Met nog steeds iedere dag een gevoel van vakantie-in-eigen-dorp, een tuin die betovert en verrast en blij maakt, met zaailingen die als vanouds en beter opkomen, met blijheid in mijn lijf en ziel, kan ik niet echt zeggen dat bovenstaand beeld representatief is en toch is het de waarheid.
Mijn vrouwelijkheid, mijn flow, stroom, schrijfdrang, geilheid, seksdrive - tis er niet. Jammer. Heb ook niet de drang er iets aan te veranderen. Ben nog steeds te blij met elke dag hier, met de tuin en het huis (in die volgorde), met de buren voor en achter, met het dorp en de stad, met mijn leven :-).
En dus geen lament, treurzang hier op Valentijnsdag. De wijn is open en de olijven met feta en Sky Radio draait de top 101 van Valentijnsliederen en ik mis het niet :-). Ik ben gewoon te blij :-). Ik ga, ging door mijn tumblrs en deze, waar ik de foto vandaan heb, is prachtig en sexy en zwart en mij is het te zwart.
Ik wil kleur, geur, textuur. Ik bak en zaai en zoek kleuren en vormen voor mijn nieuwe, vernieuwde, te verbouwen huis en ik kom uit bij een steenrode keuken, een roze/paarse, groene slaapkamer - niet van die meisjestinten maar natuur, bloemen, dat werk. Ik wil een badkamer in de kleuren van de berk in een dreigende lucht.
Ach... maar toen ik van de week op verjaarsvisite was bij de buurvrouw en sprak over het schrijven, straalde ik :-). Toch heb ik geen tijd of urgente drang het op te pakken. Ik zat vanmiddag te kijken naar de vogels in de regen en, ha!, dat is veel interessanter dan pijn, passie, liefde, seks, het hele spectrum van de bdsm.
De laatste zin van Leven, spookt zo nu en dan door mijn hoofd. Wel, niet de laatste zin maar wel de bombshell waarmee alles, alle verwachting het raam uitging: ‘Ze zijn niet akkoord.’ En nu dan? En nu wat? Hoe verder?
Is het zo moeilijk er een eind aan te breien? Ze vochten als leeuwen en kregen wat ze wilden - maar wat willen ze, diep van binnen? Wat wil ik? Ze accepteerden de veto van hun naaste, dierbare vrienden en gaan verder in een andere energie. Ze trekken het niet en breken met Clive en Jane of elkaar zelfs?
Er zijn genoeg scenario's te bedenken. Maar wat wil ik? Waar wil ik heen? Wat wil ik vinden in een volgend deel? Wil ik wel verder wroeten, voelen, schrijven? Nee! Nu niet. Of misschien wel en moet ik doen. Gewoon doen. Damn. Hahaha. Het is goed.
Alles is goed. Ik ben zo blij. So happy. Misschien kan ik daarom niet over pijn en verlies en schrijnen schrijven. Hoe dan ook, het maakt niet uit. Het verhaal ligt er en gaat niet weg, gaat niet over, het komt wanneer het moet komen. De lente zal uitkomst brengen (of niet).
Tot dan blijf ik bevroren :-). Het is hoe het is. Ach ja. Ik vind het goed. Maar een leuke vent... hmmm. Hoe? Waar? Wanneer? Iemand met groene vingers hehehe. Eindelijk een Valentijn voor mij, al dan niet met die naam. Jor. Mark. Piet?
Ach ja. Wat zal ik erover zeggen? Het is goed zo. Ik ga niet zoeken.
Happy Valentine's!
Kate xxx
14 februari 2016
De foto komt van Nulla di Preciso. De bron lijkt de facebook van M. Wozniak.
