Het was tijd om een taart te bakken: ik kreeg mijn nichtje plus man te logeren, surrogaatzus had haar komst een dag eerder aangekondigd met man en buurjongetje, broer zou langskomen. Genoeg mensen om te verwennen dus.
Ik kocht alles voor mijn marmeladetaart maar vond dat toch niet leuk genoeg. Ik wilde iets anders. Kersen, daar denk ik al weken over maar hoewel ik een pot kersen kocht, ging ik voor citroen. Lekker! Citroentaart op basis van de marmeladetaart maar toch anders.
Zo toog ik op jacht naar citroenmarmelade maar zowel 'mijn' Spar als 'mijn' AH hadden het niet. Het kan niet zo moeilijk zijn zelf marmelade te maken, dacht ik. Was ook zo maar het kostte een paar uur. Niet erg. Ik had de tijd wetend dat ook mijn achterburen de volgende ochtend op de koffie zouden komen.
Citroenmarmelade
Ik zocht en vond een recept op het internet maar dat was voor liters marmelade. Beetje te veel, vond ik. Ik deelde de hoeveelheden door vier en kreeg twee potjes waarvan ik bijna een potje in de taart gebruikte.
250 gram (ca. 2 of 3) organische citroenen zonder waslaag
500 gram suiker
2,5 liter water
Kook de afgeboende citroenen in een pan met water tot ze zacht zijn. Neem er twee uur voor maar mijn geduld was na 1,5 uur wel op. Zorg dat je zo'n 350-400 ml water overhoudt - dat lukte mij niet en ik 'tankte' tijdens het koken water bij.
Neem de citroenen uit de pan, open ze en lepel het vruchtvlees uit de schillen. Laat dat uitlekken. Snij de citroenschillen fijn en doe terug in de pan met water. Voeg de suiker toe, het vruchtvlees en het sap.
Kook dit 20 minuten tot het de gewenste dikte heeft bereikt - controleer door een hete druppel marmelade op een koude lepel te bewegen. Laat de pan met marmelade tien minuten staan.
Zorg dat de jampotten brandschoon zijn: was deksels en potten af in water met een beetje soda, spoel af met warm water, zet ze met opening naar boven in een pan en kook ze minimaal tien minuten in kokend water. Laat ze in de pan tot ze gevuld gaan worden.
Pak de hete jampotten met een tang uit de pan en zet ze op een dubbelgevouwen theedoek. Vul ze met de warme jam, zo vol mogelijk en sluit daarna de pot. Zet ze omgekeerd weg - liefst weer op een theedoek - en wacht tot de jam afgekoeld is. Als de deksel hol is, is de pot vacuüm getrokken en dus houdbaar.
Cake
Mijn springvorm is 23 cm (dat is iets groter dan ik indertijd had toen ik de marmeladetaart creëerde) en ik besloot een hogere cakebodem te bakken en verdubbelde de ingrediënten.
120 gram zachte roomboter
120 gram bloem
120 suiker
2 eieren
1 theelepel bakpoeder
2 eetlepels citroenmarmelade
1,5 eetlepel melk
scheutje limoncello (citroenlikeur)
paar eetlepels extra marmelade
Warm de oven voor op 160C. Mix de boter en suiker tot een lichtgele massa, voeg de eieren toe en mix tot die zijn opgenomen. Zeef de bloem met bakpoeder er boven en meng. Voeg marmelade en melk toe.
Dit deeg gaat in een ingevette springvorm ca. 30 minuten in de oven, of zoveel langer tot de cake loslaat van de zijkant en een satéprikker of breinaald droog uit de cake komt.
Zet de cake gerust terug in de oven als hij nog niet gaar is, draai hem eventueel even om als je denkt dat dat helpt en dek de bovenkant af met aluminiumfolie om verbranden tegen te gaan.
Laat de cake afkoelen op een cakerooster en besprenkel hem met likeur en bestrijk de bovenkant met marmelade.
Citroenbavarois
Dit keer een mousse van kwark met slagroom. Heel lekker ook als nagerecht in een mooi glas geserveerd maar hier dus de laag die op de cake komt en onder de gelei.
Citroensap 0,8 dl, ca. 1 citroen
50 gram suiker
1 pakje vanillesuiker
3 blaadjes gelatine
300 gram kwark
125 milligram slagroom
Week de gelatine in koud water. Pers de citroen uit - er komt meer sap uit de vrucht wanneer je hem even in warm water legt en/of over het aanrechtblad rolt.
Verwarm het sap met de suiker en vanillesuiker. Haal pan van het vuur wanneer de suiker opgelost is en roer de geweekte en uitgeknepen gelatineblaadjes er een voor een door. Laat dit mengsel afkoelen.
Klop de slagroom stijf. Meng de kwark met het afgekoelde citroensap. Roer goed tot het een geheel is - dat duurt wellicht even maar gaat lukken. Spatel er dan voorzichtig de slagroom door. Laat de bavarois afkoelen in de koelkast maar hij moet nog wel vloeibaar zijn.
Citroengelei
Citroensap 0,5 dl
1 eetlepel marmelade
0,5 kopje poedersuiker
0,5 blaadje gelatine
scheutje limoncello
mespuntje roomboter
Week de gelatine in koud water. Verwarm het citroensap met de marmelade en de poedersuiker in een pannetje. Wanneer de marmelade is opgenomen of gesmolten in het sap, pak je het pannetje van het vuur en roert er de uitgeknepen gelatine door. Voeg likeur en boter toe en koel de gelei iets af.
Citroentaart
Nu alle onderdelen van de taart gereed zijn, ga je de taart afmaken. Leg de cakebodem terug in de springvorm en zet deze voor de zekerheid op een groot bord. Lepel de bavarois op de cake. Giet er vervolgens de afgekoelde maar niet stijve gelei overheen. Zet de taart in de vorm terug in de koelkast om verder op te stijven. Klaar!
Ik serveerde de taart met een glaasje limoncello en had de grootste pret met al mijn visite om zoveel genot. De complimenten waren niet van de lucht en deze taart ga ik binnenkort opnieuw maken maar dan heb ik gelukkig de marmelade al in huis :-).
Kate
8 februari 2016
Op 14 januari, toen ik naar bed ging, sneeuwde het. Het was alsof er een deken naar beneden kwam. Geen losse vlokken maar pakken sneeuw. 's Ochtends was het weg. De eerste sneeuw van het seizoen en in mijn nieuwe huis.
Vanmorgen werd ik wakker met dit beeld - ik nam de foto rond het middaguur vanaf de bovenverdieping en daarna ben ik gaan wandelen door mijn dorp. Het was alsof ik op wintersport was. Zo mooi.
Een strak blauwe lucht en witte straten met erlangs tuinen vol pracht - heerlijk!
Kate
17 januari 2015
David Bowie, die gisteren overleed, was er mijn hele leven. Ergens in de achtergrond maar duidelijk aanwezig en in alle decennia van de jaren '60 tot nu. Vanmorgen, nadat ik had vernomen dat hij was overleden, keek en luisterde ik naar Black Star, zijn voorlaatste single. Wow! Wat een genie.
Ik weet niet wat te zeggen of te schrijven. Ik zag hem! Hij was erbij tijdens het Freddie Mercury Tribute Concert in '92 en hij deed iets onverwachts maar zo mooi.
Ik heb de neiging dat ook maar te doen: te knielen en het Onze Vader te bidden voor een groot man, voor die twee grote mannen Bowie en Mercury, voor mijn ouders en allen die ons ontvallen zijn: Heroes, helden voor meer dan een dag.
Een troost: ze zullen altijd bij ons zijn, in ons hart, in onze genen. For ever and ever. David Robert Jones (8-1-1947 - 10-1-2016), rust zacht.
Kate
11 januari 2016
De foto van Bowie in de sneeuw is gemaakt door Jimmy King - waarschijnlijk in '13. Ik vond hem op www.smartmusic.ro. Zijn meest recente single Blackstar bekeek ik op YouTube.
De knielende Bowie tijdens het Freddie Mercury Tribute Concert komt van de tumblr: Bowiepills. De fotograaf staat helaas niet vermeld. Het filmpje van het Onze Vader door David Bowie tijdens het Tribute Concert vond ik op YouTube.
Het filmpje van Heroes, dat Bowie zong vlak voor het Onze Vader, staat op YouTube. Dit is de versie incl. het Onze Vader.
Driekoningen: de boom is afgetuigd. Wat was hij mooi! Een grote tak, kleine boom welhaast waarin lichtjes gedrapeerd en volgehangen met zowel matte als glimmende donkerrode en bronzen ballen - een chique, sfeervolle kleurcombinatie.
Ik wilde hem liever nog houden maar zoals dat gaat: als je eenmaal begint af te breken dan is het handiger om maar meteen door te gaan. Eigenlijk was het zo gebeurd.
En nu staat er nog de boom met de lampjes en heel hoog in de tak nog een enkel bruin vogeltje met glanzende steentjes. Hij wacht op andere vogeltjes of strikken, bloemen of Paaseitjes - nog even wachten.
Even pas op de plaats om het nieuwe jaar in te luiden en vooruit te kijken naar wat komen gaat. In lang heb ik niet zoveel plannen gehad: vaag of al wat meer gevormd maar in elk geval ben ik zachtjes bezig met 'projectjes', dingen om naar uit te kijken en het voelt goed.
Ik voel me goed en ik heb niet het gevoel dat ik moet wachten of gas terugnemen. Ik wil op reis! Opeens ergens aan het begin van deze week bedacht ik dat ik op reis wilde en ik stuitte op een leuke combi van een tuin- en een bootreis. Dat is waar mijn hart van oversloeg, dat lijkt me leuk!
Een tuinreis kan, ik weet het niet, een oude-van-dagen reisje zijn maar de combi van overdag tuinen bezoeken en 's avonds lekker dansen en sjansen enzo aan boord lijkt mij ideaal.
'Je gaat hoor', zei mijn surrogaat-zus en 'je neemt wel die buitenhut' toen ik sputterde dat het wel erg prijzig was maar dat ik vast ook voor een binnenhut kon kiezen.
'Je doet dit maar eens in je leven'. Hmmm, gek, ik denk dat als ik eenmaal op cruise geweest ben - ooit als kind maakten wij er met onze ouders twee - ik denk dat ik het misschien wel zo leuk vind dat ik vaker wil :-).
Ander nadeel, na de prijs, is dat het op het top van mijn eerste tuinjaar hier valt. 'Er komen nog heel veel zomers waarin je hier kunt zijn', zei zus die duidelijk op missie was en geen mitsen en maren wilde horen.
Broer vond in eerste instantie dat ik een jaar moest wachten vanwege de financiën maar ik kan niet wachten. Het gaat zo goed met mij nu. Ik kan geen jaar wachten. Hij luisterde naar mij en herzag zijn oordeel.
Nu ik nog. Eigenlijk weet ik het al zeker maar hmmm zoals ik ben, moet ik nog even een intern gevechtje leveren :-). Het is namelijk wel heel decadent en tjee dan moet ik een galajapon aanschaffen. 'Ja', zei zus, 'en leuke zomerjurkjes'.
Ondertussen heeft broer niet helemaal ongelijk want er staan nog wel wat onkosten aan te komen. Vandaag hoorde ik dat ik half januari kan uitkijken naar het plan voor de verbouwing.
De eerdere ideeën voor een slaapkamer en badkamer en inloopkast boven konden mij niet enthousiast maken. Het bleef - in mijn beleving - gepriegel op de vierkante millimeter.
Ik wil geen huis met maar een slaapkamer en ik had het geld er ook niet voor over ook. En dus is er namens mij met de gemeente contact gelegd om te kijken wat de mogelijkheden zijn om de kap van het huis iets op te tillen en de bovenverdieping uit te bouwen.
Ik ben hartstikke nieuwsgierig hoe het voorstel er uit zal zien. Het is leuk en inspirerend om over de verbouwing na te denken. Maar nog meer dan dat verheug ik mij op het komende tuinseizoen.
Ik kan tegenwoordig geen tuincentrum meer voorbij gaan zonder op de uitverkooptafel te neuzen. Viooltjes, helleborussen maar ook een struik als kornoelje met van die mooie rode takken - die zag ik mij altijd al kopen zodra ik er plaats voor zou hebben. En nu heb ik er twee. Heerlijk!
Iedere ochtend loop ik door de tuin, om het huis en ik geniet van wat er is. Als ik niet zou gaan verbouwen, zou ik ook blij zijn want het is gewoon goed. Het uitgangspunt voor een verbouwing is dan ook: word ik er blijer van? Voegt het toe aan wat er al is? Betaal ik met een grijns al is het misschien nog zo duur?
Wanneer ik deze voorwaarden toepas op mijn reis dan moet ik morgen boeken :-). Ja. Dat moet ik doen. Ik zal maar eens beginnen met te bellen om uit te vissen hoe oud de deelnemers van de groepsreis gemiddeld zijn.
Maar, we varen op een groot schip. Die twintig oudjes - als ze dat al zouden zijn - vallen in het niet bij de duizenden die de boot bevolken. Ik denk dat ik het gewoon moet doen. Ogen dicht. Even diep ademhalen. Niet moeilijk doen. Gewoon boeken.
Wie weet wat voor inspiratie ik zal opdoen: voor de tuin, het huis, mijn schrijven. Wie weet hoe het zal lopen. Ik vind het zo spannend! Zo leuk! Ik voel me zo heerlijk! Wat een jaar zal het worden. Een heel bijzonder jaar.
Kate
6 januari 2016
p.s. - 7 januari: deze reis gaat hem niet worden. De gemiddelde leeftijd van de groep ligt >20 jaar hoger dan de mijne en dat is me te veel. Zjucht. En nu wat?
Het plaatje, An elegant woman with fine wine looks out at the sea from the deck of her cruise ship, komt van: Corbis en is gemaakt door Allen Bradley. Id stockfoto: 42-34717858. Credits: © Allen Bradley/ImageZoo/Corbis
Het mag dan het rustigste blogjaar zijn geweest sinds ik met Ketens & Kneuterigheid begon, het was verre van een rustig jaar.
Het woord 'verandering' typeert het wel en het was en is goed. Hartstikke goed zelfs. Ik ben blij met 2015 en ik kijk erg uit naar 2016.
Ik wens u geluk, vrede, heerlijke momenten, gezondheid en alles wat u maar wenst of nodig heeft.
Dank voor het lezen :-) en terugkeren naar dit plekje, dit intieme plekje waar ik ben wie ik ben, verwikkeld in een leven van steeds minder ketens en wellicht steeds meer kneuterigheid.
Ook dat is goed. Precies zoals het moet zijn op dit moment.
Kate
31 december 2015
De foto vond ik op Schoengeistig tumblr waar als bron werd verwezen naar het blog van de maakster van de foto: Mónica Pinto, Pratos e travessas.
Kate
24 december 2015
De foto toont een deel van een van mijn 'ballencomposities' waarmee ik het huis versierd heb. Rood en goud waren/zijn de kleuren dit jaar.
Het is die tijd van het jaar dat programma's aflopen en nieuwe series nog niet beginnen en dus zwalkte ik langs de zenders en belandde bij The Voice of Holland. Nooit eerder gezien of gevolgd. Twee weken geleden aangezet en half gekeken.
Afgelopen zaterdag ging ik er maar voor zitten want er zit toch wel talent in, dat kon zelfs ik horen. En toen zag ik Maan. Maan met Halo, een lied dat ik niet kende maar dat een cover is van een song van Beyoncé - zangeres die ik eigenlijk ook niet ken. Ja, ik zit onder een steen :-).
Enfin, wat g e w e l d i g! Echt waanzinnig goed gezongen. Zo goed dat ik 's nachts in bed mijn telefoon pakte en haar zocht en vond en alles van haar beluisterde en bekeek. Ik vond dat Maan Halo beter zong dan Beyoncé.
En van het een naar het ander en daar was mijn blog, dit blog dat de laatste maanden of langer zo feitelijk is, zo bijna zonder emotie. Ik zocht op het label muziek en ja...
Muziek is emotie en, voor mij, zo vaak ook associatie, beeldend, verbindend, luikje naar een andere, hogere werkelijkheid. Mag ik zeggen dat ik genoten heb - van mijn eigen blogs en de muziek die ik besprak?
En hoe ik terug verlang naar zoveel passie maar tegelijkertijd ook erken dat ik hier, in mijn nieuwe huis, zo ontspannen ben, zo zonder spanning en alles wat mij doet schrijven maar dat het mij goed doet?
Het is december. Een beetje cynisch merkte ik op dat over 11 dagen alles weer achter de rug is - bijna alles. En misschien is dat wel de vonk die mij laat schrijven straks als broer en zijn liefde bij haar zusters vieren en ik hier alvast ons kerstdiner voorproef en nog een keer voorproef.
Gisteren was ik in de tuin en het was stil. Letterlijk stil en niet alleen omdat er geen geluid was. De atmosfeer was stil en ik kijk ernaar uit die stilte in huis te voelen en dan te gaan schrijven. Wellicht vanuit een ander gevoel en misschien zelfs minder - uhm wat is het woord - beladen maar als altijd oprecht.
Begin december was ik in het ziekenhuis voor een rondje onderzoek: mammogram, MRI, echo en alles is goed. Volgend jaar november mag ik weer langskomen maar tot die tijd hoef ik niet meer naar het VU. Min of meer alle bijwerkingsklachtjes zijn verdwenen. Ik ben en blijf dankbaar.
Het was een vreemd jaar. Jaar waarin ik me eens te meer bewust was van hogere machten die de regie voeren en het zijn laten zijn zoals het is. Het is goed zo. Heel goed. Ik voel me rustiger dan in heel lang. Ontspannen. Vredig. Sterk. Het was een goed jaar. Echt een goed jaar.
Kate
16 december 2015
* Het nummer Halo werd door Maan uitgevoerd in liveshow 2 van The Voice of Holland 2015. De foto is een still van het optreden van Maan genomen op de 12e seconde van de video.
Het was tijd om een taart te bakken: ik kreeg mijn nichtje plus man te logeren, surrogaatzus had haar komst een dag eerder aangekondigd met man en buurjongetje, broer zou langskomen. Genoeg mensen om te verwennen dus.
