Te veel, te snel

Tranen om het minste geringste. Het gaat gewoon veel te snel. Het is te veel, te kort, te snel, te veel. Hoewel ik rationeel weet en wist dat mijn moeder niet lang meer thuis zou kunnen wonen, kan ik het emotioneel niet bijbenen.

Haar schoenen en sloffen liggen nog onder de eettafel alsof ze die straks gewoon zal aandoen maar dat gaat niet meer gebeuren. Ze is - zo is wel duidelijk - definitief verhuisd al weet ze het zelf niet, al weten we nog niet of ze zal blijven waar ze is maar terugkeren naar huis is geen optie. 

Met haar vertrek, nu 15 dagen geleden, naar een gesloten afdeling van een verpleeghuis is niet alleen het leven van mijn moeder voorgoed veranderd. Mijn broer en ik beseffen dat het ook voor ons grote gevolgen heeft.

We waren het afgelopen jaar en alle jaren ervoor eigenlijk, zo'n eenheid. En ja, dat was soms beknellend en vervelend en vermoeiend maar we hebben ontegenzeggelijk hele leuke dingen met haar gedaan. 

Zandvoort, Artis, ritjes door ons prachtige land: Utrecht, Noord- en Zuid-Holland, de Flevopolder. Lekker eten, een terrasje, wandelen, shoppen. We hebben op onze manier het leven gevierd zoals we nooit eerder deden.

En natuurlijk kan dat allemaal nog steeds maar het is een feit, wanneer je in zo'n huis komt dan ga je achteruit. Is ook logisch: van de ene dag op de andere wordt je in een compleet andere wereld gedropt. Iedereen, dement of niet, zou daar verward van worden. Het is eenvoudig niet te begrijpen zoiets.

Al met al gaat het goed met mijn moeder maar wat weet je ervan? Wat geven ze haar om haar rustig en vrolijk en pijnvrij te krijgen? Er waren dagen, de afgelopen twee weken, dat ze ons stevig vastpakte bij binnenkomst en vreugde en opluchting uitte dat wij er waren. 'Ik laat jullie nooit meer gaan'.

Er zijn dagen dat ze lijkt te zijn zoals ze altijd was behalve dat je haar niet 'voor jezelf' hebt in zo'n grote, toch onrustige 'huiskamer' met een handvol of meer bewoners die net zo verward of erger zijn dan mijn moeder, die huilen en vloeken en leeg voor zich uit staren. Ik mis het alleen zijn met mijn moeder.

Ja, ik mis mijn moeder. Het is te snel gegaan. Ik heb me er niet mee vertrouwd kunnen maken dat zij weg zou zijn, geen gesprekjes meer, niet boos of lief, niet meer twintig keer hetzelfde half ware verhaal, niet meer naar de vogeltjes kijken op haar terras, even een rondje langs de borders.

De dood had ik misschien anders ervaren dan dit. Of misschien komt het door de onzekerheid van de situatie. De vraag waar zij het beste op haar plaats zal zijn. Niemand wilde of kon adviseren: niet de huisarts, niet buurtzorg, niet het Mentrum en wij weten het niet. We willen haar niet heen en weer slepen.

Men zegt huizen te bezoeken, sfeer te snuiven maar wat heb je daaraan? Toen ik binnenkwam waar zij nu is, was ik in shock. Ik vond het niets, kaal, armoedig, onpersoonlijk. Inmiddels heb ik mijn mening wel bijgesteld. Denk dat ze misschien beter daar kan blijven.

Er zijn altijd meerdere verzorgers aanwezig en ze zijn lief. Men kookt er elke dag vers. Er zijn veel activiteiten. Het is gezellig op de een of andere manier en rustig - ondanks het verdriet of de onrust van sommige van de bewoners. Er wordt 's avonds een glaasje wijn aangeboden, een chipje.

Mijn moeder heeft niet een keer naar huis gevraagd, naar haar ouders. Ze is niet boos dat wij er niet zijn of woedend over dingen uit het verleden zoals toen ze nog thuis woonde. Ze vindt het prima dat we weg gaan en is blij wanneer we er zijn. Misschien moet ze gewoon blijven waar ze nu is.

Ik weet het niet. Mijn broer weet het niet. We aarzelen: een kleinere setting vlakbij - zeer goed aangeschreven maar weinig activiteiten behalve, wat ik dan maar 'huishoudentje spelen' noem en minder verzorgenden. Mij lijkt het niets. 

Mijn broer neigt naar een huis iets verder weg maar dichterbij dan waar mijn moeder nu is, waar wel veel activiteiten zijn. Ik denk eerder dat ze ergens buiten Amsterdam de beste zorg zou kunnen krijgen maar ja... De reis van 50 minuten om er met de trein en benenwagen of fiets te komen is wel erg lang.

Ondertussen worstel ik met griepachtige verschijnselen die maar niet over willen gaan, snoepbuien waardoor ik me nog voller en dikker voel dan eerder, andere pijntjes die me hardnekkig blijven vervelen en tranen om niets. Het is allemaal te veel.

Volgende week ben ik jarig. De dag erna wordt het grafmonument voor mijn vader geplaatst. Ik heb al weken papieren liggen die ik moet invullen voorafgaand aan genetisch onderzoek naar borstkanker in mijn familie. 

Mijn huis is onderkomen en dat van mijn moeder is een chaos: product van een leven lang niets weg kunnen gooien. Eindelijk kunnen we opruimen. Elke middag gaan we naar mijn moeder in het huis. Daarna eten mijn broer en ik samen en gaan we nog een paar uur door met uitzoeken, ordenen, ruimen.

Zo gaan de dagen voorbij en ik weet dat ik in een rouwproces zit en ik weet dat dat nodig is. We doen het goed. We denken en praten en langzaam zal zich een beeld vormen over de toekomst. Slowly does it. Het is niet anders. 

Ik heb gelukkig sterk het gevoel dat ik kan vertrouwen op het Universum. Dat scheelt maar maakt het niet minder moeilijk. 'Dit is niet wat zij gewild zou hebben', zei de beste vriend van mijn broer van de week. Nee. Dit heeft zij nooit gewild. Maar ja... Je hebt niet veel te willen. 

'Ben ik nu thuis?', vroeg zij toen we weer op de afdeling kwamen na een sapje en gebakje in het restaurant beneden. 'Ja, mam. Je bent thuis.' Mijn broer en ik reden terug naar de gracht - dat niet meer als thuis voelt. We aten andijviestamppot en ik was in tranen om niets. Niet om niets. 

Het is gewoon te veel, te ingrijpend en verschrikkelijk verdrietig.

Kate
18 januari 2014

De foto komt van een van de tumblrs die ik volg: The Gifts of Life. Het origineel lijkt te komen van de tumblr donna_più.

Het nieuwe jaar in...

Bloggen: had ik eergisteren mijn blog geschreven dan was mijn overheersende emotie er een van bevrijding geweest - is dat een emotie? Gisteren voelde ik me weemoedig. Vandaag ligt een hoofdpijn op de loer en ben ik gespannen. Vandaag heb ik tijd, een klein uurtje om te rammelen op de toetsen. Het plaatje gevonden dus geen excuus meer het schrijfwerk uit te stellen.

Mijn moeder had pijn in haar bil - een spiertje werd gezegd. Vreselijke pijn en zij is niet kleinzerig. Het werd erger ondanks fysio maar ze kon de trap nog op. Dinsdag jl. - goh, is het pas een week? - werd ik gebeld door buurtzorg dat ik maar moest vergeten met mijn moeder naar de fysio te gaan want dat ze veel te veel pijn had en dat men de trap niet met haar af durfde.

Ik ging erheen, kwam boven, zag en constateerde dat het was zoals me verteld. De huisarts kwam. Oudjaarsavond vierden we in haar slaapkamer. Nieuwjaarsdag kwam en ging voorbij op de slaapkamer. Op 2 januari kwam de huisarts opnieuw. Wij besloten voor alle zekerheid een foto te laten nemen.

Een ambulance vervoerde mijn moeder en mij naar het OLVG - ongelofelijk maar de weerman op de radio meldde dat het tien graden was. Uren wachten en diverse foto's later werd ons verteld dat er geen breuk te vinden was. Men weet de pijn aan een wervelverzakking - mijn moeder heeft osteoporose.

Grappig hoe men in zo'n ziekenhuis niet uit eigen beweging even kijkt of daar al eerder foto's van zijn gemaakt. Die zijn er nl. en de foto van 2010 was min of meer gelijk aan die van 2014 - daar kan deze heftige pijn dus niet van komen, denk ik met mijn boerenverstand. 

Men wilde pijnstillers voorschrijven waar de huisarts en ik van huiveren. Ik wil geen gat dichten en een ander gat (in de maag of het bewustzijn) veroorzaken. Ik wees ze af. Men zei dat mijn moeder twee stappen had gelopen tussen ambulancebroeders en daarom niet naar huis zou worden gebracht, niet de trappen opgeholpen en blijven was geen optie.

'Red je er maar mee' - nee, zo bot nog net niet en uiteindelijk kwam er wel  een zorgambulance. De bemanning was erg lief en had geen enkele moeite met de trappen. Ze liepen omhoog, wrikten aan het schuifraam op de slaapkamer, maakten een pad vrij en belden de brandweer. Die verschenen met spuit- en ladderwagen op de gracht en schoven mijn moeder zo haar slaapkamer in. Fluitje van een cent. Iedereen blij.

Mijn moeder wist er de volgende dag niets meer van. Ik belde de huisarts. Buurtzorg kwam. We hadden overleg en op 3 januari stond er weer een ambulance op de gracht. Dit keer om haar naar een verpleeghuis te brengen waar een noodbed voor haar geregeld was. En daar is ze nu. Helemaal ontspannen, vrolijk, grapjes makend en duidelijk op haar plaats - zo lijkt het.

Gek hoe groot de bevrijding is. We gingen haar bezoeken zaterdag en na afloop konden we doen wat we wilden. We hoefden niet meteen naar huis, er was niemand die vier keer belde waar we waren, ze had niet gevraagd waar de andere zoon was, er was geen boosheid omdat wij ons niet hadden afgemeld. Wij zijn vrij. Vrij om ons eigen leven op te pakken of opnieuw vorm te geven.

Gisteren tuigde ik de kerstboom af. De boom die we eerst niet wilden opzetten want wie weet hoe er gereageerd zou worden wanneer hij weg moest. We kochten er toch een. Dozen met kerstdecoraties werden doorgespit. Het werd een hele mooie boom. Ik ben blij dat hij er heeft gestaan. Voor mijn moeder was het de laatste kerst in eigen huis.

Straks, over een half uur gaan we praten over de toekomst. Waar zetten we op in? Waar zal mijn moeder het beste gedijen? Wat is het beste voor haar? Wat zijn de mogelijkheden? Hoe pakken we door nu zij het fijn lijkt te hebben, zich veilig voelt en niet meer alleen in het huis zit te verpieteren? 

Ik voel me emotioneel, gespannen, er is de aanzet tot hoofdpijn en tranen maar het is goed wat we doen, hoe we het doen. Alles zal anders worden. Is het al. Ik kan weer plannen maken, met vakantie gaan, daten, schrijven, uitrusten, leuke dingen doen zonder de 24/7 zorg om mijn mams. Er is ongetwijfeld nog een weg te gaan voor alles definitief is. 

Gelukkig lijkt mijn moeder er niet onder te lijden. Ik ben zo blij!

Kate
7 januari 2014

De foto is een uitsnede van de foto Christmas tree and christmas ornaments on floor; id stockfoto: 42-29060780; credit: © Tetra Images/Corbis

Omgaan met verandering

2014: er is veel om te overdenken aan het begin van dit jaar en als vaker blijkt dat in theorie een mooi en nobel streven waar de weerbarstige realiteit er een stokje voor steekt.

Ik bracht Oud en Nieuw door in de slaapkamer van mijn moeder die geveld is door een spiertje in haar bil - als dat het inderdaad is - hetgeen het lopen en leven nogal beperkt - haar leven en dat van mijn broer en mij.

En ook dat noopt tot nadenken, mediteren over wat haalbaar is en verantwoordelijk en goed. Het gaat zoals het moet gaan. Soms kiest het leven voor je en dat kan heel fijn zijn of juist of tijdig.

Het Universum, ik heb er groot respect voor. Misschien moet dat dan het uitgangspunt voor 2014 zijn om terug te keren naar: ga met je gevoel, vertrouw op het Universum.

Wanneer je weet dat het goed is zoals het is, zal gaan, gegaan is, hoef je niet meer te vechten. Maar, zo vraag ik mij af, wat is goed? Hoe weet je dat je het goede kiest? Voor jezelf en de ander?

Om het beste te bereiken zul je toch moeten vechten of in elk geval, je zult moeite moeten doen. Niets gaat vanzelf. Kan, mag ik ook hier op het Universum rekenen? Dat het mij helpt, stuurt, aanmoedigt? Of is dat leunen?

Iets later in het nieuwe jaar dan toen ik dit blogbericht begon, lijkt het er sterk op dat het thema van 2013: afscheidnemen nog niet achter ons ligt. Mijn moeder zal niet lang meer thuis kunnen blijven wonen. 

What can I say? Leven is veranderen, omgaan met verandering. Loslaten, accepteren dat niets blijft zoals het was of is of zal zijn. Afscheidnemen van het oude en het nieuwe verwelkomen zoals je doet met Oud en Nieuw.

Ik wens u een goed, gelukkig, gezond '14 met veel, heel veel liefde voor het oude en het nieuwe plus kracht en energie om met de veranderingen, die u ongetwijfeld net als ik mee zult maken, om te gaan.

Laten we er maar op vertrouwen dat het Universum het beste met ons en onze geliefden voor heeft, al voelt het soms niet direct zo :-).

Kate
2 januari 2014


De foto komt van een van de tumblrs die ik volg: The Gifts of Life. Het origineel lijkt te staan op de site Icelolly.com [14-04-2014: blijkbaar maakt google er bezwaar tegen dat ik link naar Icelolly, lol dus de link is verwijderd op verzoek van Icelolly. Ik zou zeggen: hahahahaha].

Kerst 2013

Kerst 2013: de zon schijnt, de lucht is blauw - een zachte kerst na de storm, de derde storm dit najaar in de aanloop naar kerst. Mijn kas op het terras van mijn moeder is omgewaaid.

Het was een impulsaankoop waar ik niet genoeg van geprofiteerd heb. Nu is de plastic hoes kapot en mijn plan om er de koude bak in te zetten misschien ook. Misschien niet. Niets zo wispelturig als de mens, als ik.

Het was een turbulent jaar in alle opzichten. Vooral een jaar van afscheidnemen en beseffen, eens te meer mij realiseren dat wat je in je hart draagt, nooit weg zal zijn.

Aan het begin van het najaar plantten mijn broer en ik een rand van witte heide op het graf van mijn vader en het middenstuk werd gevuld met rode heide: Ajax kleuren, niet gepland maar we moesten er samen om lachen.

Later, toen ik zocht naar een dotje kleur voor op het landgoed, koos ik opnieuw voor heide - de foto hierboven is genomen op 7 december jl. Hij staat op de compostbakken voor het rek en hoewel genieten een groot woord is, staat hij er goed.

Genieten is niet het woord dat voor mij bij 2013 past, maar ik was en ben er wel blij mee. Dit zou mijn jaar geworden zijn. Het is het niet geworden. Niet in de zin van jubelend geluk.

Misschien past dat ook niet bij mij. Maar het was goed. Ik heb momenten van diepgevoelde rust, geluk en aanwezigheid van Engelen mee mogen maken. Meer kan je of mag je niet wensen.

Het landgoed kwam tekort en ook weer niet. Het was er en deed wat het moet doen. Ik genoot als ik er was. Wat ik deed, deed mij goed. Ik oogstte veel knoflook. Ik had een overvloed aan bloemen uit zelf gewonnen zaad.

Nu staat er de heide en ik vier via deze - wat mij betreft - natuurlijke plant, het jaar. Mijn jaar. Jaar dat ik mijn vader heb moeten missen en mijn moeder bij vlagen niet meer weet dat ik haar dochter ben. Dat zij kinderen heeft.

Vanmorgen, ik lag nog in bed, belde buurtzorg af. Typisch. Verwacht van mij geen mooie kerstgedachtes over de zorg :-). Het gemak en de hulp van buurtzorg weegt amper op tegen de bemoeizucht, de regeltjes en het gezeur.

Wat is het dan heerlijk te kunnen rommelen op het balkon. Als er iets is dat mij energie geeft dan is het dat landgoed van mij en het terras van mijn moeder. De kerstroos op de hoek van haar rechter border bloeit uitbundig.

Het is kerst. ik wens u stralende dagen, heilzame nachten en genot zoals alleen een landgoed u kan schenken.

Kate
25 december 2013

p.s. deze tekst schreef ik voor mijn landgoedblog maar gezien de inhoud en verwijzingen naar het afgelopen jaar, zet ik hem ook hier. Ik zal wel wat linkjes toevoegen hier en daar - misschien :-).

24 december 2013

Ik wens u en de uwen mooie Kerstdagen.

Kate
24 december 2013



De foto komt van de tumblr The Little Corner waar als bron genoemd wordt Simply Beautiful World - aldaar kon/kan ik echter geen fotograaf of maker vinden.

Kruidige stoofpeertjes

stoofpeertjes

Dit is het najaar van de stoofperen. Altijd al zorgde ik ervoor dat ik in de aanloop naar het Kerstdiner een of meerdere bakjes stoofpeertjes in de diepvries had maar dit jaar maak ik ze anders, meer exotisch, kruidiger.

Het spijt mij, hoeveelheden, da's een beetje lastig bij dit recept. Ik koop zoveel stoofperen als ik denk te willen schillen. Soms betekent dat dat ze weken op tafel liggen tot ik zin heb ze daadwerkelijk klaar te maken.

Vorige keer betekende dat dat ik ze in twee opeenvolgende porties bereidde. Dit keer had ik nog zo'n zes tot acht ongeschilde peren liggen maar met kerst in het verschiet en de wens de diepvries te voeden met minstens twee bakjes kocht ik er minimaal het dubbele aantal bij.

Ik overwon mijn luiheid of tegenzin en schilde monter door - toen ik dan toch eenmaal bezig was - tot alle peren geschild en gevierendeeld in de pan lagen. Bodem koud water erbij. Dat is het begin. 

En als je nu vraagt: 'hoeveel water' dan zou ik zeggen doe maar zoveel dat de helft van de peren in water ligt. Nogmaals, dat is het verhaal van mijn koken, doe het op gevoel. Kijk wat je hebt en wat het gerecht nodig heeft.

Vervolgens vulde ik de pan aan met de volgende ingrediënten - zie onderaan blog voor boodschappenlijstje:

ingrediënten voor stoofpeertjes

Een scheut port - rode port om precies te zijn. Dit zou ook rode wijn kunnen zijn, vruchtensap - rode vruchten, bessensap is of was gebruikelijk maar ik kan me ook voorstellen dat je een scheutje siroop toevoegt of zelfs appelsap. En wat te denken van cointreau of grand manier? Zou zomaar heel lekker kunnen zijn.

Ik legde vier mandarijnen tussen de peertjes: niet gepeld, wel gewassen en ontdaan van het kroontje of pitje bovenop, in vieren gesneden. U zou dit kunnen vervangen door een stuk citroen, door een sinaasappel, door gekonfijte gember of citrusvruchten.

Kruiden en specerijen dan. Natuurlijk mag kaneel niet ontbreken. Bij gebrek aan kaneelstokjes strooide ik gemalen kaneel boven de pan uit. Zo ook zwarte peper - niet te veel hoor en circa zes kruidnagels. Een "kootje" verse gember, geschild en door midden gesneden. Twee, drie, vier verse laurierbladeren - hangt af van de bladgrootte. Verse tijm had gekund maar deed ik niet.

Tenslotte voegde ik suiker(s) toe - altijd lastig in te schatten qua hoeveelheid. Ik combineerde basterdsuiker met kristalsuiker en een paar dessertlepels honing - bloemenhoning in dit geval. Het is een kwestie van proeven en inschatten in hoeverre zoet, zoet genoeg is of nog net niet.

De perenpan is nu voor ca. 75% gevuld en kan worden opgezet. Ik hussel niet of heel voorzichtig. De suiker zal oplossen zonder te roeren en de kruiden verdeel je bij het toevoegen al over de pan, tenminste dat doe ik: blaadje hier, stukje daar, nageltje in dat gaatje en het volgende in een ander. Koken is een werkje van en vol liefde.

wat er nog over is na 3 dagen

Zachtjes aan de kook brengen. Deksel erop en een plaatje of hoe heet het eronder. Vuur klein. Nog maar eens proeven en na een tijd - paar uurtjes als het vuur laag genoeg staat of korter, ook afhankelijk van smaak - eens kijken of de peertjes al gaar genoeg zijn.

Warm, koud of lauw opdienen - kruidnagels, gember, laurier en eventueel tijm verwijderen. Heerlijk bij Hollandse pot of als toetje met ijs of gewoon solo. Niet vergeten een bakje of twee in te vriezen - als dat nog lukt - voor bij de Kerstdis.

Kate
16 december


p.s. toch maar even een boodschappenlijstje toegevoegd:


stoofperen
scheut rode port of wijn of sap of...
mandarijnen of citroen of...
kaneel (gemalen of een stokje)
zwarte peper (gemalen)
kruidnagels (heel)
verse gember
verse laurier (of gedroogd)
kristalsuiker of basterdsuiker of honing of een combinatie

Iedereen kan de wereld veranderen

IEDEREEN KAN DE WERELD VERANDEREN
everyone can change the world


Het zou hypocriet zijn deze woorden, vandaag - de dag na het overlijden van Nelson Mandela - hier aan hem op te dragen. Ik heb niet zo heel veel met "grote voorbeelden". 

Bovendien, zijn verhaal, het verhaal van de strijd tegen de apartheid, voor gelijkheid, voor broederschap en liefde, het verhaal van vergeving, vreemd als het zal klinken, is eigenlijk compleet langs mij heen gegaan.

Daarnaast, de tekst hierboven speelt al weken door mijn hoofd in diverse variaties. Het was weer zo'n typisch synchronisiteits-ding.

Ik had woorden van deze strekking in mij en hoorde - noem het ter bevestiging - over de persoonlijke inzet van J.F. Kennedy om een kernoorlog te voorkomen. Dat was in oktober rond de sterfdag van JFK.

Een persoon kan de hele wereld veranderen. Een persoon kan jouw wereld veranderen. Jij kunt jouw wereld veranderen. Jij kunt de wereld veranderen.

Het kwam niet tot bloggen. Ik kon geen geschikt beeldmateriaal vinden om de tekst kracht bij te zetten, kleur te geven. Een tekstplaatje keurde ik af. Het was druk. Ik had het druk. Het ging niet lekker. Het gaat nog steeds niet lekker.

Ik wankel en dat heeft niets met het onstuimige weer te maken. Mijn lichaam piept en kraakt en vandaag bedacht ik dat ik die wereld, mijn wereld helemaal niet hoef te redden of te veranderen. 

Ik hoef niet te vechten. Ik hoef me niet te forceren. Ik hoef er alleen maar te zijn met alles wat ik ben. En zelfs dat is te veel. Ik wankel en mijn grootste prioriteit nu is om overeind te blijven.

Maar die woorden, zo waar. Zoveel voorbeelden van mensen die de wereld - de hele wereld of een deel ervan - veranderden door wie zij waren, waarvoor zij stonden. En, eerlijk is eerlijk, een ieder kan een verschil maken. 

Een ieder maakt dat verschil of hij of zij dat nu wil of niet. We zijn, we moeten zijn en door te zijn aan de zijkant of in het centrum, groot of klein, boos of lief, beroemd of niet- door er te zijn maken we onze omgeving tot wat het is.

Je kunt niemand veranderen behalve jezelf, wordt wel gezegd. Je kunt een situatie niet veranderen behalve door jouw reacties, jouw antwoorden, jouw zijn. Mandela heeft dat gedaan. JFK ook. Jij. Ik. Wij allen. Erken het maar.

Jaren geleden heb ik de kans gepakt om de wereld, mijn wereld, de BDSM wereld een ander, een menselijker gezicht te geven. Toen er nog niet veel was op gebied van vanille ontmoetingen, heb ik diners en borrels georganiseerd.

Dat heb ik vijf jaar lang gedaan, van begin 2003 tot eind 2008 en daarna ben ik verdwenen. Ik wilde mijn anonimiteit terug. Ik liet wat ik met veel succes gedaan had achter mij maar ik denk te weten dat ik de wereld gedurende die vijf jaar een beetje veranderd heb.

Nu, vijf jaar na de laatste bureauborrel, is mijn wereld beduidend kleiner. Te klein wellicht en het gevecht met mijzelf is vele malen groter. Dat mantelzorgen is niet mijn ding en toch vind ik dat ik het moet doen en ik doe het goed ook nog. Ik maak een verschil al is het op heel kleine schaal.

Ik wankel en het is niet fijn dat te voelen. Ik wankel omdat ik me te druk maak, niet kan loslaten, wellicht een controlefreak ben, overbezorgd, te bevattelijk voor de emoties van anderen. Hoe leer ik dit allemaal af?

Hoe kan ik mezelf veranderen zodat ik de wereld, mijn wereld kan helpen zonder er zelf aan onderdoor te gaan? Hoe kan ik erkennen dat ik ben wie ik ben, goed zoals ik ben. Hoe kan ik leren grenzen te stellen aan wat ik mijzelf opleg?

Dit is wat ik doe: adem in, adem uit. Ik probeer elke dag weer een stuk in mijn eigen tempo te wandelen. Ik drink weer elke dag een glas wijn. Ik eet meer vis. Ik boek een massage. Ik erken dat ik ben wie ik ben, ben wie ik was, was wie ik ben maar nog niet ben wie ik zal zijn. 

Wie, wat zal ik zijn? Waar? Met wie?

Er is hoop, schreef ik in het voorwoord van de Mereldagboeken. Ik voel dat er hoop is, schreef ik ook in een onafgemaakt blog begin november toen de blaadjes van de bomen dwarrelden en de man kon loslaten die zoveel voor mij betekende. En ik herinnerde mij mijn nieuwjaarswensen van 2012, 2013.

Ik kon niet geraakt worden zolang ik nog zo geraakt werd door de beroering uit het verleden. Dat wist ik. Al die jaren lang wist ik rationeel dat ik afsluiting, afronding nodig had om verder te gaan. Een kop koffie - nooit gekregen.

Honderden koffies heb ik met mensen gedronken en daarbij prachtige gesprekken gevoerd. Men vertrouwde mij dingen toe die niemand anders wist. Ontboezemingen die mij nooit hebben geschokt maar altijd verwelkomd werden in de vertrouwde sfeer tussen de mij verder onbekende spreker en mij.

Ik mag met recht zeggen iets bijgedragen te hebben aan de levens van velen. Ook aan dat van de man die mij zo bezig heeft gehouden al herinnert hij mij slechts vanwege de vele mails die, zo zei hij mij, 'uitgegeven zouden moeten worden'.

November 2013: de wind hield aan, keerde terug dagenlang en het spinnenweb werd kapot geblazen. Ruimte. Lucht. Mijn hart moest, moet helen. Mijn lichaam begon te kraken en nu het december is en het opnieuw stormt, besef ik dat ik wankel. Dat mag.

Ik mag wankelen en huilerig zijn en de pijn in mijn onderrug, mijn nek - het mag er zijn. Het is niet niets wat ik doe, wie ik draag. 'Je bent zo sterk', zei mijn broer. Ja. Maar het hoeft niet. Ik hoef niet sterk te zijn, sterker dan ik ben. Ik hoef niet het verschil te maken al doe ik dat toch wel. 

De wind is nog niet gaan liggen maar de zon is door de wolken gebroken. Het is een heerlijk moment om even te gaan lopen. In mijn eigen tempo. 

Wat zal ik wensen voor 2014? Gezondheid voor mijn moeder en broer en mij en u, liefde, geluk, hoop. Altijd toch weer hoop. 'Wat voel je?' 'Hoop.' 'Ja.' Ja, laat ik wensen dat ik hoop blijf houden, altijd, overal en inspiratie, bevlogenheid, liefde. 

Laat ik wensen dat er mensen zullen zijn die het verschil maken op kleine en grote schaal maar laat ik vooral wensen dat wij allen beseffen dat wij het in ons hebben de wereld te veranderen. De hele wereld. Onze hele wereld.

Kate
6 december 2013