Ik heb mooiste huis gezien dat ik ooit zag :-). Wow! Ik dacht dat het te groot zou zijn maar niets bleek minder waar. Ja, er is ruimte maar de ruimtes zijn prachtig gesitueerd en perfect qua grootte.
Beneden is een eetkeuken die niet te groot en niet te klein is en hetzelfde kan gezegd worden van de woonkamer met, gescheiden door schuifdeuren, wat men nu als eetkamer heeft ingericht. Het voelt intiem. Hier zal ik niet verdwalen.
Boven zijn drie slaapkamers. Naast de grootste slaapkamer bevindt zich een kamertje vol dichte kasten dus geen inloopkast en dus ook geen stof op je kleding :-). Er is een ruime logeerkamer en een kamer waar ik kan schrijven.
Het is een huis vol details met glas-in-lood, vloermozaïeken, authentieke plafonds en meer. Alles ziet er spic en span uit. Ik zou er morgen in kunnen als ik tot overeenstemming zou komen. Oh, dat het waar was :-).
Dan de tuin. Groot! Ingericht maar met ruimte om mijn eigen stempel erop te drukken. Er staat een kippenren en een kas, er is een in onbruik geraakt moestuindeel, er is gazon, er zijn borders, er staan bomen en er zijn terrassen.
En ga ik het kopen? Ha! Ik weet het niet. Nou ja, ik weet het wel. Ik zou het direct kopen maar... Tja, hmm.
'Men' vindt het eigenlijk niet goed voor mij. Mijn broer denkt dat ik kapot zal gaan aan de fysieke arbeid in de tuin. Mijn surrogaatzus meent dat ik dood zal gaan van eenzaamheid. En zelf kan ik beide aspecten niet inschatten.
Dit huis ligt buiten de kern van een groot dorp. Alles is redelijk te doen op de fiets. Er ligt een braak veld tegenover 'mijn' huis dat op de hoek van een weggetje staat. Hoe zal het voelen in de winter? Als ik ziek of oud ben?
Links is - wat is er links eigenlijk? - een woning, denk ik. Rechts staat een kassenbedrijf. Tegenover 'mij' ligt dus linksvoor dat veld en rechtsvoor, aan de overkant van de weg, staan drie woonhuizen. Dat is het dan zo ongeveer.
Een rustige ligging - geen winkeltjes of cafeetjes. Geen reuring op de fietsers na die langs suizen. 'Men' vraagt zich af hoe dat moet met mij daar helemaal alleen. Mijn sociale leven is ongeveer nul en hoe krik ik dat op daar? Vragen.
Het is het allermooiste huis dat ik ken. Het is gemaakt voor mij. Het ligt op een 'rustige doch centrale' locatie - daar had ik om gevraagd. Wat is te rustig? Ik heb niet veel mensen nodig. Is dat goed? Moet dat veranderen? Hoe? Of niet?
Ik heb gezegd tegen de makelaar dat als hij er een ton afhaalt, ik het zo koop. Ik hoop dat hij mij na het Pinksterweekend belt met de mededeling dat die ton eraf gaat :-).
IJdele hoop maar het zou wel een probleem oplossen. Want wat ga ik doen met het allermooiste huis dat ik ooit zag: kopen of toch niet?
Kate
24 mei 2015
De foto is een uitsnede uit een grotere foto, Id stockfoto: 42-28317360, die ik vond op Corbis genaamd Father and daughter look at property. De fotograaf is Simon Potter, © Simon Potter/cultura/Corbis.
Mijn huizenjacht blijkt een interessant avontuur vol twists and turns waarbij ik steeds wijzer raak en beter leer wat ik wil en vooral ook niet wil.
Het ene huis heeft een prettige sfeer, de ander een goede tuin, weer een ander ligt in de stad waar ik blij word maar geen - nog geen - biedt een combinatie.
Zijn zijn te groot, te klein, aan een te drukke weg, op een verlaten plekje waar je als vrouw alleen niet wilt wonen, met een tuin op het oosten enzovoort.
Het zoekgebied is inmiddels vergroot van Amsterdam, Amstelveen of Haarlem naar Noord-Holland en zelfs misschien wel een stukje Zuid-Holland in.
Het huis staat inmiddels op een duidelijk tweede plek achter de tuin die groot moet zijn en het liefste een blanco canvas zodat ik kan ontwerpen.
Vreemd, ik zoek een huis maar ben 's nachts met mijn aanstaande tuin bezig en niet met de kamers, de inrichting of indeling van de woning.
Ergens las of hoorde ik over de vrouw die grote tuin met een huisje zocht en vond. Ik ben ondertussen druk ongeveer met eenzelfde zoekopdracht.
Leg het maar uit. Leg maar uit dat een tuin van ruim 2000 m2 niet groot genoeg is. Ik zal u de details besparen :-) maar de strook grond ernaast moet erbij.
En zo gaan de weken heen en van mijn voornemen maar niets meer aan mijn landgoed te doen is niets over. Ik zaai en doe alsof ik hier nog maanden zal zijn.
Toch, mijn dahlia's wachten, binnen, op hun definitieve plek en de zomerbollen die ik kocht, liggen nog op tafel klaar om ergens anders in de grond te stoppen.
De klok tikt en elke dag 'weet' ik meer. Er staan morgen en volgende week twee bezichtigingen in mijn agenda. Beeldige huizen, goede tuin.
Het ene huis is te groot voor mij en ligt ergens waar ik mij niet zie wonen. Het andere is amper groter dan wat ik nu heb - wellicht kleiner - en nou ja, hmmm.
Een derde optie is de tuin die gigantisch is maar waar men niet dat extra stukje bij wil verkopen en waar een heel nieuw huis gebouwd zou moeten worden :-).
Het lijkt of ik van links naar rechts zwabber en of er niets tot stand komt maar dat is niet waar. Elke dag, elk uur, gebeurt er iets met de energie rondom mij.
Het zal zijn zoals het moet zijn en ik geef bewust en onbewust richting aan mijn zoektocht en de uiteindelijke uitkomst ervan.
Een huis met een grote tuin, centraal en toch rustig gelegen, dichtbij station en stadscentrum. Het bestaat. Het is een kwestie van geduld, geluk en volharding.
Kate
21 mei 2015
De illustratie, Garden Dream door Joy LaForme vond ik op de tumblr Amongst wooded paths. De bron vindt u hier.
Kerkklokken luiden: 5 mei 2015. Precies een jaar geleden werd mij verteld dat ik borstkanker had. Morgen moet ik een mammogram laten maken. Controle. Ik ga er zonder meer vanuit dat men niets vindt maar dat is voorbarig natuurlijk en misschien wel arrogant.
De afgelopen twee nachten heb ik mijn slaapmutsjes niet meer gebruikt. Het haar is heel zacht maar het ziet er goed en gezond uit. Mijn arm kan ik weer optimaal gebruiken en de bult onder mijn voet is zo goed als weg en ook de tintelingen lijken minder, zijn weg of ik ben eraan gewend geraakt.
Ik sport inmiddels tweemaal per week onder begeleiding van een fysiotherapeute en, gek om dat uit mijn mond te vernemen, maar het voelt goed. Een half uur cardio en daarna wat andere oefeningen ter versterking van spieren en weet ik veel wat.
Ik denk dat ik met een gerust hart verder kan met mijn leven. Een heel ander leven dan een jaar geleden. Hopelijk ook snel in een andere stad. Ik ben er mee bezig. Het houdt mij bezig. Ik wil zo graag weg en elke week, elke dag lijkt mijn zoekwens zich te nuanceren, weet ik beter wat ik wil. Ook dat voelt goed.
Dat het zo mag blijven en steeds toenemen :-).
Kate
5 mei 2015
De foto, zonder bronvermelding, vond ik hier.
Zaterdag jl. kocht ik o.a. de eerste pioenrozen van het jaar op de markt en vandaag herlas ik mijn verhaal De uitnodiging dat zo verbonden is met het seizoen van de pioenrozen.
Ik vind mijn verhalen mooi wanneer ik ze herlees :-). Ik zou willen dat ik makkelijker schreef, minder snel uit mijn 'flow' raak. Ik zou willen dat ik minder excuses zocht en vond om het schrijven voor mij uit te schuiven.
Het seizoen van de pioenrozen is van oudsher het seizoen waarin ik kan schrijven. Het licht is goed - zo belangrijk voor mij. Ach... Ja. Morgen heb ik niets te doen - net als vandaag en gisteren.
Vandaag zaaide ik en gisteren vluchtte ik als altijd voor het oranje geweld. Morgen kan ik schrijven want overmorgen bezichtig ik een huis met een tuin. Een flinke tuin. Een niet te groot huis. Het zou wat kunnen zijn.
Zullen we duimen? Samen?
Kate
28 april 2015
De foto maakte ik op 27 april 2015.
Ik zou een heleboel kunnen bloggen maar het komt er niet van of ik aarzel vanwege privacy of omdat ik de insteek niet zie of omdat gamen leuker is of omdat ik aan het schrijven ben...
Ja, schrijven - oude verhalen erbij gepakt. Eens kijken wat ervan komt. En gamen: heerlijke chat met vrienden die zelfs voor mij op huizenjacht zijn - tijdrovend, dat wel.
Misschien komt het nog maar ik had willen bloggen over de Rembrandt tentoonstelling in het Rijks waar ik was met nichtje en haar man en zonen. Zo mooi. Ik ga volgende week terug!
Eerst even een weekendje hoge Noorden pakken en voor die tijd met mijn makelaar door Haarlem zwerven om te proeven wat leuk is en goed en wie weet komt dat huis-met-tuin wel op mijn pad binnenkort.
Genoeg om over te bloggen. Over hoe anders het is zonder mijn moeder en hoe anders haar overlijden voelt in vergelijking met dat van mijn vader. Over het leven op de gracht sinds vriendin-van-broer er haar intrek heeft genomen.
Ach ja, het is allemaal zo heel anders maar wat blijft is het landgoed met prachtige tulpen, blauwe druifjes, zwaar geurende dubbele narcisjes en handgrote gele violen die de wintergrauwte hadden moeten doorbreken.
Het is voorjaar en alles is goed. Mijn arm kan weer omhoog. Ik zet stappen om mijn leven opnieuw uit te vinden, inhoud te geven en kleur. Ja, alles is goed. Zo goed als het moet zijn :-).
Kate
13 april 2015
Foto is gemaakt op 13-04-2015 op mijn landgoed.
Pasen. Het festival seizoen in Amsterdam is geopend: ik dreun alweer de hele middag en vast ook de rest van de avond 'lekker' mee. Ik wil hier weg! Het vlot nog niet erg - ik zal er hopelijk binnenkort over bloggen.
Hoe dan ook, het is Pasen. Donderdagavond The Passion gezien en gisteren las ik eigenlijk alles wat ik er vorig jaar over te melden had terug in de recensies. Persoonlijk vond ik het dit jaar beter, veel beter zelfs.
Vanmiddag keek ik naar de herhaling - de schakelingen met 'het kruis' en de blonde Bridget gebruikte ik wederom als plaspauze. Ook de herhaling raakte mij. En wat was er dan precies zo pakkend?
Het minste de zangeres die Maria moest vertolken. Ik kende haar niet en nou ja, vorig jaar vond ik Simone Kleinsma ook niet pakkend. Wellicht is het net zo'n onderbreking van het verhaal - dat nog steeds geen verhaal wil worden - als die interviewtjes van de blondine naast het kruis.
Ach ja, dat kruis. Zo'n mooi beeld. Zo'n heftig en iconisch beeld gedragen door mensen in een processie. Maar het wordt teniet gedaan door die domme vraaggesprekjes. De obligate moslim die meeloopt. Iemand die genezen is. Brandweermannen die bij de vuurwerkramp uitrukten.
Wat raakte dan wel? Nou, toch Jim de Groot. Misschien omdat hij blond-rossig een tedere - dat woord hoorde ik later in een nabeschouwing gebruikt - en mooie, kwetsbare Jezus was.
Prachtig hoe hij en Petrus (Jeroen van der Boom) 'Mag ik dan bij je schuilen' deelden.
En dan Judas (Jeroen van Koningsbrugge) die zeer indrukwekkend 'Wit licht' vertolkte, begeleid door prachtig camerawerk. Later, tijdens RTL Late Night2), deed hij het nog eens dunnetjes over en net zo goed. Wow!
Dan het verraad van Jezus door Judas. Een schitterende beeldregistratie van het spel van licht en schaduw dat zo mooi terugkeert in de vervlochten liedjes 'Donker Hart' en 'Laat mij in die waan'. Prachtig! Ontroerend.3)
Daarna de veroordeling van Jezus door Pontius Pilatus - of was het door het volk? Een - sorry, ik blijf mij herhalen - magnifiek optreden van Jon van Eerd in een mij onbekend nummer van De Dijk: 'Recht in de ogen'.
Een eeuwenoud verhaal van ongekende actualiteit door het gebruik, voor het vijfde jaar, van de oranje overall en een zwarte kap over het hoofd. Pilatus bleef huilend achter om ons te vertellen hoe zo'n kruisiging in zijn werk gaat. Gruwelijk.
Hij bracht emotie die ik bij Maria, bij het blondje naast het kruis als verslaggeefster, en bij de verteller (Robert ten Brink) miste. Helemaal aan het einde toen het 'volbracht' was, zei deze verteller echter wel nog iets heel moois.
Het motto van wetenschappers van de Universiteit Twente is waarschijnlijk: eerst zien dan geloven. Of is het misschien toch andersom: eerst geloven en dan pas ga je het zien?4)
Hij keek om zich heen, zoekend in de lucht net als het publiek. Daar was de stem van Jezus met 'Open je ogen', het lied waarmee hij Enschede was binnengereden.
Ik houd van cirkels in een verhaal - eindigen waar het begon, beginnen waar het eindigt. Ik hield van deze Passion. Zo meteen is er nog een herhaling, ik denk dat ik het nog even aanzet.
Zalig Pasen,
Kate
4 april 2015
1) De foto's komen van de site van The Passion, makers worden er niet genoemd.
2) Jeroen van Koningsbrugge begint Wit licht te zingen bij RTL Late Night op 2:07/4:10
3) Zie bovenste foto.
4) De verteller zegt dit helemaal aan het einde,zie uitzending gemist: 1:29:29/1:33:51
’De volgende keer dat wij elkaar zien’, ik heb geen idee wanneer dat is. Ik ben naar huis gestuurd en hij is opnieuw op reis gegaan zonder gedag, zonder kus, zonder zelfs maar een telefoontje om zijn afwezigheid aan te kondigen of te verklaren tot hij mij wakker belde midden in de nacht. Klootzak!
Die trouwring, die wij nochtans niet in goud hebben uitgewisseld, betekent dus niets nu ik beter ben. Kutzooi! Dit wil ik niet opnieuw. Dit wachten en smachten en hopen op kruimels van aandacht of aanwezigheid. Fuck de kruimels. En dan zijn er nog die twee mensen die ook menen iets over mij te zeggen te hebben.
Wie houd ik voor de gek? Zij zijn mijn voogden. Bewindvoerders zelfs. Ooit vrienden. Nog steeds mijn beste vrienden maar met een andere pet op. Niet eens dat. Hun zorg om mij was er altijd maar momenteel lijken onze visies over hoe mijn toekomst eruit moet komen te zien te verschillen.
‘Er zal een moment komen dat je niet meer voor jezelf kunt zorgen of opkomen’, had hij gezegd. ‘Mijn belangen zullen of kunnen haaks staan op dat wat jouw toezichthouders wenselijk achten. Weet dan dat zij een vetorecht hebben en kunnen afdwingen dat ik mijn pad verleg.’
‘Wat heb je gezegd?’ Aan de andere kant van het huis hoor ik Jane uithalen naar Mark. ‘Hoe kon je dat doen? Ze is ziek!’ Het is als mijn voogd dat Jane zo boos is op Mark. De twee systemen van zeggenschap botsen met elkaar over het moment waarop de machtsverhoudingen tussen Mark en mij hersteld zullen worden.
In het uiterste geval zal Mark moeten buigen voor Jane en Clive. Vreemde gedachte dat hij aan wie ik schatplichtig ben, aan wie ik toebehoor, die kan beslissen over mijn leven en mijn dood, moet gehoorzamen aan de wens van die twee die mijn slavernij onder zijn gezag mogelijk hebben gemaakt. Ik ben ze veel verschuldigd.
‘Jij moet waakhonden hebben die mij terug kunnen fluiten, mocht ik over de streep gaan. Ik heb dat nodig, de zekerheid dat er over jou gewaakt wordt zodat ik mij volledig kan richten op mijn taak.’ Hij klonk ernstig. ‘Kijk mij aan, Kate. Remind me, wat is die taak? Welke opdracht heb jij mij gegeven?’ Zijn opdracht was, is om mijn slavernij vorm te geven. Dat klinkt prettig zakelijk, neutraal ook.
Het is niet wat hij wil horen. Hij is uit op ongemak, emotie, tranen – pijn. Of in zijn woorden: ‘ik wil je kwetsbaarheid verkennen, het kantelpunt opzoeken, je strijd zien en horen en ruiken, je worsteling om aan de onvermijdelijke meltdown te ontkomen.’ Ik durf hem niet aan te kijken, ontwijk zijn blik, slik.
‘Kate! Ik vroeg wat mijn taak is in jouw leven?’
‘Pijn.’ Daar. Het is gezegd.
‘Ik versta je niet.’
‘Pijn. Opdracht. Pijn.’
‘Bedoel je dat ik je pijn ga doen?’
‘Ja.’
‘Wat ja?’
‘Je moet mij pijn doen.’
‘Moet?’
‘Ja. Alsjeblieft. Je moet mij pijn doen.’
‘Hoeveel pijn, Kate? Kijk mij aan. Hoeveel pijn moet ik je doen?’
Wat is pijn en hoeveel is veel – want dat was het antwoord: veel. Zoveel dat alles verdwijnt behalve het hier en nu, zijn regime, mijn tranen samengebald in een brandpunt van aandacht, van pijn. Ik vroeg om slavernij. Het was aan hem daar vorm aan te geven. Open wonden te vinden en er zout in te smeren – mij te folteren.
Hij deed het met verve – tot ik ziek werd. Hij wil het opnieuw. ‘Als ik zou besluiten over jou te heersen dan is dat onder dezelfde voorwaarden als voorheen en met dezelfde vooruitzichten.’ Helaas is de situatie fundamenteel anders dan hij was. ‘Terug naar hoe het was, ga je niet. Uitgesloten. Verzin maar wat anders.’
Het lijkt erop dat Mark net als ik verscheurd wordt tussen wens en realiteit. ‘Ze is ziek.’ Nee. Ik ben beter – onder voorbehoud. Dat voorbehoud duurt vijf jaar of tien of vijftien. Wie zal het zeggen. Vrij op borg. Ik ben er klaar voor mijn slavernij te laten activeren maar dat kan alleen indien mijn voogden hun toestemming geven.
Ik haat het. Ik haat ze. Ik wil gewoon vrij zijn om mijn eigen weg te kiezen. Niet vrij dus maar vrij van bemoeizucht. Het is mijn leven en zij behandelen mij als een onmondige. Ha! Dat ben ik ook: iemand zonder stem. Ik heb geen zeggenschap over enig element van mijn bestaan behalve misschien dit: mijn adem. Adem in. Adem uit. Accepteer het zoals het is. Schik je in je zelfverkozen lot.
Een strenge werkelijkheid die begon toen ik hem vroeg de architect van mijn slavernij te worden en hij ervoor koos om mij handelingsonbekwaam te laten verklaren. Of ontstond het eerder? Ik ben pas kortgeleden gaan beseffen dat wat hij met mij doet, losstaat van de term slavernij die ik eraan gegeven heb.
Zonder enige vorm van overleg of onderhandeling werd ik onder toezicht van Jane en haar man geplaatst omdat Mark het zo had bepaald. Ik moest nog aan Mark worden overgedragen. Het leek hem niet uit te maken. Hij vroeg niet of ik hem vertrouwde. Hij vroeg niet of ik het ermee eens was. Protesteren hielp niet.
Knoop in mijn buik, nog steeds als ik denk aan die middag toen ik te horen kreeg dat ik, dat Jane en Clive, oh fuck. Doe alsof je voor Mark staat, naakt, open, kwetsbaar en spreken moet. Ik was nog vrij. Ik, Jane, Clive, Mark in mijn woonkamer – was het wel bij mij? Ik moest mijn bankpassen inleveren.
‘Je portemonnee ook, Kate.’ ‘Waarom?’, gilde ik tegen Mark. ‘Proef het’, zei hij. ‘Proef wat het met je doet je vrijheid verloren te hebben nog voor er sprake is of kan zijn van slavernij. Voel hoe het is te moeten gehoorzamen omdat ik dat van je verlang.’
‘Ik kan heel goed voor mezelf zorgen. Dat heb ik altijd gedaan. Ik heb gevangenschap overleefd, een goed leven voor mijzelf opgebouwd. Dit is belachelijk. Ik ga niet akkoord. Ik heb geen curator nodig.’ Zij lachten mij uit. Als ik nu al steigerde, hoe kon ik dan slavernij omarmen?
‘Ik wil je horen zeggen hoe je onder curatele werd gesteld en wat dat met je deed en doet. Ik wil je horen stamelen en stotteren. Ik wil je zien blozen. Ik wil je horen smeken het niet te hoeven onthullen omdat het te pijnlijk voor je is. Hoor je mij, Kate?’ Ja, ik hoor je. Te pijnlijk bestaat niet.
‘Waarom wil je niet weten dat ik noch je zo fel begeerde slavernij jou gestript hebben van al je rechten. Waarom kun je niet hardop uitspreken dat niet ik maar je beste vrienden de uiteindelijke zeggenschap over jou en je leven hebben? Wat is er zo erg aan toezicht opdat ik mijn macht over jou niet zal misbruiken?’
Wat is misbruik als je in slavernij onder Mark leeft? ‘Ik kan niet zorgen en folteren tegelijk. Het zijn conflicterende vertrekpunten die eventueel in successie kunnen voorkomen maar parallel alleen in de context van een intens strafregime bestaan. Ik ga je pijn doen, zoveel pijn. Dat is mijn opdracht, mijn plicht, mijn wens en de jouwe.’
Daarom hebben ze een vetorecht. Jane en Clive – samen of ieder apart – kunnen Mark terugfluiten maar ik heb geen idee hoe of wanneer. Het is mij niet verteld en toen ik erom vroeg... Nee, niet handig. Gelukkig vergeet ik meestal dat ze meer zijn dan mijn dierbaarste vrienden.
Nu ik beter ben en aan Mark heb voorgelegd hoe ik onze toekomst zie, moeten zij hun zegen geven zoals toen. Net als toen, heb ik het er moeilijk mee want als zij de doorslaggevende stem in het bepalen van mijn toekomst hebben, behoor ik dan niet of ook niet aan hen toe? Maakt dat hen niet, net als Mark, tot mijn eigenaren?
En Mark? Als zijn wens wordt geblokkeerd, wat maakt dat hem? Hoe kan ik leven met de gedachte dat mijn heer, waar het mij aangaat, altijd zal moeten buigen voor anderen indien zij denken beter te weten wat goed voor mij is?
Betekent een nieuw leven niet dat ik voortaan ondergeschikt zal zijn aan drie meerderen?
Kate
29 maart 2015
