Pasen 2013

narcis vandaag op het landgoed

Een jaar voorbij, roerig jaar, vervelend jaar maar toch ook mooi. En nu een winter die maar niet verdwijnen wil. Kou, vanmorgen sneeuw maar nu weer zon. 

Mijn narcis op het landgoed wil maar niet opengaan. En ik? Ik probeer een blog te maken maar het lukt me nog niet. Snel genoeg is het onderwerp achterhaald :-).

Mijn dagen zijn gebroken: paar uur hier, uren bij mijn moeder, paar uur hier. Nu net belt ze dat ze zich zo verveelt en ach... Ik ga maar weer die kant op. Was er om 11 uur tot na de lunch. Nu half 5 tot na het eten ben ik er weer.

Hoe dan ook, o.a. het bloggen schiet erbij in en dat is jammer want morgen - geen grap! - bestaat mijn blog drie jaar. Bloggen was waar ik energie van kreeg :-). Niet meer.

toverballenapparaat

Net met veel moeite een landgoedblogje gemaakt. Firefox bleef maar crashen. Het is er niet makkelijker op geworden met een nieuwe computer en windows 8.

Hoeveel maanden ik hem ook al heb, het blijft een toverballenapparaat en eerlijk gezegd: ik haat hem! Dan doet dit het niet, dan is dat anders en de energie die ermee heengaat is precies de energie die ik niet kan missen.

Misschien heeft het ook met het voorjaar te maken, de beruchte voorjaarsmoeheid? Wie weet. Of gewoon toch een verstoorde balans tussen zorgen en verzorgd worden. Verzorgd worden?!?! Wow. Ha! Ach.

Ik wens u een liefdevolle Pasen en heel veel energie en warmte en liefde.

Kate
31 maart 201

De foto van de narcis maakte ik zelf. Die van de toverballenmachine niet :-) 

Lente, oh lente...

Kate
22 maart 2013



De foto vond ik op het tumblr Oh, Pioneer!. Daar werd als bron genoemd een ander prachtige tumblr Life is Beautiful maar de foto vond ik daar niet. Wel op het blog Riazzoli maar daar stond opnieuw geen maker of copyright houder. Wat je eraan overhoudt, aan dat zoeken naar een bronvermelding, is een paar nieuwe tumblrs die een paar andere uit mijn favorietenlijstje vervangen. Toch leuk maar waarom zet niemand, of degene die het eerste plaatst niet wie de foto's genomen heeft?

Een hemelse afspraak

Een maand en ik kan er nog steeds niet over schrijven. Ik, taligmens schreef niet - dat deed mijn broer. Mijn broer, muziekmens, kwam niet met de muziek - ik wel. Mooi, hoe we zij aan zij gaan.

Februari, bleke maand, koude maand. Maand van vallen en opstaan tot het hek van het bed omhoog moest. Dagen later nooit meer opstaan. Doodgaan.

Ik, nieuwsgierig naar de dood, wist niet hoe mooi het kon zijn. Zacht en vredig en getimed met de precisie van een hemelse klok.

Mijn vader had een afspraak. 'Hoe laat is het?' Driemaal achtereen die vraag. Hij had een afspraak en hij zou worden opgehaald.

Ze waren er al. Minimaal met zijn drieën en al enige dagen. Een onder de klok, een bij de kast en er was ook iets, iemand langs de witte muur naast zijn bed. Ze waren er en hij was niet bang.

Als ik verhalen van anderen lees of hoor, besef ik hoe bevoorrecht hij was zo te mogen sterven. En wij.
 
Hij noemde mijn naam, zei dat hij gevallen was, vroeg hoe laat het was, hoe laat het was, hoe laat het was. We hebben kusjes gedaan tot hij in slaap viel en ik naar huis sloop niet wetend dat ik hem niet meer in leven zou zien.

Toen mijn broer er een paar uur later kwam, was hij net overleden. Minuten eerder was de verzorging onverwacht tussendoor even bij hem komen kijken. Perfecte timing. Hij zou niet lang alleen liggen en mijn broer zou hem niet onvoorbereid en alleen vinden.

We hebben hem er laten liggen in dat 'leuke' bed - 'hoe zou het zijn met mijn bed?' 'Vraag het eens.' - ik had nooit gedacht dat dat zo mooi zou zijn. 

Hij lag er tot hij er blosjes van gekregen had en het meer dan tijd was de aarde op te zoeken. Gek hoe je dat ziet en voelt.

Het is een mooie plek onder een boom, met de kruizen van de graven van Lutherse zusters nabij en een pleintje. Toen we hem er achterlieten was hij, zijn ziel en zijn, er allang niet meer. Of toch wel?

Hij was er vast in de prachtige bloemen, in de zachte nieuwe kasjmier sjaal die ik voor mijn moeder gekocht had tegen de kou van die dag, in de muziek en de liefdevolle aanwezigheid van familie en vrienden. Hij was er.

Hij is er in deze woorden die dan eindelijk getypt zijn. Hortend en stotend. Wat valt er ook te zeggen als alleen gevoel telt? Hoe omschrijf je, deel je, verwoord je gevoel?

Zelden heb ik me zo gevoeld als in die negen dagen tussen bed en graf. Er was een vreemd soort vrede van binnen. Een heel sterk gevoel dat het goed was. Het is goed.

Vandaag waren we bij zijn graf. Ik had bloesemtakken meegenomen. Het was ijzig koud. Kouder dan die middag toen we zijn lichaam teruggaven aan de aarde. Ik heb gehuild zoals ik toen niet gedaan heb. Vandaag is niet mijn beste dag. 

Ik wou dat het lente werd. Hij vast ook als hij er nog was geweest. Maar hij is er nog. Ik heb ook geen afscheid genomen. Mijn vader is in mij zoals ik in hem was. 'Als jij er bent, is alles goed', zei hij en andersom: als ik bij hem was, was alles goed. 

Zoals het was zal het nooit meer worden maar ik heb vrede. Mijn broer heeft het. Mijn vader ook. Het is goed zo. Meer dan goed.


Kate 11 maart 2013

1 maart 2013

Voor alles wat gebeurt is er een uur,
een tijd voor alles wat er is onder de hemel.

Er is een tijd om te baren en een tijd om te sterven,
een tijd om te planten en een tijd om te rooien.

Het is maart, tijd om te zaaien - o.a. Spaanse pepers - en te planten, de gewortelde onderkant van in de supermarkt gekochte bleekselderij. 

Kate  
1 maart 2013




Het citaat komt uit het boek Prediker (3.1-2).  
De foto vond ik op de tumblr The gifts of life. Het origineel is afkomstig van het blog Foodografia van Alessandro Guerani die ook het copyright claimt.

11 februari 2013

Daar ga je dan...

... jammer,

maar het is goed zo 

Foto gevonden op het blog van An Exquisite Paradox

Ontmoeten in Delft (12/01)

Okay. Het was een zeer vermoeiende dag waarin aan alle kanten aan mij getrokken werd en veel tijd om over Delft na te denken had ik niet. Maar, gelukkig blijkt wederom dat ik zo'n dagje niet alleen hoef te bedenken.

Daarbij, wie is er bang voor avontuur en het ongewisse? Ik niet. Althans niet waar het een dagje Delft betreft. Dus hoewel het station overhoop ligt, kom ik met de trein. Ik arriveer - als er niets tegenzit - om iets voor 11 uur op perron 2.

Ondanks alle waarschuwingen loop ik gewoon naar perron 1 alwaar de AH-to-go zit. Voor de ingang spreken we af precies zoals het plan was. We wachten even tot we denken wel ongeveer een groep te hebben. 

En dan lopen we richting de Oude Kerk (ook wel de Oude Jan of Scheve Toren genoemd). Ernaast, dat is meteen ook bij de Prinsenhof in de buurt, zit een bruin cafeetje dat De Oude Jan heet. Dat doen we aan voor een koffie en nadere kennismaking.

Als je dus met de auto komt en/of tram of fiets en het station wilt omzeilen dan zien we je in café De Oude Jan. Ik schat dat we er rond 11.15 zullen zijn. Vandaar gaat het verder. Wat jullie maar willen. 

De groep kan zich ook nog tijdelijk opsplitsen zoals vorige keer toen een aantal deelnemers de Jeroen Bosch tentoonstelling oversloegen en ondertussen in een lunchroom ernaast koffie dronken met alvast een boterham of kop soep of wat het was. 

De rest is later in plukjes aangeschoven nadat ze uitgekeken waren en dat gaf een leuke dynamiek moet ik zeggen. Niets hoeft en veel kan. Een programma heb ik dan ook opnieuw niet in mijn hoofd, behalve dat ik dat praalgraf wel wil zien. En jullie.

Misschien was het leukste van Den Bosch nog wel - de lunch. Zitten, kletsen, genieten van een lekkere tosti. Verhalen over hobby's waar ik nog nooit van had gehoord :-). Het is leuk anderen te ontmoeten. Dat gaan we morgen ook meemaken.

Kate
11 januari 2013


De foto vond ik op nufoto.nl en was een opname van de open dag bouw in Delft op 3 juni 2012. De fotograaf is Henk Knoester.

Het Delft van Vermeer (12/01)

Delft: op een of andere manier loop ik achter de feiten aan. Het irriteert me want het maakt me onzeker. Bah!

Ik wilde naar Delft, al heel lang, o.a. om het graf van Willem van Oranje te zien. Ik heb sinds eind vorig jaar een museumjaarkaart die nog steeds niet geactiveerd is en ik heb nog twee dagkaarten waarmee ik met korting kan treinen. Ze zijn geldig in het weekend en moeten voor het eind van de maand gebruikt zijn.

Prima redenen om, in navolging van het dagje Den Bosch, een tripje Delft te organiseren. Moet je dat wel aankondigen. Ik deed het laat maar vergat dat ik vervolgens ook moet promoten. Stom. Ik zou moeten weten hoe je zoiets overeind trekt :-). Wat je honderden keren gedaan hebt, kun je niet verleren. Maar het is druk en rommelig en nou ja, wat ik doe doe ik tussen de bedrijven door. Gehaast. En ik ben moe. Zo moe.

Er is natuurlijk meer te beleven in Delft. De historische binnenstad. De oude en nieuwe kerk - jazeker maar ook de Prinsenhof. Delft is de stad van Vermeer en van Delfts Blauw. Er is een botanische tuin - dat spreekt mij aan maar zal waarschijnlijk moeten wachten op een volgend bezoek. Er is een plein met gezellige tentjes waar we kunnen uitblazen tussendoor of na afloop.

Maar eerst moeten we elkaar ontmoeten en het station staat op zijn kop, hoor ik. Chaos - giga chaos zelfs. Lekker dat. Ik had een neutraal, overdekt en vindbaar ontmoetingspunt bedacht in het station en wat ik ervan begrijp is dat ik beter dat hele station maar kan overslaan. Wow! Een bouwput, zegt men. Ja, ook in Amsterdam is het C.S. al jaren zo. Kan het erger? Als ik het lees wel.

Wat te doen? Waar af te spreken? Inmiddels is de groep wel iets groter dan hij was maar iedereen houdt slagen om de arm. Begrijpelijk. Men voorspelt immers kou en vorst. Er is een munch in Den Haag. Griep heerst, werk roept, verjaardagen moeten gevierd worden en waar spreken we af als het station een bouwput is? Ik heb het gevoel niet te zijn waar ik wezen wil zo'n 36 uur voor ik de trein in stap. Is misschien wel goed voor me :-). Altijd die controle ook... Laat het maar gaan. Het komt wel goed.

Ik heb nog geen antwoord op de vraag waar we ontmoeten. Dat zal ongetwijfeld komen, vrijdag in de loop van de middag of vroege avond. Hou even de site in de gaten, mocht je komen. Als griep, vorst of andere zaken je verhinderen te komen, mail me dan even, als het kan zaterdagochtend voor 8 uur :-). Ik heb nl. geen smartphone en ik moet om 9.15 echt wel mijn pc uitgezet hebben.

Meer te melden is er niet. Nu niet. En wat er is, kan zaterdag verteld worden bij de koffie - wat is eigenlijk het locale gebak of ander lekkers bij de koffie?

Kate
10 januari 2013  


Het plaatje is een uitsnede van het schilderij 'Het meisje met de parel' van Johannes Vermeer zoals ik het vond op Promethidion.eu.