liefde, geen gevoel, niets. Koffie wil je, zeg je. Koffie en een boterham en of ik maar wil voortmaken want je hebt niet de hele dag de tijd. Ik loop naar de badkamer waar je je staat te scheren. Ik zoek je ogen maar die richten zich logischerwijze op het scheermesje.
‘Wat was dat nou?’
‘Morning spanking’.
‘Waarom?’
‘Omdat ik er zin in had.’
Morning spanking… Lekker dit! Het moet niet gekker worden.
‘Ik heb niets met spanking.’
Je kijkt me aan via de spiegel. ‘Wat zeg je?’
‘Ik heb niets met spanking.’
‘Da’s dan jammer voor je. Als ik zin heb je te slaan dan doe ik dat.’
Daarmee is de kous af want dat is jouw recht en dat recht heb ik geaccepteerd toen ik je leerde kennen.
‘Kate,’ zei je toen, ‘als je in mijn bed slaapt dan zal ik je slaan. Iedere nacht dat je bij mij bent, zul je van mij zijn. Accepteer je dat? Denk goed na Kate, want wat je me nu geeft, is onomkeerbaar.’
‘Kate!’ Ik schrik op en zie dat het menens is. Ik duik de keuken in, zet koffie en smeer een paar boterhammen.
‘Wat wil je erop?’
‘Pindakaas.’
We ontbijten staand aan het aanrecht en we zijn beiden stil.
‘Het spijt me maar ik moet gaan. Ik wou dat het niet zo was maar mijn zoon moet om half tien voetballen. Ik bel je zodra ik kan.’
Ik knik. Een kus nog en je bent weg.
Kate
‘Hoe laat is het eigenlijk?’
‘Etenstijd,’ antwoord je. ‘Wat moet ik doen?’
‘Niets, alles staat klaar en ik hoef het alleen maar warm te maken.’ Ik loop naar de keuken blij eventjes alleen te zijn maar al snel sta je naast me met onze glazen. Je vertelt verder over je kids en je werk, over de afgelopen maanden en de komende tijd waarin je dus weer veel weg zult zijn.
‘Kate, wat ben je stil. Vind je het vervelend dat ik er ben? Moet ik naar huis?’
‘Nee. Nee, ik ben blij dat je er bent maar het is allemaal zo moeilijk. Ik zou je zo graag vaker en langer bij me hebben.’
‘Keetje, je weet toch dat dat nu niet kan. Ik moet zorgen voor mijn kinderen, heb net een nieuwe baan die veel van me vergt. Echt, ik kom zo vaak ik kan. Dat weet je toch?’
Ja, ik weet. Ik weet en ik voel en het is een diep schurend en verscheurend gevoel. Wat ik mis is zekerheid en die geef je me niet, kun je me niet geven. Zul je me niet geven want je gunt het mij niet om altijd op de laatste plaats te komen maar ondertussen gebeurt het wel. Moet ik wel wijken voor kids en werk, ouders en huishouden, en de hond van je ex.
‘Ze vroeg of ik op haar hond wil passen tijdens haar vakantie dus nu heb ik de zorg voor Bobbie er ook nog bij.’
Ach ja. Ik accepteer het natuurlijk want wat kan ik anders doen behalve met jou breken? Dat is geen optie want dat wil ik helemaal niet.
‘Lief, je weet toch dat we zo vaak mogelijk bij elkaar zijn?’
‘Ja, maar dat maakt het niet makkelijker.’
‘Nee, voor mij ook niet.’ Daarmee is het knarsen besproken en uitgesproken.
Ik dien de bouillon op en jij vult de glazen bij. De bouillon is zoals altijd heerlijk en al snel voel ik de spanning uit mijn lijf trekken. Tijdens het hoofdgerecht vertel je honderduit. Ik luister en luister en ondertussen neem ik je gezicht in mij op. Die lieve, eigenzinnige kop die ik zo graag iedere dag tegenover me aan tafel zou willen zien. Je hebt groene ogen die – zo lijkt het – iedere paar secondes veranderen van tint. Een wat ze noemen krachtige mond waarvan ik weet dat die voor mij gemaakt is. Ik wou…
‘Kate!’
’Huh, wat?’
‘Je staart!’
Natuurlijk bloos ik onmiddellijk. Betrapt! Maar je bent lief tijdens het eten, je wilt het me duidelijk niet ongemakkelijk maken en je vervolgt het verhaal waar je mee bezig was. Niet dat ik het nog kan volgen of volg. Ik ben er wel en jij bent bij me, maar we zitten beslist niet meer aan deze tafel, in dit gesprek. Omdat ik het vreselijk warm heb gekregen trek ik mijn vestje uit. Het lijkt wel of je mijn gedachtes kunt lezen.
‘Doe je broek ook maar uit, Kate. Laat me je kousen maar eens zien.’
Ik loop om de tafel en automatisch ga ik staan op de manier die jij mij geleerd hebt. Benen iets uiteen, borsten vooruit, handen op elkaar in de holte van mijn rug. Klaar voor inspectie. Voor ik mijn broek uitdeed was ik al nat en nu, nu ik voor je sta – eindelijk voor je sta – ruik ik mijn eigen geilheid en de jouwe. Als altijd ben ik nerveus als ik zo voor je sta.
Je beweegt je hand omhoog langs mijn been, en wanneer je licht langs mijn kruis strijkt op weg naar het andere been lijkt dat misschien onschuldig maar dat is het niet.
‘Ze staan je prachtig, Kate. Dank je. Wat heb je voor toetje?’
’IJs,’ zeg ik onschuldig, ‘slagroomijs met warme pruimen in rode wijnsaus.’
‘Heerlijk, ga het maar halen.’
Ik voel je blik als ik naar de keuken loop en niet alleen daarom wiegel ik extra met mijn kontje. Kon je blik maar iedere dag zo op mij gericht zijn. Het knarsen blijft ditmaal uit, ik geniet teveel van je aandacht. En die geef je me vanavond. Je brengt de kommen en borden naar de keuken en zet ze in de vaatwasser. Ik hou me bezig met pruimen en ijs, ruim de eettafel verder op, en zet alvast de koffiespullen neer op het tafeltje bij de bank.
Een goed op elkaar ingespeeld team zijn we zoals we zo bezig zijn. Een vertrouwd stel dat elkaar respecteert en voedt. Letterlijk, want op de bank, heerlijk tegen je aan, voer je me warme pruimen en iets gesmolten ijs. Je likt de wijnsaus van mijn lippen, en gebruikt je mond op de manier waarvoor hij gemaakt is. Jee, wat kun je goed kussen!
Met enige moeite scheur ik me los om de koffie te halen, vast van plan de bank voorlopig niet meer te verlaten. Dat idee heb jij blijkbaar ook gekregen want als ik terug kom, heb jij je het gemakkelijk gemaakt. Het licht is gedempt en er zitten andere cd’s in de wisselaar. Ik zoek mijn plekje weer op en jij bent lief voor me zoals je kunt zijn.
Kate
