Pasen, misschien wel de uitbeelding van een van de meest eenzame momenten uit het leven: de dood - dood onder de handen, ogen van anderen. Dit is de eerste Pasen, in elk geval in Amsterdam die ik alleen doorbreng. Alleen maar niet eenzaam.
'Ik maak me zorgen', belde iemand toen ik in een Gronings warenhuis liep, 'jij isoleert je'. Hij moest eens weten. Ja, ik heb mij geïsoleerd, teruggetrokken maar juist toen hij belde was ik meer onder de mensen dan in tijden.
Ik was in Groningen afgelopen week. 'Jij moet plezier maken', had een ander gezegd. En: 'is The Passion niet iets voor jou'? Oh ja, dat Goede Vrijdag spektakel dat voor de vierde keer en ditmaal in Groningen werd opgevoerd.
Ik had het nooit integraal gezien op wat flitsen na omdat mijn broer gejubeld had: 'hij stond op water', of woorden van die strekking. Het was inderdaad een indrukwekkende slotscène vorig jaar in Den Haag. Dit jaar was Groningen aan de beurt.
Al weken dacht ik over Groningen. Toen ik er was, twee jaar geleden alweer, voelde ik me er welkom. Ik mis dat gevoel. De uitnodiging om samen de sfeer rond The Passion te proeven, kwam op het goede moment.
Mijn nichtje merkte terecht op dat het niets voor mij is om mij in een mensenmassa te geven. Hoe plezierig te weten dan dat kijken ook op de bank voor de televisie kon, op een steenworp afstand van dat wat tienduizenden mensen aanzoog en regen in bakken vol.
Het programma brak kijkcijferrecords, Amerika schijnt interesse te hebben en ik heb alleen maar lovende recensies gelezen en toch, was ik alleen geweest en thuis dan had ik het programma al vrij snel afgezet.
Ik kwam er niet in. Ik kwam niet tot luisteren of voelen - en meezingen, als ik dat al had gekund, leek ongepast. Ik verwachtte iets dat niet kwam. Dit was geen afgeronde show maar een aantal losse scenes die als los zand bleven.
Verteller noch verslaggeefster van de kruisweg konden die scenes verbinden tot wat het niet werd: een verhaal van en vol passie. Wellicht omdat zij er als zichzelf stonden en de avond meer een etalage vol bnn-ers leek dan de verbeelding van het lijden van Christus.
Jezus zelf, Jan Dulles, ik kende hem amper, werd weggespeeld en gezongen door Jamai Loman, Simone Kleinsma en Stanley Burleson die allen hun sporen verdiend hebben in het musicalvak maar van hen liet alleen Jamai mij vergeten wie hij was buiten The Passion.
Ik zat erbij en keek ernaar en bleef achter met het verlangen naar een goed uitgevoerde Jesus Christ Superstar. Een waarbij de tranen over mijn wangen stromen. Een show waarbij ik mij na afloop niet afvraag wat de link is tussen een voetbalcommentator en Pontius Pilatus.
Ik ken het verhaal van Pasen - ik lijk een uitstervend ras maar ik hoef niet verteld te krijgen wat goede acteurs en wat extra zendtijd hadden kunnen tonen. Ik heb geen figuranten nodig die ik hoogstens vaag herken maar niet ken of wil spotten.
Wanneer ik een voorstelling bezoek, ben ik op zoek naar emotie, naar het openzetten van een luik waardoor er iets gaat stromen dat mij verder brengt. Dat zijn niet de emo-verhalen van mensen die een plastic kruis door de stad willen dragen hoe mooi dat beeld op zich ook is.
Ik wilde te veel, te diep van wat in essentie een mega evenement is dat miljoenen mensen moet boeien. Eerlijk gezegd kwam ik natuurlijk ook niet naar Groningen voor de diepgang. Ik kwam om mij te vermaken en dat is gelukt.
Plezier maken gaat beter samen maar om tot vragen, woorden, diepgang te komen, moet ik vanuit een andere gemoedstoestand vertrekken. Een die het product is van eenzaamheid of isolatie en het bewust indalen in mijzelf: gewoon doen, beginnen zonder afleiding of excuses.
Ik was, ik ben deze Pasen voor het eerst alleen in Amsterdam. Geen vader, mijn moeder heb ik vanmiddag opgezocht in het verpleeghuis en mijn broer is opnieuw ver weg bij zijn liefde. Ik had alle kans na te denken, me open te stellen voor mijn diepste diep.
Ik deed het niet. Waar voorgaande jaren het lijdensverhaal nog wel eens tot inspiratie leidde, doet dat het dit jaar niet. Ik ben te ambivalent over gevoelens met betrekking tot lijden en pijn ook als dat een niet-SM situatie betreft.
Ergens mis ik het gevoel van schrijnen dat overgaat in stromen, in woorden, beelden, een verhaal. Ik mis het maar ik ben zo blij dat het wachten en smachten en de stille pijn, de veroordeling van mezelf erom voorbij zijn. Het is over. Echt over.
Ik ben niet meer waar ik jaren was. Ik hang niet meer naar de emoties die ik altijd met SM verbond. Ik ben vrijer dan ooit. Ik sta op de drempel of ben er al overheen. Ik herrijs uit mijn as en ik voel dat het goed is.
Het maakt niet uit dat ik alleen ben, het maakt niet uit dat men denkt dat ik mij isoleer. Het maakt niet uit dat ik nooit antwoorden heb gekregen of zelfs dat er verhalen liggen die niet af zijn. Het is hoe het is. Het komt zo het komt.
Het is - ik kan het nog net een uur zeggen - Pasen 2014: een nieuw leven ligt voor mij - voor u - voor ons en hoe dat ook vorm krijgt of waar, het zal goed zijn.
Zalig Pasen,
Kate
20-21 april 2014
De foto heb ik gevonden op de site van The Passion 2014. Ik vond geen fotoverantwoording of fotograaf.
Deze foto, dit blog had er natuurlijk al lang moeten zijn. Of is het een teken dat de stilte ten einde is? Zelfs het kwartaal dat mijn vader overleed blogde ik meer dan dit jaar, het volgende jaar, het jaar erop.
Een heftig jaar opnieuw of misschien nog wel meer. Maar wat moet ik schrijven? Erover schrijven of filosoferen? Hier? Hier terwijl ik mijn dagen doorloop met... ach nou ja, niet met denken of schrijven of filosoferen.
Op 1 april ging het blog haar vierde jaar in. Vier jaar in een mensenleven. Ik kan me niet veel meer herinneren van 2010. Maar ik weet wel dat ik meer voelde dan nu. Intense gevoelens van verdriet, vreugde, voldoening.
Wat ben ik ver gekomen en hoe weinig schoot ik op. Nu zoveel van de ballast uit het verleden is verdwenen, nu een schone, lege toekomst mijn deel lijkt.
Nu banden vervagen en ik meer dan ooit op mezelf ben teruggeworpen slijt ik mijn dagen grotendeels met onbelangrijk tijdverdrijf. Games lijken belangrijker, zwaarwichtiger dan het maken van een plan.
Ik moet een plan maken opdat ik wederom een richting en doel in mijn leven zal hebben. Een vervulling. Een passie. Iets om me aan te warmen en over op te winden. Iets waardoor ik weer ga stromen, leven.
Het is er al, ik weet het zeker. Ik moet het alleen nog ontdekken, ontaarden, vinden in de as dat mijn hart bedekt. Misschien is het nog te vroeg. Misschien moet ik nog wachten. Het onderbewuste zijn werk laten doen.
Bewust doe ik in elk geval niet veel om er te komen. Of wel? Baby stapjes op weg naar een volgende fase. Een fase die nog niet kan beginnen. Nog niet. Of is dit een excuus zoals ik zo vaak maak of zoek?
Waar is het wachten op? Waarom zet ik die eerste zinnen niet op papier - als je begint dan komen ze wel, toch? Waarom neem ik mijn administratie niet ferm ter hand - af is af en alles wat af is, is goed. Waarom...
Er is geen reden anders dan dat het is zoals het is en ik niet anders kan dan ik kan. Hoe zwak klinken die woorden en toch is het zo. Meer dan ik kan beschrijven, maak ik een rouwproces door.
Als alles wegvalt, blijft er maar een ding over en dat ben jij zelf. Ik moet terug naar mezelf. Terug naar mijn ding. Dat wat mij blij maakt. 'Jij moet plezier maken', zei iemand me kortgeleden. Hij heeft gelijk.
Ik moet leren, terug leren plezier te maken - met anderen. Dit kluizenaarschap heeft lang genoeg geduurd. Ik wil weer leven, voelen, zijn. Met mezelf en met anderen. Het is tijd dingen te gaan doen. Dingen te beleven.
Het is hoogtijd die pauzeknop in te drukken en verder te gaan - nee, niet verder te gaan maar de draad op te pakken en te volgen naar dat wat mijn volgende fase zal zijn.
Kate
6 april 2014
De foto is afkomstig van het blog of de tumblr van Jesse Daniel Smith. Hij noemt als bron: Caffeine Addict. Een maker kon ik niet zo gauw vinden.
Het is de laatste dagen bijzonder veel drukker dan normaal op mijn blogje. Velen komen hier op zoek naar BDSM verhalen. Die zijn er natuurlijk en gelezen worden ze ook. Daarnaast zijn er de recepten die aftrek vinden.
Reacties worden hier van oudsher sporadisch gegeven en eigenlijk ben ik daar wel dankbaar voor. Ik weet van bijv. BDSMZaken welke invloed lezersresponse kan hebben op het schrijfproces - dat is naast positief soms ook verlammend.
Nu het echter zo druk is, vraag ik het mij toch af: wat vindt u van wat u las of zag? Wat maakte indruk of waar ergerde u zich aan? Gevaarlijke vragen, misschien maar ik stel ze toch.
Onderaan deze pagina - zoals bij alle blogberichten - heeft u de mogelijkheid uw boodschap achter te laten. Ik ben zeer benieuwd.
Kate
5 maart 2014
De foto vond ik op Dreamstime en is gemaakt door Eric Broder Van Dyke. De credits gaan naar © Eric Broder Van Dyke/Dreamstime.com
Gut hoelang geleden is het dat mijn moeder uit de Televizier recepten knipte? Moet ergens in de 80s zijn geweest want ik heb er een kopie van in mijn mapje met recepten: enchiladas met kip en kaas.
Ik vroeg mijn broer wat hij nog wilde eten voor zijn vertrek en het antwoord was: 'iets snels'. Magentronvoer was ook goed. En, vraag me niet waarom, maar ik herinnerde me de wraps met kip en kaas.
Het is een echte oude favoriet. Comfort food.
Makkelijk en smakelijk. Geschikt voor de dag van vandaag want laten we
wel wezen, een snikkende moeder aan de vooravond van je grote avontuur
is niet leuk. Maar ja...
Zonder lijstje, dook ik de AH in. Leve het geheugen! Ik kocht goed maar we zijn zeg maar jaren verder en de namen zijn wat veranderd. Het assortiment MexTex ingrediënten uitgebreider dan ooit.
Hoe dan ook, dit is wat het recept voorschrijft (voor vier personen):
400 gr kip (in blokjes)
1 ui (gesnipperd)
1 rode paprika (in kleine stukjes)
100 gr feta (verkruimeld)
2 potjes Mexicaanse salsa (300 ml)*
1 zak tarwe (wrap) tortilla's (10 stuks)**
1 bekertje zure room (125 ml)
100 gr geraspte oude kaas
* ik koop 2 verschillende potjes saus: wrap en taco, een mild en een wat pittiger. Je houdt saus over: gewoon meer gebruiken of lekker dippen.
** in het pak dat ik kocht, zaten 4 tortilla's en dat bleek voldoende om met zijn tweeën 2 dagen van te eten.
*** natuurlijk deed ik een extra paprika in de saus en het hele pak feta dat was dus 200 gram terwijl ik een verpakking met 300 gram kip gebruikte.
Roer in een pan een potje saus met 1/2 dl water, de ui, de paprika en de kip door elkaar. Breng dit op hoog vuur aan de kook. Laat het pannetje zachtes koken en gaar de kip in ca. 10 minuutjes.
Verwarm de oven voor op 200ºC. Vet een ovenschaal in. Bestrijk de tortilla's dun met wat saus. Verdeel het kipmengsel en de feta erover en rol de tortilla's op. Leg ze naast elkaar in de ovenschaal.
Strijk de rest van de saus over de tortilla's uit. Verdeel de zure room en de geraspte kaas erover. Laat de enchiladas in de oven in ca. 30 minuten gaar en bruin worden.
Heerlijk met een avocado salade (die ik er vandaag niet bij maakte): 2 tomaten in stukjes, 3/4 geschilde avocado in blokjes, 12 zwarte olijven. Hierover komt een sausje van: 1/4 geprakte avocado, 1 eetlepel citroensap, 3 eetlepels yogonaise, 1/2 theelepel gemalen koriander, zout en peper en wat geknipte bieslook.
Zelf serveer ik er lekker taco chips bij met de overgebleven taco saus en guacomole. Ik kocht kant en klare guacomole maar deze is heel makkelijk zelf te maken. Prak een avocado fijn en voeg citroen- of limoensap toe, een teentje knoflook uit de knijper, zout en peper, een stukje of kleine tomaat als je die hebt. Klaar. Je wilt iets toevoegen? Denk aan een stukje rode ui, verse koriander, pepertjes.
Eet smakelijk!
Kate
1 maart 2014
Je gaat naar het buitenland en je neemt mee: de recepten van thuis :-). Onzin natuurlijk! Maar toch, het is altijd fijn, uit en thuis, om terug te kunnen grijpen naar beproefde, lekkere recepten.
Nooit maakte ik voor mezelf gehaktballen. Het lukte niet. Ze smaakten flauw, laf, niet lekker tot ik voor mijn moeder ging koken en opeens lukte het wel - wonderwel zelfs. Het vroeg om een vervolg en nog een keer en nog maar eens. Niet langer was gehakt er om bolognese te maken of preischotel of een prutje.
Van de week aten mijn broer en ik ze en ze smaakten zo goed, we aten bijna - wat zal het geweest zijn - elk drie balletjes van een niet te groot formaat. En ik dacht hoe ik hem ga missen en dat samen eten ook. De dagen erna aten we uit, onderweg naar huis van moeder of inkopen - je hebt heel wat nodig als je op reis gaat naar Verweggistan. Makkelijk. Gezellig.
Niets smaakte zo als de gehaktballetjes uit eigen keuken. Hoeveelheden? Geen flauw idee. Het was een pak rundergehakt van goede kwaliteit. Was het 300 gram of meer? Wie zal het zeggen. De ingrediënten woog ik niet echt af. Het gaat me met dit recept meer om wat erin gaat dan om precieze hoeveelheden. Is dat erg?
Hoe dan ook, ik gebruikte wat ik in huis had en dat was:
``` ``` ``` ```
gehakt / 1 gesnipperde sjalot / 1 eetlepel fijngehakte kappertjes / 2 tenen knoflook uit de knijper / 1 theelepel mosterd / 1 theelepel sambalvocht / 1 ei / 1 verkruimelde beschuit
zwarte peper / paprikapoeder / nootmuskaat / stukje verkruimelde runder bouillontablet / komijn / wat fijngesneden sprietjes groen: koriander, peterselie
``` ``` ``` ```
Leg het gehakt in een diep of op een groot plat bord en verdeel het in stukken met een vork. Voeg sjalot, kappertjes, knoflook, mosterd, ei, het vocht dat je uit een potje sambal schenkt en beschuit toe en kneed met een natte hand goed door. Kruid - dat had je natuurlijk ook al meteen kunnen doen.
Kneed opnieuw tot een homogeen geheel. Pak een kleine vuist vol vlees in je hand en vorm er een bal van. Leg die even apart op een bord en maak de overige ballen. Ik had er uiteindelijk zeven, een vreemd aantal maar geen zin om ballen te verkleinen of vergroten om er zes of acht te krijgen.
Belangrijk, denk ik, is dat je nu de ballen even - half uurtje, uur, hoelang je hebt - in de koelkast laat afkoelen. Hierdoor vallen ze niet zo snel uit elkaar tijdens het bakken. Bakken deed ik in margarine: half uur, drie kwartier, ligt een beetje aan de grootte.
Kan koud, warm, bij de borrel, op brood of met rode kool en een gekookte aardappel. Wij aten er spitskool bij: spitskool in reepjes snijden en koken in een scheut melk tot ze warm maar nog knapperig is. Snuif nootmuskaat erover. Heerlijk!
Een echte Hollandse maaltijd voor als de heimwee toeslaat.
Kate
24 februari 2014
Kun je bevroeden wat aan de einder ligt? Wat de toekomst zal brengen? Als redelijk nuchter, enigszins cynisch en behoorlijk wantrouwend persoon? Onderbewust, onwetend van het hoe of wanneer of waartoe, waarom? Ik denk het wel. Al in 2010 schreef ik hier in een blogbericht:
Ik weet wel dat dingen bekend zijn, al heb je ze nooit bewust meegemaakt. Ik weet wel dat ik dingen weet die ik niet weten kan. (1)
Gebeurtenissen rondom het overlijden van mijn vader deden ons - mijn broer en mij - vermoeden dat hij ergens wist dat zijn tijd op aarde erop zat: een blik op De Waag. Zijn laatste en misschien wel eerste in al die tijd dat hij er woonde. Nooit zat hij in de erker, maar de dag voorafgaand aan 11 februari wilde hij een blik naar buiten werpen. Een klein voorbeeld.
Mijn moeder zei altijd: 'als ik met een pop ga spelen dan geef je mij maar een spuitje'. Ze speelt (nog) niet met poppen en een spuitje zullen we haar niet geven wanneer ze blij en gelukkig zou poppen maar kinds - zoals we het niet mogen noemen - is ze net als haar grootmoeder waarvoor, als die op bezoek kwam, de voordeur op slot ging zodat ze niet kon weglopen.
En ik? Ik wist op de een of andere manier al vroeg ik dat geen kinderen zou krijgen. Vond het niet erg toen mij dat feit gepresenteerd werd. Vraag me niet hoe maar ik had altijd geweten dat het zo zou zijn. Ik wist niet de reden, de oorzaak en ik weet niet het waarom maar ik heb een hele tijd gevoeld dat het goed was dat 'het' - de moeder-dochter keten - zou stoppen bij mij. Tja...
Mijn broer en mijn moeder hebben altijd een heel speciale band gehad. Het gekke is, ik heb altijd geroepen dat, zodra onze ouders niet meer zouden leven, hij heel snel een gezin zou stichten. Dat is precies wat hij mij de dag na het eenjarig overlijden van onze vader heeft verteld.
Hij heeft iemand gevonden en het is zo serieus dat zij plannen aan het maken zijn voor een leven samen. Ik ben hartstikke blij voor mijn broer. Hij is een echte familieman en het is al jaren zijn grote wens vader te worden. Dat zal, zo verwacht ik ondanks grote obstakels op de weg, gaan gebeuren. Ik hoop het.
Maar zo heb ik in een jaar tijd door dood, Alzheimer en een aankomend huwelijk afscheid moeten nemen van mijn vader, mijn moeder en mijn broer.
Ik heb daarnaast afgelopen jaar ook na vele vele jaren van hartzeer eindelijk ervaren dat de ban van de Rattenvanger gebroken is.
Ik heb wel vaker gezegd te denken altijd alleen te zullen blijven. Ik heb geen idee of ook dat getuigt van een zekere voorkennis maar als het zo is dan is het nu wel even slikken.
Kate
15 februari 2014
(1) dat blogbericht staat hier en is een deel in een reeks van overpeinzingen over de keten van gedachtes, die soep van dingen op je pad, banden tussen het een en het ander die je verder brengen en mij doen geloven dat het verleden, het heden en de toekomst innig met elkaar verbonden zijn.
De foto's komen in originele of uitgesneden vorm van Corbis:
1. De oude vrouw met pop is gemaakt door Karen Kasmauski. De credits gaan naar © Karen Kasmauski/CORBIS
2. De foto van het huwelijks paar is gemaakt door JGI/Daniel Grill. De credits gaan naar © JGI/Daniel Grill/Blend Images/Corbis
3. Het beeld van een begrafenis is afkomstig van Russell Underwood. De credits gaan naar © Russell Underwood/CORBIS
