Dit is mijn week! En gisteren heb ik het gevierd met een heerlijke Kir Royal - dat is een klein scheutje crème de cassis aangevuld met champagne of andere sprankelende wijn. Zalig! Feestelijk.
Er was alle reden om te vieren want dinsdag kreeg ik van de oncologe het goede nieuws dat alles in orde is. Er staat opnieuw een controle afspraak gepland eind augustus en in december doen we wederom een MRI maar verder was het 'storm in een glas water'. Prima. Heerlijk. Fijn!
De dag ervoor was er ook goed nieuws: mijn bod op het huis dat ik afgelopen vrijdag zag, is geaccepteerd. Ik krijg per 1 september de sleutels. Huis? Bod? Ja! Ik ging vrijdag het huis-met-zwembad bezichtigen en het is een superhuis. Fijne buurt. Goeie tuin. Het klopte.
Er waren al mensen wezen kijken en die zouden later die middag een bod uitbrengen. Ook voor het weekend stonden bezichtigingen gepland. Mijn aankoopmakelaar was vrij en niet mee om te kijken - doe dit niet zelf - maar desondanks heb ik direct een bod uitgebracht en dat is dus nu geaccepteerd!
Gisteren met broer en zijn vriendin heerlijk thuis gegeten. Het gebruikelijke feestmenu: krabcocktail, gebraden kalkoendij, vers fruit met een scheutje drank toe. En ervoor even heerlijk geborreld met zo'n fijne champagne cocktail en wat lekkere hapjes. Een waar feest was het en dat was meer dan verdiend.
Vanavond eet ik restjes :-) - feestelijke kruimels van alles wat ik nog over heb.
Kate
19 juni 2015
De foto vond ik hier. De naam van de fotograaf of rechthebbenden ontbrak.
Elke dag, en vooral ook de nachten, tussen fysio- en ziekenhuisafspraken - want de een jaar-borstkanker-markering betekent controle en meer controle - zwijmel ik over tuinen die nooit de mijne zullen worden. Of wel.
Ook het mooiste-huis-ooit ga ik niet kopen. Het ligt te afgelegen. Een ander huis, Zaans groen geschilderd, zag ik tweemaal en het is een plaatje maar opnieuw staat de ligging mij niet aan.
'Hoelang gaat dit nog duren', vroeg mijn surrogaatzus die vaak heel lief met haar man gaat voorkijken maar ook zij zou bovenstaande woningen niet willen betrekken tenzij wellicht met een hond.
Ik ben geen hondenmens en het enthousiaste praatje over de aanschaf van een pup waarmee ik op les moet en die ik uit moet laten en waardoor ik dus mensen zou leren kennen, valt niet in vruchtbare bodem. Ik geen hond.
En dus speur ik verder: een vrijstaand huis met karakter en een grote tuin, nabij winkels, niet te dicht op de buren maar niet zo verlaten dat ik me er alleen met een waakhond veilig zou voelen. Niet zo moeilijk, toch? Wel!
Van de week dacht ik eventjes om het maar te laten gaan die hele zoektocht. Broer en surrogaatzus kennen onderhand mijn wensenlijstje en kunnen namens mij bezichtigen terwijl ik op reis ben. Weg. Gewoon weggaan en afstand nemen.
Goed plan behalve dat ik opeens weer in een medische molen zit. Spieren vanuit mijn nek liggen als kabels langs mijn schouderblad en 'je bent ook wat verminderd mobiel in deze arm'.
Het is de arm, de kant van de operatie maar heeft er niets mee te maken. Of wel? Volgens mij heeft alles met alles van doen. Tussendoor kreeg ik een mammogram en een echo wat weer leidde tot opnieuw een MRI.
Dat wilde ik toch al maar daar bleef het niet bij. Er werden kalkclusters in beide borsten geconstateerd. Rechts goedaardig en links, de behandelde kant, kan beide kanten opgaan. Schiet mij maar lek.
Afgelopen dinsdag lag ik dus weer op de tafel voor een biopsie - twee zelfs en volgende week dinsdag krijg ik hier de uitslag van. Men vond mij stoer, dinsdag bij de radiologie. Tja. 'Knap dat u dat kunt'. Knap? Ik kan niet bang zijn.
Als ik bang word, is het einde daar. Ik kan en mag niet bang zijn en dat ben ik ook niet. Ik sta er nog net zo in als vorig jaar: ik laat het over me heen komen en vertrouw op het beste.
Morgen ga ik opnieuw een woning bezichtigen. Dit huis zou het kunnen worden. Het heeft een hele grote tuin met kassen, fruitbomen en een zwembad :-). Wat moet ik met een zwembad?
Nou... dat wordt een zwemvijver danwel een vijver waar ik af en toe in kan zwemmen. En dus surfde ik gisteravond naar natuurlijke zwembaden en zat ik vanmiddag op mijn landgoed met een cappuccino en een stapel tuintijdschriften.
Het is leuk te denken over de toekomst. Waar zal ik wonen? Hoe zal het zijn? Broer en ik reden dinsdag tussen de twee ziekenhuisafspraken en een bezichtiging naar het dorp waar de woning van morgen staat. Het lijkt er leuk.
Het ligt op fietsafstand van een stad. Ja, met ziekenhuis en oncologische fysiotherapeut, treinverbinding, winkeltjes, restaurantjes, theater en groen. Ik denk dat het er niet te rustig is maar rustig genoeg :-).
Het huis zelf is toekomstgericht, zoals het zo mooi heet, met een werk-/slaapkamer plus badkamer op de begane grond. De woonkamer is ruim. De keuken deugt. Er zijn boven twee slaapkamers. En er is die tuin...
Hoe het morgen zal zijn, kan ik uiteraard niet zeggen. Ik heb genoeg mooie huizen gezien maar ik moet het voelen. De woning. De tuin. De buurt. Het totaalplaatje. Tot dusver heb ik niet gevoeld wat ik wil voelen.
Als het huis morgen opnieuw niet is wat ik zoek, overweeg ik inderdaad het maar even te laten rusten. Eerst dinsdag afwachten. Horen wat de oncologe te melden heeft. Daarna een huis of een reis :-).
En vooral, niet bang zijn. Dat huis komt er!
Kate
11 juni 2015
De foto vond ik hier. Vermelding van de bron of de maker ontbrak.
Ik heb mooiste huis gezien dat ik ooit zag :-). Wow! Ik dacht dat het te groot zou zijn maar niets bleek minder waar. Ja, er is ruimte maar de ruimtes zijn prachtig gesitueerd en perfect qua grootte.
Beneden is een eetkeuken die niet te groot en niet te klein is en hetzelfde kan gezegd worden van de woonkamer met, gescheiden door schuifdeuren, wat men nu als eetkamer heeft ingericht. Het voelt intiem. Hier zal ik niet verdwalen.
Boven zijn drie slaapkamers. Naast de grootste slaapkamer bevindt zich een kamertje vol dichte kasten dus geen inloopkast en dus ook geen stof op je kleding :-). Er is een ruime logeerkamer en een kamer waar ik kan schrijven.
Het is een huis vol details met glas-in-lood, vloermozaïeken, authentieke plafonds en meer. Alles ziet er spic en span uit. Ik zou er morgen in kunnen als ik tot overeenstemming zou komen. Oh, dat het waar was :-).
Dan de tuin. Groot! Ingericht maar met ruimte om mijn eigen stempel erop te drukken. Er staat een kippenren en een kas, er is een in onbruik geraakt moestuindeel, er is gazon, er zijn borders, er staan bomen en er zijn terrassen.
En ga ik het kopen? Ha! Ik weet het niet. Nou ja, ik weet het wel. Ik zou het direct kopen maar... Tja, hmm.
'Men' vindt het eigenlijk niet goed voor mij. Mijn broer denkt dat ik kapot zal gaan aan de fysieke arbeid in de tuin. Mijn surrogaatzus meent dat ik dood zal gaan van eenzaamheid. En zelf kan ik beide aspecten niet inschatten.
Dit huis ligt buiten de kern van een groot dorp. Alles is redelijk te doen op de fiets. Er ligt een braak veld tegenover 'mijn' huis dat op de hoek van een weggetje staat. Hoe zal het voelen in de winter? Als ik ziek of oud ben?
Links is - wat is er links eigenlijk? - een woning, denk ik. Rechts staat een kassenbedrijf. Tegenover 'mij' ligt dus linksvoor dat veld en rechtsvoor, aan de overkant van de weg, staan drie woonhuizen. Dat is het dan zo ongeveer.
Een rustige ligging - geen winkeltjes of cafeetjes. Geen reuring op de fietsers na die langs suizen. 'Men' vraagt zich af hoe dat moet met mij daar helemaal alleen. Mijn sociale leven is ongeveer nul en hoe krik ik dat op daar? Vragen.
Het is het allermooiste huis dat ik ken. Het is gemaakt voor mij. Het ligt op een 'rustige doch centrale' locatie - daar had ik om gevraagd. Wat is te rustig? Ik heb niet veel mensen nodig. Is dat goed? Moet dat veranderen? Hoe? Of niet?
Ik heb gezegd tegen de makelaar dat als hij er een ton afhaalt, ik het zo koop. Ik hoop dat hij mij na het Pinksterweekend belt met de mededeling dat die ton eraf gaat :-).
IJdele hoop maar het zou wel een probleem oplossen. Want wat ga ik doen met het allermooiste huis dat ik ooit zag: kopen of toch niet?
Kate
24 mei 2015
De foto is een uitsnede uit een grotere foto, Id stockfoto: 42-28317360, die ik vond op Corbis genaamd Father and daughter look at property. De fotograaf is Simon Potter, © Simon Potter/cultura/Corbis.
Mijn huizenjacht blijkt een interessant avontuur vol twists and turns waarbij ik steeds wijzer raak en beter leer wat ik wil en vooral ook niet wil.
Het ene huis heeft een prettige sfeer, de ander een goede tuin, weer een ander ligt in de stad waar ik blij word maar geen - nog geen - biedt een combinatie.
Zijn zijn te groot, te klein, aan een te drukke weg, op een verlaten plekje waar je als vrouw alleen niet wilt wonen, met een tuin op het oosten enzovoort.
Het zoekgebied is inmiddels vergroot van Amsterdam, Amstelveen of Haarlem naar Noord-Holland en zelfs misschien wel een stukje Zuid-Holland in.
Het huis staat inmiddels op een duidelijk tweede plek achter de tuin die groot moet zijn en het liefste een blanco canvas zodat ik kan ontwerpen.
Vreemd, ik zoek een huis maar ben 's nachts met mijn aanstaande tuin bezig en niet met de kamers, de inrichting of indeling van de woning.
Ergens las of hoorde ik over de vrouw die grote tuin met een huisje zocht en vond. Ik ben ondertussen druk ongeveer met eenzelfde zoekopdracht.
Leg het maar uit. Leg maar uit dat een tuin van ruim 2000 m2 niet groot genoeg is. Ik zal u de details besparen :-) maar de strook grond ernaast moet erbij.
En zo gaan de weken heen en van mijn voornemen maar niets meer aan mijn landgoed te doen is niets over. Ik zaai en doe alsof ik hier nog maanden zal zijn.
Toch, mijn dahlia's wachten, binnen, op hun definitieve plek en de zomerbollen die ik kocht, liggen nog op tafel klaar om ergens anders in de grond te stoppen.
De klok tikt en elke dag 'weet' ik meer. Er staan morgen en volgende week twee bezichtigingen in mijn agenda. Beeldige huizen, goede tuin.
Het ene huis is te groot voor mij en ligt ergens waar ik mij niet zie wonen. Het andere is amper groter dan wat ik nu heb - wellicht kleiner - en nou ja, hmmm.
Een derde optie is de tuin die gigantisch is maar waar men niet dat extra stukje bij wil verkopen en waar een heel nieuw huis gebouwd zou moeten worden :-).
Het lijkt of ik van links naar rechts zwabber en of er niets tot stand komt maar dat is niet waar. Elke dag, elk uur, gebeurt er iets met de energie rondom mij.
Het zal zijn zoals het moet zijn en ik geef bewust en onbewust richting aan mijn zoektocht en de uiteindelijke uitkomst ervan.
Een huis met een grote tuin, centraal en toch rustig gelegen, dichtbij station en stadscentrum. Het bestaat. Het is een kwestie van geduld, geluk en volharding.
Kate
21 mei 2015
De illustratie, Garden Dream door Joy LaForme vond ik op de tumblr Amongst wooded paths. De bron vindt u hier.
Kerkklokken luiden: 5 mei 2015. Precies een jaar geleden werd mij verteld dat ik borstkanker had. Morgen moet ik een mammogram laten maken. Controle. Ik ga er zonder meer vanuit dat men niets vindt maar dat is voorbarig natuurlijk en misschien wel arrogant.
De afgelopen twee nachten heb ik mijn slaapmutsjes niet meer gebruikt. Het haar is heel zacht maar het ziet er goed en gezond uit. Mijn arm kan ik weer optimaal gebruiken en de bult onder mijn voet is zo goed als weg en ook de tintelingen lijken minder, zijn weg of ik ben eraan gewend geraakt.
Ik sport inmiddels tweemaal per week onder begeleiding van een fysiotherapeute en, gek om dat uit mijn mond te vernemen, maar het voelt goed. Een half uur cardio en daarna wat andere oefeningen ter versterking van spieren en weet ik veel wat.
Ik denk dat ik met een gerust hart verder kan met mijn leven. Een heel ander leven dan een jaar geleden. Hopelijk ook snel in een andere stad. Ik ben er mee bezig. Het houdt mij bezig. Ik wil zo graag weg en elke week, elke dag lijkt mijn zoekwens zich te nuanceren, weet ik beter wat ik wil. Ook dat voelt goed.
Dat het zo mag blijven en steeds toenemen :-).
Kate
5 mei 2015
De foto, zonder bronvermelding, vond ik hier.
Zaterdag jl. kocht ik o.a. de eerste pioenrozen van het jaar op de markt en vandaag herlas ik mijn verhaal De uitnodiging dat zo verbonden is met het seizoen van de pioenrozen.
Ik vind mijn verhalen mooi wanneer ik ze herlees :-). Ik zou willen dat ik makkelijker schreef, minder snel uit mijn 'flow' raak. Ik zou willen dat ik minder excuses zocht en vond om het schrijven voor mij uit te schuiven.
Het seizoen van de pioenrozen is van oudsher het seizoen waarin ik kan schrijven. Het licht is goed - zo belangrijk voor mij. Ach... Ja. Morgen heb ik niets te doen - net als vandaag en gisteren.
Vandaag zaaide ik en gisteren vluchtte ik als altijd voor het oranje geweld. Morgen kan ik schrijven want overmorgen bezichtig ik een huis met een tuin. Een flinke tuin. Een niet te groot huis. Het zou wat kunnen zijn.
Zullen we duimen? Samen?
Kate
28 april 2015
De foto maakte ik op 27 april 2015.
Ik zou een heleboel kunnen bloggen maar het komt er niet van of ik aarzel vanwege privacy of omdat ik de insteek niet zie of omdat gamen leuker is of omdat ik aan het schrijven ben...
Ja, schrijven - oude verhalen erbij gepakt. Eens kijken wat ervan komt. En gamen: heerlijke chat met vrienden die zelfs voor mij op huizenjacht zijn - tijdrovend, dat wel.
Misschien komt het nog maar ik had willen bloggen over de Rembrandt tentoonstelling in het Rijks waar ik was met nichtje en haar man en zonen. Zo mooi. Ik ga volgende week terug!
Eerst even een weekendje hoge Noorden pakken en voor die tijd met mijn makelaar door Haarlem zwerven om te proeven wat leuk is en goed en wie weet komt dat huis-met-tuin wel op mijn pad binnenkort.
Genoeg om over te bloggen. Over hoe anders het is zonder mijn moeder en hoe anders haar overlijden voelt in vergelijking met dat van mijn vader. Over het leven op de gracht sinds vriendin-van-broer er haar intrek heeft genomen.
Ach ja, het is allemaal zo heel anders maar wat blijft is het landgoed met prachtige tulpen, blauwe druifjes, zwaar geurende dubbele narcisjes en handgrote gele violen die de wintergrauwte hadden moeten doorbreken.
Het is voorjaar en alles is goed. Mijn arm kan weer omhoog. Ik zet stappen om mijn leven opnieuw uit te vinden, inhoud te geven en kleur. Ja, alles is goed. Zo goed als het moet zijn :-).
Kate
13 april 2015
Foto is gemaakt op 13-04-2015 op mijn landgoed.
