Mijn nieuwe landgoed - dit keer is het een echt grote tuin - herbergt veel fruitbomen en -struiken waaronder een hazelaar maar ook twee appelbomen.
De eerste appels, waarvan 'men' zegt dat het Goudrenetten zijn, verwerk ik voornamelijk tot taart en deze appel-hazelnootkruimeltaart is favoriet en kan, zoals ik ben, naar smaak of zin worden aangepast.
Je hebt nodig voor een taart gemaakt in een springvorm van 24 cm:
1 eetlepel abrikozenjam (optioneel)
500 gram appels
1 eetlepel bakpoeder
225 gram (patent-, tarwe-, volkoren-) bloem
1 kneepje citroensap of ander citrussap
2 grote eieren
100 gram ongebrande hazelnoten
2 eetlepels havermout (optioneel)
170 gram roomboter (85 gr koud, 85 gr zacht)
190 gram (basterd-, riet-, kristal-) suiker
specerijen (gember, kaneel, komijn)
1 zakje vanillesuiker
Dat valt mee toch? En hoewel mijn surrogaatzus zei dat het best veel werk was om deze taart te maken, vind ik het eigenlijk wel meevallen. Ik verdeel het werk in een aantal stappen dat maakt het overzichtelijk.
Oh en het helpt als je drie beslagkommen hebt en ruimte in de koelkast om die even daar op te bergen. Eventueel haal je maar je groentelade uit je koelkast zodat je daar een hoge plek hebt voor een of twee kommen.
Stap 1: de hazelnoten - en dat is meteen het meeste en lastigste werk als je ze tenminste zoals ik moet kraken. Je hebt uiteindelijk 100 gram hazelnoten nodig zonder dop/schil. Ik leg ze in een gesloten theedoek en sla er flink op met een houten snijplank. Dat lijkt sneller te gaan dan de noten een voor een te kraken.
Stap 2: oven voorverwarmen. Als je bijna klaar bent of toe aan even een pauze, zet je vast de oven aan - ik ga hier altijd de mist in, vraag me niet waarom maar zet hem op 170 graden C.
Stap 3: hazelnoten roosteren. Ga verder met je noten en als je ze allemaal gekraakt hebt dan leg je ze op een bakplaat in de oven. Dat geeft extra smaak. Het kan ook in een droge koekenpan maar je oven staat toch al aan dus vooruit.
Let er goed op want ze verbranden waar je bij staat. Dus: niet langer dan 8 tot 10 minuten en af en toe even schudden zodat alle kanten geroosterd worden. Laat ze hierna afkoelen op een bord. Vind je dit nu te veel werk, dan sla je het roosteren over maar het geeft wel veel extra smaak aan verse hazelnoten.
Stap 4: de vulling. Schil 500 gram appels in dunne schijfjes. Dat is zeker niet deze hele emmer. Denk aan een stuk of vier, vijf appels - ik schilde er een extra dit keer.
Een klein kneepje citroensap zorgt ervoor dat ze niet bruin worden. Roer er 65 gram suiker door en een zakje vanillesuiker.
Breng extra smaak aan door een snuif specerijen. Ik ben helemaal into komijn (djintan is de Indonesische naam) maar kaneel of gember of speculaaskruiden zijn ook mogelijk.
Het vocht dat vrijkomt, bind je door een eetlepel bloem door de appels te roeren. Zet de kom in de koelkast.
Stap 5: de kruimellaag of crumble. Dit is de krokante mix die bovenop de taart komt te liggen. Op mij foto is de bloem niet helemaal gebruind vandaar dat er een stukje 'wit' te zien is.
De hazelnoten zouden nu wel afgekoeld moeten zijn. Je legt ze opnieuw in een theedoek en wrijft ze tegen elkaar om de bittere velletjes los te maken. Ontveld, hak je ze grof fijn. Kijk uit want ze spatten alle kanten op.
In een hoge kom meng je 105 gram bloem, 100 gram suiker, 85 koude roomboter in klontjes en de gehakte hazelnoten. Als je havermout in huis hebt, is het ook lekker er daar een paar eetlepels van toe te voegen. Nu kruimelen.
Dit kan door met twee messen in de kom door de mix te snijden of door de mix met je vingers te verkruimelen. Ik doe het met twee messen. Wel zo makkelijk en de mix blijft ook koeler dan wanneer je er met je vingers in zit :-). Zet de kom als je klaar bent in de koelkast.
Stap 6: het deeg voor de bodem. Daar gaan we. Doe 85 gram zachte roomboter in een beslagkom en roer hem met 25 gram suiker. Ik gebruik een ouderwetse handmixer. Voeg een groot ei toe en het eigeel van het andere ei. Het eiwit gooi ik tegenwoordig weg want ervaring leert dat bewaren tot niets leidt.
Vervolgens doe je beetje voor beetje de bloem erbij en de bakpoeder. Ik zeef het meel niet maar dat mag wel natuurlijk. Er moet een bal deeg ontstaan dus als je uitgemixerd bent even de handen gebruiken om die bal te vormen. Leg terug in kom en zet even koel in de koelkast.
Stap 7: de bodem. Beboter of spray of vet de springvorm in en bloem de werkplek waar je het deeg uit gaat rollen. Bloem ook de deegrol zodat het deeg niet gaat plakken.
Rol het deeg uit tot een lap groot genoeg om de springvorm incl. de randen te bedekken. Plak eventuele scheuren of gaten dicht met stukjes deeg. Dit is huisvlijt dus het mag best 'slordig' - waarom klinkt het Engelse woord rustic zoveel prettiger?
stap 8: taart maken. Bijna klaar. Giet de appels in het deeg. Je kunt eventueel nog wat koekkruimels op de bodem leggen om het vocht van de appels wat op te vangen. Zorg in elk geval dat je niet al te veel vocht mee giet.
Strooi bovenop de appels je kruimeldeeg en schudt met de taart om de crumble mooi over de taart te verdelen.
stap 9: bakken. Zet de taart 50 minuten in de oven en kijk dan of hij bruin en gaar is. Dat laatst check je met een satehprikker of een tapasprikker in de zijkant van de taart te prikken. Zit er deeg aan de prikker wanneer je hem terug trekt dan is het deeg nog niet gaar.
stap 10: de bovenkant van de taart kan wat dof ogen. Je zou wat abrikozenjam in een beetje water kunnen verwarmen en over de taart strijken voor wat glans. Ik sprenkel ook wel eens een paar van die zakjes suiker van een crème brulee toetje over de taart en zet hem dan nog even terug in de oven.
Klaar! Lekker koud of warm met of zonder ijs en/of slagroom en ook goed in te vriezen. Maken dus.
Kate
18 november 2015
Toen ik terugkeerde, had Johan de koffie geserveerd. Er stond een theekopje op het buffet. Niet eerder was mijn brinta in een kopje geserveerd. Als dit alles zou zijn, was het echt te weinig. Veel te weinig na een lange dag in functie.
‘Wil je wat zeggen, Kate?’
Ik schudde mijn hoofd.
‘Wanneer heb je voor het laatst gegeten, Kate?’
‘Voor ik naar u toekwam, meneer, rond het middaguur.’
‘Mark voor jou, Kate. Dat is dus tien, elf uur geleden.’
Hij zei het, denk ik, meer tegen zichzelf en de anderen. Wat moest ik erop antwoorden? Ik was alle besef van tijd kwijt.
‘Je zult hongerig zijn of niet, Kate?’
‘Ja.’
‘Wat zeg je, ik versta je niet.’
Ik schraapte mijn keel.
‘Ja, meneer.’
‘Mark voor jou, Kate.’
‘Ja, Mark.’
‘Ja, Mark, wat?’
‘Ik heb honger. Mag ik alsjeblieft, mag ik wat eten?’
‘Zeg mij wat er voor je staat, op het buffet.’
‘Een theekopje voor driekwart gevuld met brinta, Mark.
‘Warm? Koud?’
‘Koud, meneer.’
‘Noem mij geen meneer.’
‘Suiker?’
‘Ik denk het niet.’ Gek hoe dat detail zo insloeg, me nog steeds zo raakte.
‘Zou je graag suiker in je pap willen, Kate?’
Ik schudde mijn hoofd. Hij nam er genoegen mee.
‘Vind je het kopje mooi, Kate?’
‘Ja, meneer.’ Zeg me niet dat ik voortaan mijn brinta niet meer in een kom krijg maar in een laag en wijd theekopje van porselein.
‘Is het genoeg voor je, denk je?’
‘Als u het zegt, meneer.’
Het was verkeerd en maar voelde juist hem zo formeel aan te spreken. Vragen om te mogen eten. Koude brinta zonder suiker. Genoeg? Nauwelijks.
‘Dat vroeg ik niet, Kate. Beantwoord mijn vraag. Is het genoeg voor je?’
Ik keek in het kopje. Ik vreesde wat er zou komen. Ik schudde mijn hoofd. Smeken? Was dat wat hij wilde? In het gezelschap van Jane en Clive te moeten smeken?
Iemand, Johan kuchte.
‘Ja, Johan wat is er?’
‘Toen u boven was en Kate in de salon, heeft zij koekjes gegeten, meneer.’
‘Is dat zo, Kate?’
‘Ja.’
‘Mark, dit is mijn fout. Ik heb Kate inderdaad van mijn baksels laten proeven.’
‘Hoeveel?’
‘Dat weet ik niet meer. Ik wist niet dat Kate op rantsoen stond.’
‘Hoeveel, Kate?’
‘Twee.’
‘Het waren er drie, meneer.’
‘Kate?’
‘Bijna drie. Johan kwam binnen en ik zag hem kijken. Ik durfde het derde koekje niet op te eten. Het spijt mij. Ik had honger en wilde Jane niet teleurstellen.’
Het bleef stil. Stilte voor de storm. Ik hoorde dat iemand een kopje neerzette. Gefluister. Een stoel die kraakte. Regen striemde tegen de ramen. De gangklok sloeg. Johan liep naar de tafel. Zachte stemmen. Ik herkende die van Mark.
‘Ja. Ja. Doe maar. Dank je.’
Johan vertrok.
‘Clive, het is tijd. Jullie moeten gaan. Johan rijdt de auto voor en brengt jullie naar Schiphol. Lieve Jane, het spijt mij dat ons samenzijn zo abrupt moet eindigen. Kate, kom hier en neem afscheid van je gasten. Hou het kort. Het vliegtuig wacht niet.’
Jane en ik kusten elkaar. Volgende week zouden we praten. Nu niet. Mark liep met haar de gang in. ‘Kate.’ Clive trok mij naar zich toe. ‘Hou moed. Jane en ik zijn vreselijk trots op je en Mark is het ook. Remember, whatever happens you can always find a home with us.’
‘Clive’, Jane riep en Clive beende weg.
Voor het eerst in uren was ik alleen. Wat moest ik doen? De pap stond onaangeroerd op het buffet. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht die zonder opdracht op te eten. Zitten was geen optie en hier blijven staan eigenlijk net zo min. Ik besloot mijn positie weer in te nemen. Handen op het buffet, lichaam in een lichte hoek geduwd. Af en toe keek ik naar mijn armband. Equivalent van het gebedskoordje om Mark zijn pols. Hoop op een betere toekomst. Zalige kerst. Gelukkig Nieuwjaar. IJle, ijdele hoop maar het was alles wat ik nog had en hoop mag je nooit opgeven.
Kate
22 augustus 2015
Terwijl ik dit type dondert het vuurwerk ter afsluiting van de eerste dag van Sail Amsterdam.
Ik was erbij vandaag tijdens de Sail-in parade op. Uitgenodigd om mee te gaan op een partyschip dat het Noordhollands kanaal opvoer, de stoet tegemoet.
Heel comfortabel op een stoeltje aan de reling op het bovendek, zag ik het vlaggenschip de Clipper Stad Amsterdam voorbij varen. Wat een pracht!
Het was een leuke, heerlijke dag op het water. Morgen ga ik ook even kijken naar de Pieremachocheltocht - stoet van malle bootjes - die door de gracht trekt.
Ondertussen ben ik mij vreselijk aan het verheugen op mijn aanstaande vertrek uit pretpark Mokum. Het aantal dozen groeit gestaag. Ik wil weg :-).
Want nee, ik ga me niet door de mensenmassa wurmen om de tallships vanaf de kades te bewonderen. De verwachte twee millioen bezoekers is echt te veel.
Maar stiekem is het wel heel leuk om met een grandioos evenement afscheid te nemen van de stad. Over twee weken ben ik misschien al verhuisd :-).
Kate
19 augustus 2015
De foto van de Clipper Stad Amsterdam is genomen vanaf 'ons schip' :-).
‘Genoeg. Je mag je even excuseren Johan en dan wil ik graag dat je de koffie serveert.
‘Zeker meneer.’ Johan haastte zich de woonkeuken uit.
‘Sta op en herneem je positie. Hou op met dat gegrien. Bedenk, het kan altijd harder, erger. Dit is niets bij wat ik voor jou in gedachten heb.’
Dat geluid. Kwam dat uit mijn keel?
‘Is dat wat je wilt, Kate? Harder? Erger? Verder? Wil je nog steeds pijn? Meer pijn? Mijn pijn?’ Hij stond op en kwam achter mij staan zoals zijn knecht maar dichter tegen mij aan en met zijn hand op mijn keel. Hij zette mij klem tussen zijn lichaam en het buffet.
‘Adem in en uit. Goed zo. Je doet het goed, Kate. Antwoord mij. Is dit wat je wilt?’
‘Ja.’
‘Harder. Je bent niet te horen aan tafel. Wat wil je?’
‘Pijn.’
‘Pijn? Meer pijn?’
‘Ja.’ Ik slikte. Te moeten vragen om pijn. Te weten dat dat verzoek gehonoreerd zal worden. Wanneer? Hoe? In welke mate? Weer die onverklaarbare behoefte te knielen maar ik stond klem. ‘Alsjeblieft.’
Ik sloot mijn ogen, boog mijn hoofd, duwde mijn billen naar de man aan wie ik mij, in bijzijn van onze vrienden, had gegeven. Opnieuw voelde ik een hand tussen mijn benen. Een andere hand dan die van eerder. Andere bewegingen, andere energie. Dit keer bewoog ik mee, volgde, gaf me.
‘Oh Kate.’
Ik stond weer los en op eigen benen. Mark veegde zijn hand af aan mijn haar en liep terug naar de tafel.
‘Dit is, Jane, waarom ik voor Kate geen stoel bijtrok toen jij daar om vroeg. Je zou verwachten dat mee-eten met ons hier aan tafel was wat haar gelukkig zou maken en misschien dacht Kate dat zelf ook toen ze hierheen liep. Begrijpelijk. Een avond met vrienden die ze lang gemist heeft en zij haar. Lekker eten, kletsen, wijntje erbij. Een paar uur plezier aan de vooravond van Kerst, wat kan daarop tegen zijn? Niets. Als ik haar vriend was, haar partner, haar man. Dat ben ik niet. Kijk naar haar. Hoe zij daar staat.’
Ik scherpte mijn houding aan.
‘Ik weet wat zij werkelijk nodig heeft. Wat haar stilt en vervult en verder helpt. Ik heb dezelfde behoefte maar dan in spiegelbeeld. Het was goed dat je haar hier bracht. Kate, kom hier.’
Ik richtte mij op uit mijn positie aan het buffet en liep naar Mark.
‘Toon jezelf aan Jane, Kate.’
Ik draaide me naar mijn vriendin.
‘Kijk naar haar lippen, haar ogen, de blos op haar wangen. Voel haar pols, het kloppen van haar hart. Doe het maar. Kate vindt het goed. Trek je jurk op, Kate. Jane, voel wat het met Kate doet niet mee te mogen eten, bekeken en betast te worden, als object gebruikt, te moeten wachten tot ik tijd voor haar heb en weten dat ik met haar kan doen wat ik maar wil wanneer ik het wil. Het vooruitzicht op pijn. Voel hoe nat ze is.’
Voor de derde keer ontving ik een hand tussen mijn benen. Een kleinere hand. Terughoudend maar nieuwsgierig. Jane verkende wat de mannen hadden geclaimd. Ik hielp haar door mijn spieren beurtelings te spannen en te ontspannen. Ik hielp mezelf.
‘Dit is de vrouw die erom smeekte in slavernij te mogen leven. Dat leven heeft zij gekregen en zij is mij er dankbaar voor.’ Mark was achter Jane gaan staan en keek mij over haar schouder aan.
De vingers herkenden nu de plooien en holtes en wonnen aan snelheid door hernieuwd zelfvertrouwen.
‘En Jane, je zult het van haar horen wanneer je bij haar bent volgende week, diep van binnen verlangt ze meer. Meer dan ik haar tot nog toe gegeven heb. Voel je het?’
Jane knikte. ‘Mag ik haar kussen?’
‘Ja, Jane dat mag je. Kate, handen op je rug en hou ze daar. Als die handen van je rug komen, is het feest van hier zijn en eten voorbij. Ben ik duidelijk?’
‘Ja, je bent duidelijk.’
Jane kuste mij op de mond en ik gaf haar toegang. Zij kuste mij diep en liefdevol. Niet alle vrouwen zijn wreed. Clive zei iets en Mark lachte. Ik hoorde een deur opengaan en voelde meer dan ik zag dat Johan terug was. Het leek of Jane het ook had opgemerkt want zij verbrak de intimiteit.
‘Johan, een warme vochtige handdoek graag en koffie. Twee espresso en een cappuccino. En jij, ga naar het toilet. Plas. Drink een slok water en zorg dat je binnen vijf minuten terug bent aan het buffet.
Kate
