Ertussenuit

Ja, ik sta weer op het punt eventjes weg te gaan :-). Heel even hoor, voor je met je ogen knippert, ben ik alweer terug.

Tot dan dan,

Kate
29 september 2012 



De foto is een uitsnede van een foto afkomstig van Corbis: Trendy woman with suitcase; Stock Photo ID: 42-17898275; Photographer: Elke Van De Velde; Copyright: © Elke Van De Velde/Corbis

Zo mooi...

Het ritme van het landgoed, Kates landgoed, my pride and joy, opnieuw bloeit de cosmos en eindelijk ben ik weer zover dat ik regelmatig over mijn balkonnetje blog zoals ik altijd deed. Het gaat goed met me. Ik geniet.

Kate
22 september 2012

Dit is cosmos. Men noemt het ook wel cosmea.

Waar je niet moet dwalen

Bloggen? Bij zorg voor of om ouders valt alles wel in het niet. Zeker ook de constatering dat de zoveelste vrouw haar man - en steeds vaker vrouw - gevonden heeft en dat het mij niets doet.

Ik merk op dat men vindt of gevonden wordt en ik niet - en ik voel dat dat niet erg is. Het is goed zo. Voor het eerst in heel lang is het goed omdat het goed voelt, niet vanuit de wetenschap dat een man niet in te passen is in de realiteit van alle dag maar vanuit een soort van innerlijke vrede (oef!). 

Is dat reden er uitgebreid over te schrijven? Toch, als de enige tekst waar ik de laatste dagen naar terugklik gaat over het opblazen van bruggen opdat er geen terugkeer mogelijk is naar een verleden dat er niet had moeten of mogen zijn dan is dat niet voor niets.

Zelfs daar kon ik niet bevlogen over schrijven of filosoferen. Immers, dan zou ik moeten erkennen dat er gebieden zijn waar ik nooit had moeten dwalen. Die zijn er...

De man die ik niet achter me kon laten. Ooit zal ik wellicht duideiljker schrijven over wat dat met mij gedaan heeft, hoever het ging: het verdriet, de machteloosheid en woede.

Alleen omdat hij die zei: 'ik kan het je bieden, volledig en onvoorwaardelijk' wegliep zonder uitleg anders dan: 'ik kan je niet geven wat je zoekt en het zal nooit veranderen'.

Lekker dan, denk ik nu. Dat te denken is gemakkelijker dan het lijkt, geloof mij maar. Het heeft jaren geduurd. Daar hadden hij noch ik in voorzien. Ik was immers zo'n nuchtere, verstandige vrouw, beetje ontwikkeld, niet heel dom?

En dan opeens komt er zo'n man en hij raakt snaren en jij gelooft hem. Een tijd geleden stelde iemand dat ik niemand vertrouw. Dat kan goed kloppen. Ik ben mezelf eenmaal kwijtgeraakt en niet van plan dat nog eens mee te maken.

Sometimes burning bridges isn't a bad thing.

Die tekst gaat verder. Het benoemt dat de brug gaat, ging naar een gebied waar je beter niet had kunnen toeven. En ja, ik heb kennis gemaakt met mijn zwakste, zwartste kant - misschien is dat je zelfkant?

Gelukkig was ik verstandig. Gelukkig was hij het ook. Ik heb respect voor de wijze waarop hij met mijn uitingen van rouw om is gegaan. Ik mocht doen, zolang het voor mij goed voelde. Hij vertrouwde mij - dat wil ik denken.

Ik heb respect voor de wijze waarop ik mijzelf - in het midden van de orkaan - in de hand heb weten te houden. Het niet verder heb laten gaan dan het ging: en dat was heftig genoeg. Words as daggers. Gelukkig bleef het daarbij.

Tijd heelt alle wonden maar niemand zegt hoeveel tijd er voorbij moet gaan. Zal het ooit helemaal over zijn? Zal ik ooit nog in mezelf durven vertrouwen? Volledig? Onvoorwaardelijk? Mezelf vertrouwen dat ik mezelf nooit meer zo zal verliezen om een man?

Het was evenwel meer dan een man. Het was een brug van iets naar wat anders, van het verleden en heden naar een toekomst - gedroomd, gewenst, verlangd, verloren. Er waren mogelijkheden. Er was hoop. 'Wat voel je', vroeg hij. 'Hoop.'

Zo cynisch als ik ben, kan ik niet cynisch zijn over hoop. Waar hoop is, is leven, is liefde, is hoop. Maar het is goed zo. Meer dan goed. Die brug blijft in tact. Altijd! Ik heb hoop maar hopen doe ik niet. Does that make sense?

Als ik nader zou moeten of willen aangeven waar het tweede deel van het citaat - dat best niet te betreden terrein - me ook aan doet denken dan is dat het gebied van de SM.

SM. To do or not to do? Mijn eeuwige strijd. Mijn vooroordelen en waarnemingen, mijn angsten. Ik laat ze voor een andere keer.

Kate
20 september 2012


De foto met tekst is afkomstig van de tumblr VeuveNoir alwaar als bron een andere tumblr, The Lion's Den, werd gegeven.

Zwabberende ringen

Terug! Ik ben al twee weken thuis van mijn "grote reis" en eigenlijk heb ik niets te melden. Of misschien wel... Er is altijd wel wat te voelen, te delen, te overdenken - toch?

Maar plaatjes die aanspreken, vind ik niet en de tekst die ik zag, een dag of wat geleden, is weer zo vreselijk beladen, misschien naar het negatieve krullend.

Ik voel me goed. Ontspannen. Mijn ringen zwabberen - nadat ze eventjes zo vast zaten dat ik bang was ze niet meer zonder groene zeep af te kunnen leggen. Niet meer. Ik draag ze sinds ik in het Noorden was. 

Mijn mooie ringen en twee van mijn kettingen die ik zo vaak combineer: de sluttool en de parel aan de D-ring. Mijn kapper was weer even terug uit zijn land en hij sneed mijn haar opnieuw geweldig. 

Ik kocht kleren met mijn nichtje en toen ik laatst mijn kast opende, zag ik allerlei truien van vorig jaar nog nieuw in de kast. Voor dit seizoen. Ik draag ze. Ik draag ze nu het herfstig is en donker, nat en kouder dan ik wil.

Heerlijk vind ik het om truien te dragen. Mijn nieuwste, lange, minst gedragen spijkerbroek, de brogues, een nieuw vest op een t-shirt en mijn juwelen, mijn kekke coupe. Ik voel me vrouw en vrij.

Als er al een reden was te bloggen, werd dat vrij snel afgebroken door een telefoontje van mijn moeder of ik met en bij met vader ging eten - dat doe ik tegenwoordig minimaal eens per week in de hoop dat hij zal eten en aankomen...

Daarbij - de zorgen om en voor mijn ouders - valt alles wel in het niet. Dus ik blogde niet. Zag dat er werd gelezen maar voegde niets nieuws toe. Tot vandaag want vandaag was er gelegenheid, gaf ik mij de gelegenheid te typen.

Ik voel me goed, geweldig, ontspannen en vrij. Mijn zwabberende ringen bevestigen het. Ik kan het me permitteren te filosoferen over beladen onderwerpen zonder in een tranendal terecht te komen. Wat fijn!

Helaas, het stuk werd te lang en het was al laat. Eerst dus dit en morgen verder met de rest.

Kate
19 september 2012

Terug!

Kate
05 september 2012


De foto is afkomstig van: Corbis: USA, Illinois, Metamora, Red suitcases in room; Stock Photo ID: 42-33805488; Photographer: Vstock LLC; Copyright:
© Vstock LLC/Tetra Images/Corbis

Op reis

Tot gauw!

Kate

30 augustus 2012 

De foto is een uitsnede van een foto afkomstig van: Corbis: Stylish young woman pulling red suitcase; Stock Photo ID: 42-19758123; Photographer: Heide Benser; Copyright: © Heide Benser/Corbis

Ik wil weg

en wat is dan hetgeen je dringend moet doen? Wat doe je om weg te komen? Om onderdak te vinden? Tot een plan te komen?

het inwendige van mijn pc

Je schroeft de kast van je pc uit elkaar - voor het eerst van je leven omdat broerlief er niet is, te druk is om het aan te vragen.

Je stoft en zuigt en blaast het inwendige van dat machtige apparaat schoon zoals jezelf schoongeblazen moet worden want daarom moet je weg.

Spinnenwebben kapot, aangekoekt vuil uit de hoekjes, dat rammelende, snerpende, schurende geluid tot stilte gebracht.

Triomf!

computersnoeren gelabeld

Het lukt me die ene ventilator die ik los durfde te schroeven weer op zijn plaats te krijgen, de kast te sluiten, snoeren op de juiste plaats in te steken.

Mijn pc werkt zodra ik hem aandoe en is stiller, sneller zo lijkt het. Nu ik nog. Maar ik...

Ik bel mijn neef en mijn nichtje. Zij zijn blij dat ik kom. En ik ook. Nu nog een hotelletje als uitvalsbasis. De hotels zijn vol en te duur.

Mijn moeder belt en belt nog een keer en uiteindelijk ga ik maar even naar haar toe. Ze weet niet meer waarom ze belde.

Weer thuis. Koken. Eten. Het glas wijn dat ik inschonk valt verkeerd. Het vermoeit me. De moed zakt.

Ik kijk naar de steeds terugkerende hotelnamen en registreer ze niet eens meer. Morgen verder. Ook met dit bericht...

Morgen zal het beter gaan.

~~~

Vandaag hak ik knopen. Geen tijd meer om zaken voor me uit te schuiven.

Vandaag wil ik nog even met mijn vader lunchen en ik wil morgen weg en dus moet ik vandaag boeken.

Grappig!

Beland op een of andere hotelsite, de zoveelste met dezelfde hotelnamen, hetzelfde hotel waar dit keer wel ruimte is en de prijzen lager dan gisteren.

Besluit te bellen om te vragen of de locatie niet heel erg ver van het centrum vandaan is en krijg een Duitse mevrouw aan de telefoon.

Ik overleg in mijn beste - niet! - Duits over locatie en prijzen - die afhankelijk zijn van het gebruik van een credit card.

Ik krijg het advies rechtstreeks met het hotel te bellen. Dat dat nog kan is een wonder maar het helpt me niet.

Het gesprekje met de juf van de reserveringen levert een waterval aan prijzen, hoger dan die van de Duitse, op en niet echt duidelijkheid.

Kort en goed, ik boek via de Duitse boekingssite een Nederlands hotel tegen een veel lagere prijs dan ik de afgelopen dagen op Nederlands sites zag.

Bizar!

Maar wel geboekt en nu moet ik pakken want opnieuw: ik ga weg en wat is het dan dat je moet doen, de avond voordien? Pakken toch?

Laat ik dat dan maar doen.

Kate
29 augustus 2012