Hamlappen met korting bij AH en ik kon ze niet laten liggen. Indisch. Dat had ik, na een zomer en langer eten uit eigen groententuin en kas, lang niet gekookt.
Het werd rendang. Dat is eigenlijk een gerecht dat ik maak met rundvlees maar waarom niet eens wisselen? Echt zin in. Heerlijk! En, heel belangrijk, ik had alles in huis:
hamlappen - twee gingen er in de diepvries, drie sneed ik in blokjes - het recept vroeg om 800 gr vlees
1 ui
3 tenen knoflook
1 rode peper, ik haalde de zaadjes en vliezen eruit
stukje verse gember, geschild, van een paar cm
1 theelepel djinten
2 theelepel ketoembar
2 eetlepels ketjap
neutrale olie
1 blikje kokosmelk (400ml)
laurierblad
4 kruidnagels
kneepje citroen- of limoensap
bouillontablet
Maak een boemboe door het lijstje van ui tot en met ketjap te vijzelen of vermalen of pureren. Een keukenmachine of staafmixer met bakje is uitstekend geschikt indien de vijzel te klein of afwezig is. Bak de boemboe 2 tot 4 minuten in neutrale olie in een braadpan die in de oven kan.
Voeg het vlees toe wanneer de kruiden gebakken zijn. Giet de kokosmelk over het gebruinde vlees. Laat een bouillontablet in de saus oplossen en voeg het laurierblad en de kruidnagels toe. Proef. Voeg peper en citroen en eventueel nog zout toe.
Leg de deksel op de pan en zet het geheel in een oven van ca. 160-180 graden. Een paar uur en dan is het zeker gaar. Lekker met rijst en een sajoer. Mocht dat teveel werk zijn dan kun je ook gewoon wat bonen of erwten op het laatst in het water van de rijst gooien.
Het was een tractatie. Sorry, geen foto maar wel voor herhaling vatbaar vandaar het recept hier. Oh, en hoe kon ik het vergeten? Ik maakte er een verrukkelijke roedjak bij met komkommer en fruit uit eigen tuin :-).
Kate
30 oktober 2016
De foto van de hamlappen vond ik hier.
Vandaag een jaar geleden verhuisde ik. Het geringe aantal blogs kan gezien worden als de weerslag van hoe het nu met mij gaat: goed, druk, gezond, happy.
Ik weet niet goed wat ik erover moet vertellen. Het gaat goed, heel goed. Ik ben blij hier te zijn, elke dag opnieuw. Het is goed zo. Meer dan goed.
Kate
3 september 2016
De foto vond ik hier.
Rode bietjes, op de foto hiernaast Egyptische platronde geoogst op 13 juni jl. Ik zaaide ze vroeg in de kas. Wat een heerlijke ouderwetse groente.
Later zaaide ik buiten ook gele bietjes en rode met witte ringen en ook nog steeds in de kas. Daar vond ik vandaag een biet groot genoeg voor mij alleen.
Zo'n biet van eigen teelt is toch anders dan een voorgekookt, voorbewerkt bietje uit de supermarkt. Wat ik altijd doe is het volgende.
Breek een deel van de stelen af (draaiende beweging werkt) maar laat wel iets zitten anders gaat de biet 'bloeden'. Hou ook de wortel nog aan de biet.
Was hem en kook hem gaar in water met eventueel wat laurierblaadjes. Laat de gare biet in het kookwater afkoelen.
Stroop de biet - ofwel: haal het vel eraf en wees voorbereid op rode handen of gebruik een plastic zakje om je hand. Snijd hem in plakken of blokjes of rasp hem grof.
Breng de biet aan de kook met water en azijn, suiker, zout en peper. Voeg een gesnipperd uitje toe en een klontje boter of margarine. Vandaag fruitte ik eerst het uitje glazig en voegde toen de biet en de overige ingrediënten toe.
Het recept waar ik mijn inspiratie uit putte, zegt dat je de groente ca. 15 minuten moet stoven. Dat is rijkelijk lang hoor voor een ongeduldig mens als ik, zeker als de biet nog warm is.
Lekker bij een stukje vis: zalm, kabeljauw, een sliptongetje.
Genieten!
Kate
16 augustus 2016
Het fijne van een grotere groentetuin, van een kas zelfs is dat ik groentes verbouw waar ik op het landgoed slechts van kon dromen. Zo is er de maïs, wat heerlijk om te lunchen met een verse maïskolf geserveerd met roomboter en een beetje zeezout.
En er waren de augurken. Vier zaadjes van een moestuintje van AH voorgezaaid en daarna binnen langs de zijkant van de kas geplant. Eerst at ik ze als komkommertjes: rauw. Niet zo fris als een komkommer maar toch lekker zeker zo vroeg in het seizoen.
Maar uiteindelijk moet ik toch proberen ze in te maken en dat heb ik gedaan. In drie rondes met als eindresultaat vier potten en dit is hoe ik het deed.
Het recept, de aantekening die ik maakte na het raadplegen van diverse recepten, gaat uit van 1 kilo augurken. Dat redde ik natuurlijk niet maar ach, azijn is niet zo duur dus iets inmaakvocht overhouden is niet erg.
Boen de augurken onder stromend water schoon zodat de stekeltjes weg zijn. Leg ze daarna in een bak met pekelwater. Reken ongeveer 75 gram zout per liter water. Laat de augurken 24 tot 36 uur in dit pekelbad rusten.
Zorg, wanneer er voldoende tijd verstreken is om verder te gaan dat je voldoende potten gesteriliseerd hebt. Ikzelf zet lege glazen potten en leg de deksels in een grote pan en breng het water aan de kook. Laat de potten ca. 10 minuten koken - of tot je klaar bent om ze te vullen.
Spoel de augurken ondertussen af onder stromend water. Kook een halve liter vocht bestaande uit - naar eigen smaak in te vullen - 300 ml kruidenazijn en 200 ml water. Je kunt natuurlijk ook een andere verhouding nemen, witte wijn toevoegen, spelen met azijnsoorten. Ik gebruikte kruidenazijn van tja van welke supermarkt ook weer (Coop?).
Voeg dan 50 gram suiker toe en kruiden en groentes die je lekker vindt. Denk aan sjalot, ui, knoflook, mosterdzaad, zwarte peperbolletjes, laurier, venkelgroen, kruidnagel, dragon, dille, spaanse peper. Kook dit vocht 8 minuten, 10 mag van mij ook :-).
Haal heel voorzichtig met een tang de hete potten en deksels uit het water en zet ze op een vochtige theedoek. Vul de potten met de augurken en giet er dan het inmaakvocht overheen tot de pot vol is. Sluit de pot goed en keer hem om. Laat de potten omgekeerd afkoelen - ik maak vaak 's avonds in en dan zijn de potten 's ochtends vacuüm getrokken.
Schrijf mooie etiketten en vermeld de datum. Je moet, moeilijk als het is, de potten minimaal twee maanden laten staan voor je ze proeft.
Kate
16 augustus 2016
Gek hoe je mensen uit het oog verliest. Niet zo gek natuurlijk. Het ene moment mail, spreek, zie je elkaar regelmatig en dan opeens gebeurt er iets, je zegt iets of hij of zij, je wordt ziek en beter, verhuist, je aandacht in de ander verslapt. Misschien is het niet natuurlijk dat het zo gaat maar zo ging het met ons.
Ik heb en had het druk en mijn dagelijkse rituelen veranderden afgelopen jaar. Fora en site bezoekjes, mailtjes van en aan 'virtuele' vrienden en kennissen droogden op. Vanochtend bedacht ik mij dat ik eigenlijk wel nieuwsgierig ben hoe het met een aantal van hen gaat. Zou ik een draadje openen?
Eerst maar eens zoeken op zomaar wat namen. Eerst maar eens die andere site bezoeken, mijn profiel reactiveren voor eventjes en kijken, lezen. En boem! Ik las over een overlijden. Vorig jaar. Ik zocht hier op het blog terug waar ik toen stond. Net rond de 'verjaardag' van het nieuws dat ik borstkanker had. Hmm.
De dood is een wonderlijk iets. Het is jammer dat er geen data op de nieuwsposts stond maar ik zocht verder, dieper en vond wat ik wilde weten. Een datum. Een advertentie. Een in memoriam. Ach toch. Het is snel gegaan. En er waren vrienden, een netwerk - dat doet goed om te weten. Ik wist het niet.
Het contact was opgedroogd. Geen reisjes meer naar het Noorden. Geen melige of mopperige of bezorgde mailtjes meer. Maanden eigenlijk alleen maar bezig geweest met mezelf, mijn broer en zijn vriendin, mijn huis en tuin en zwembad. Druk. Drukker. Drukst. Zelfs amper geschreven.
En nu, nu het herfstig is en de tuin mijn een kleine, korte adempauze gunt, ontdek ik dat er iemand al bijna anderhalf jaar niet meer is. Weg. Hemelen. Overgaan. Passeren. Zomaar na, wat ze noemen, 'een kort ziekbed'. Gek hoe het alsnog - na alle stilte tussen ons - een schok is dit te vernemen.
Gek, hoe ik voel dat ik erover moet bloggen - ook al iets dat erbij inschiet het laatste jaar of langer. Vanavond heb ik een glas gedronken op jou. Je naam genoemd. Je gezicht voor mij gehaald. Ik liep begin dit jaar nog door je stad, bijna langs je huis. Je was er al niet meer en ik wist het niet. Gek.
Farewell!
En, aan al die anderen die uit mijn leven gegleden lijken te zijn: hoe gaat het met jullie? Hopelijk net zo goed als het met mij gaat...
Kate
13 augustus 2016
De foto vond ik op het blog: Saint-Pompon.
Ja! Ik herinner mij de nachten, dagen dat ik droomde, bad, in gedachte uitkeek naar het huis waar ik nu woon. Een huis-met-een-tuintje :-). Het werd een huisje-met-een-tuin en ik ben er zo gelukkig als ik had gehoopt en waar ik om heb gebeden. Ja, echt.
De man van mijn surrogaatzus verzuchtte dat het zo leuk zou zijn als ik dat geluk met iemand zou kunnen delen. Ja. Hij heeft gelijk. En dus. Een kleine, ienie-mienie-kleine stap daartoe zou zijn het hier op te schrijven want ik weet zeker dat mijn blogs over dat huis-met-een-tuin hebben geholpen te vinden wat ik nu heb.
En ja, ik weet, ik weet, ik heb vaker om een man gevraagd, geroepen, gebeden. Ook hier. Maar hmmm. Laat ons eens kijken en beter kijken naar die zoekvraag. Altijd was die gericht op, of gedacht vanuit de BDSM beleving. En, heel eerlijk, die was er wel maar altijd meer op papier dan 'in het echie'.
Ik vond BDSM gewoon altijd te eng. Was of ben te zuinig op mezelf. En, ik vraag me af - en ik heb velen in deze wereld gesproken - toch, of het gezond is en voortkomt uit gezonde verlangens. En schiet mij maar lek en schop gerust tegen mij aan want wat zijn 'gezonde verlangens' en hoeveel vooroordeel spreekt hieruit?
En toch heb ik jaren gedacht, gewacht, gesmacht om die harde man aan wie ik gehoorzaam zou zijn en die mij zou lezen en bovenal die mij zou herkennen en erkennen als degene die ik was - ook was, ook ben of ben geweest (en nee, het gaat nooit over, dat zei ik zo'n vijftien jaar geleden als men het mij vroeg en ik geloof dat nog steeds).
Maar goed, die man aan wie ik zou gehoorzamen was er niet. Is er niet. En de vrouw die wil - de wil had of dacht te hebben - zich te onderwerpen aan haar man, bestaat even niet meer. Bestaat al heel lang niet meer. Heeft wellicht nooit echt bestaan want daarvoor was ik, ben ik veels te nuchter en eigengereid en sceptisch en cynisch.
Wellicht heb ik nooit genoeg zekerheid ontvangen om mij volledig te geven. Wie zal het zeggen. Nog steeds denk ik dat daten het niet zal doen voor mij. Zo'n site waar dan weer een foto op moet die menigeen niet zal doen reageren of gewoon met slechts een tekst - een hartstikke aansprekende tekst want die kan ik schrijven - waar wel complimenten maar geen afspraakjes uit voortkomen.
Geen zin in. Geen tijd voor. Geen geloof in. Gewoon niet. Bovendien, ik kan wel een tekst schrijven maar hmmm dan moet ik toch eerst weten wat daarin moet. Welke richting, vanuit welk gevoel? Niet meer dat wat hier ooit als zoekteksten hebben gestaan, mooi als ze waren. Eens kijken...
Handige man die van tuinieren houdt, no nonsense, lief, humor, niet roken, niet al te moeilijk (want dat ben ik al), beetje leuk om naar te kijken, niet gemaakt, puur, als je het leuk vindt te zwemmen komt dat goed uit want ik heb een bad :-), rustig (want ik ben het niet maar meer dan ooit tevoren), niet te ver weg (NH), niet heel veel ouder dan ik ('62), geen 12 kinderen :-), geen aanwezige ex of nog-net-niet-ex of minnares of andersoortige relatievorm. Brrrr.
Tja... Dit behoeft inspiratie of wellicht juist niet want dit is wat het moet zijn, is. Dit. Niet veel meer. Hmmmm. Ah well. What can I say? Dream on? Maar ik heb ooit gedroomd over mijn toekomstige huis. Ik heb erover gefilosofeerd. Ik heb het gevisualiseerd. Ik heb gebeden. Het is gelukt. Die man zal er komen. Wellicht gewoon doordat wij elkaar tegen komen in het dorp (moet ik wel uit mijn tuin komen hehehehe).
Het is nog niet zo heel urgent (en urgent genoeg want wij allen zijn mensen van de dag). Dit is een beginnetje. Of misschien is het al voorbij dat beginpunt want wat ik eerder zocht, is nog steeds waar, behalve dan dat ik mij niet onderwerp en niet onderwerpen wens te worden. Ik denk dat ik het BDSM sprookje ontgroeid ben - en al langer dan ik wil toegeven. Ach ja. Zo dan. Daar dan.
Kate
15 mei 2016
De tekst vond ik op deze tumblr en de bron schijnt ook hiernaar te verwijzen.
Waar ga je heen als wat je het liefst wilde je wordt onthouden. Verboden omdat het niet goed voor je zou zijn. Vinden anderen. Je beste vrienden. Meer dan dat. Zij die zeggenschap hebben over je leven en je slavernij, je dood.
Leven. Ik wilde leven. Ik wilde nooit meer zonder Mark. Ik wilde in hem, om hem, over hem, onder hem maar vooral met hem. Ik wilde hem niet, nooit verliezen. Ik wilde niet dood. Ik wilde slavernij, leven.
Maar hij. Hij. Mijn man. Hij huwde mij op de meest onconventioneel, onromantische, zakelijke wijze. In vijftien minuten om 9 uur 's ochtends. Gratis gemeentetijd voor hen die het niet kunnen of willen betalen. Een gure dinsdagochtend. Eind goed, al goed.
Ha! Nee. Natuurlijk niet. Dit is geen verhaal. Dit is geen sprookje. Geen droom. Geen zoete, kleffe, fictie. Dit is voor het echie. Dit is rauw en hard en waar en alles wat ik wilde en wil en zou kunnen geven maar het ging niet door.
'Ze geven geen toestemming', of woorden van die strekking. Sorry, het is een tijd geleden - mijn geheugen laat me in de steek. Niet door chemo's dit keer. Gewoon door de mist of time - hoe vertaal ik dat nu weer? Tijd. Die alle wonden zou moeten helen. Niet dus.
Hij kwam niet terug uit Edinburgh. Ik mistte hem op het vliegveld. Onverwacht. Totaal niet ingecalculeerd dat ik hem mis zou lopen, hij mij niet zou zien bij de arrivals. Fuck! Hij kwam door een andere uitgang of ik keek even niet in de juiste richting.
Of het lot. Die vreselijke, lachende, kirrende vrouw die samenspant met de wreedste Goden. Vliegen, meer zijn wij niet in hun ogen. En vliegen maak je kapot. Niet dus. Onverwacht. Totaal verbijsterend dat ik er niet aan onderdoor ben gegaan.
Hij kwam niet uit de slurf waar ik stond en hij verscheen ook niet in het hotel dat zijn assistente voor hem geboekt had. Toen ik bij Jane en Clive arriveerde was hij al vertrokken. Met de Noorderzon en onbekende bestemming.
Ik vloog direct - zo snel als mogelijk - terug naar Amsterdam maar daar was hij niet. Johan wist niet waar hij was. Zijn assistente die ik voor de tweede keer sinds mijn huwelijk sprak, zei niet te weten waar hij was. Fuck her. Italië? Zij wist het niet.
Ik ging naar huis. Mijn huis. Het was de tijd van de pioenrozen. Ik vond er geen. Hij stuurde ze ook niet. Belde niet. Geen letter. Geen kus. Niets. Ik ben zijn vrouw en hij verliet mij omdat ik niet zijn slavin mocht zijn. Weet ik veel waarom hij verdween. Taal noch teken - en ik was, ben zijn vrouw. Geen slavin.
Wat doe je wanneer je man je verlaten heeft. Als je bestemming je ontnomen is. Als je beter bent maar geen reden meer hebt te leven? Dan adem je in en uit en je blijft leven. Dat ten eerste. Dan leef je verder ondanks de pijn en het verdriet.
Zonder hoop want dit einde was definitief, zo abrupt, zo clean. Ik leefde en was alleen. Meer alleen dan tijdens mijn ziekte. Meer alleen dan tijdens mijn slavernij. Meer alleen dan in gevangenschap. Alleen. Beter. Ik bleef leven. Ik moest wel want ik ging niet dood.
Op mijzelf teruggeworpen vond ik wie ik ben. Het gaat goed met mij. Ik heb een huis gekocht. Onverwacht. Absoluut een Godsgeschenk. Ik ontving een substantiële erfenis van een ver, onbekend familielid. De realiteit is wederom vreemder dan fictie.
Ik kocht een huis op het platteland in de kern van een schattig dorp met fijne buren, een heerlijke energie. Een huis met een hele grote tuin waar ik alles in kwijt kan. Ik ben er 'de schrijfster'. Zo noemen zij mij. Ik heb nog geen letter geschreven. Maar ik leef.
Elke dag raap ik vers gelegde eitjes. Ik maak jams, bak taarten. Ik drink koffie met de buren. Ik zaai en ik plant en ik oogst. Ik oogst wat ik gezaaid heb. Zijn credo. Ik leef in liefde. Ik hou van mijn huis, mijn tuin, mijn man. Ik denk dat hij mij ooit zal opzoeken. Ik weet het zeker.
Als de pijn voorbij is. Als het gemis te groot wordt. Als de herinneringen niet meer in de weg staan van de toekomst die zij kleuren maar nooit, nimmer mogen verbleken dan zal hij mij zoeken. En vinden. Hij zal welkom zijn in mijn huis en hart en leven.
Ik ben van hem. Ik hou van hem. Ik denk aan hem - soms. Ondertussen heb ik mijn leven op de rit. Het gaat goed met mij. Ik voel me beter dan in lang. Ik wacht niet op Mark. Ik heb hem mijn nieuwe adres gestuurd, ingesproken, achtergelaten. Hij is welkom.
Hij is welkom in mijn nieuwe leven.
Kate
16 april 2016
