Stofnesten te lijf!

En wat ga je doen als je borstkanker hebt maar je (nog) niet ziek voelt? Wanneer je spijbelt van het bezoeken van je moeder die steeds maar zegt dat jij dood gaat, je broer ver weg zit en zijn terugkeer heeft uitgesteld omdat hij anders zijn verloofde te lang mist? Als de was nog draait en je geen zin hebt om boodschappen te doen?

Dan ga je stofnesten te lijf! In de boekenkast en in je boeken, wel te verstaan. Lekker terug naar dat wat ooit belangrijk was. Nog steeds belangrijk genoeg maar op een paar stukgelezen romans na staan ze al een jaar of vijf te stoffen in de kast in de hal. 

Ik loop er honderd keer per dag langs en ik zie ze wel maar hoor ze niet. Zwijgende stemmen die mij niet van mijn games kunnen afhouden.

Stephen King in zijn magnifieke boek On Writing (1) zegt ergens dat je elke dag moet lezen, elk leeg moment moet vullen met woorden - als je niet schrijft moet je je verdiepen in het werk van anderen: tijdens het wachten bij de kassa, in de metro, in de wachtkamer...

Hmmm, vorige week mocht ik 45 minuten wachten op een sukkelige afspraak o.a. over goede bh's - die ik toevallig (toeval bestaat niet) net in Groningen had gekocht. Ook werd er gesproken over 'de lastmeter'. Hoeveel last ik heb sinds ik weet dat ik kanker in mijn lijf heb?

Ik mocht - zo leek het - geen nul invullen, dat is weinig last en dus werd het een één op de schaal van tien. Ik heb om mijn borstkanker, eerlijk gezegd, nog geen slapeloze nacht gehad. Misschien is dat stom of struisvogelen maar zo is het. Blijkbaar is dat vreemd. Vreemder is dat vreemden voor jou bepalen wat je moet, zou moeten voelen.

Ik heb gejankt dat mijn broer er niet is, dat hij nu niet meer praat over zijn vriendin maar over zijn verloofde, dat hij denkt dat zijn moeder niet weet dat zij jarig zal zijn en hij daarom haar negentigste wel kan vergeten.

Ik heb gevloekt en getierd en hele boze mails geschreven (en ontvangen) maar niet omdat ik ziek zou zijn - oeps: ben. Ik kan aan mijn ziekzijn niets doen. Ik heb het niet verdiend maar misschien was of is het nodig. En eigenlijk ben ik me er de laatste week pijnlijk van bewust aan het worden dat het net zo is in de relatie met mijn broer.

Hij heeft recht op zijn eigen leven en dat hij daarbij sneller gaat dan ik kan bijbenen, is niet zijn probleem. Te verstrengelde banden kunnen blijkbaar niet pijnloos ontvlochten raken. Gelukkig mag ik boos zijn en hij ook. Na ruim vijftig jaar raakt de liefde tussen ons niet zomaar op.

Broer zal er zijn rond de operatie. Hij zal boodschappen doen en bezorgd zijn en lief. Moeders verjaardag haalt hij wellicht ook nog. De storm die er even was tussen ons is gaan liggen en ik ben in afwachting van een andere storm, orkaan die over me uitgestort zal worden binnenkort.

Voorbereiden kan ik me niet. Wil ik me niet. Wat heeft het voor zin angstig te zijn of in paniek? Met ogen dicht en gebalde vuisten ga ik stap voor stap richting afgrond want een ding is zeker: alvorens het beter zal gaan, komt er een periode van diepe nare rotte shit. Enfin...

Niet aan denken en dus neem ik mijn boeken onderhanden. Ik zie titels waarvan ik vergeten was dat ik ze had. Romans die erom vragen ge- of herlezen te worden. 

In de rij voor de kassa, in de tram of de wachtkamer. Wat een goed plan. En dan weer te schrijven omdat dat is wat ik nu al merk dat fijn is en goed en helend en troostend. Zoals dat het altijd was.

Goed. Dit blog geschreven, het wasje opgehangen en heerlijke boterham met brie en bosbessen op oberlander brood genuttigd. Het regent nog niet dus ik kan nog een plank doen. Doen!

Kate
14 mei 2014



(1) On Writing: A Memoir of the Craft, Stephen King, Pocket Books, 2000. 

De maan: zie jij haar ook?

Ooit zei iemand tegen mij dat hij de maan zag en dat zij prachtig was en hij vroeg of ik haar ook zag. Ja, ik zag haar, antwoordde ik al was het niet waar want vanuit mijn toenmalige slaapkamer had ik geen zicht op de maan in de hemel boven het pleintje en mijn huis. 

Vanavond, bijna bedtijd, zie ik de maan door het raam boven de eettafel en ik weet zeker: hij ziet haar ook, kijkt naar haar vanaf zijn balkon terwijl hij een andere dame aan de lijn heeft. Het is niet erg. Niet meer.

Mensen komen en gaan, vriendschappen ook, liefde blijft. Liefde blijft zoals de maan, soms zichtbaarder, soms verscholen achter wolken, soms heel klein en soms wassend, aanzwellend tot 96% zoals vanavond. Morgen is het volle maan.

Maan: symbool van vrouwelijkheid, van verandering en vernieuwing, van komen en gaan en terugkeren, van groeien en krimpen en groeien - cyclische energie, kosmische waarheid.

Stralend aan het firmament, in een gitzwarte, wolkenvrije lucht zie ik haar gezicht en ze lacht naar mij, knikt naar mij, knipoogt. Zij weet wat ik nog moet gaan ondervinden. 

Zij weet dat wij allen, waar wij ook zijn, haar kunnen zien zoals zij ons ziet: als onderdeel van het universum. Wij zijn verbonden met elkaar en met haar. Kijk naar de maan en heb vertrouwen. Alles komt goed.

Kate
13 mei 2014

De foto, het was nog best moeilijk een foto te vinden van een (bijna) volle maan boven Amsterdam, vond ik hier maar bij de gegevens, verantwoording of zelfs het blogbericht zelf, kwam ik niet. 

Voornemen

En dus, dit is mijn voornemen:
om het over mij heen te laten gaan
met ogen dicht en gebalde vuisten.

Kate
12 mei 2014



De foto heet: Brunette woman taking a shower; Stock photo ID: 42-38645894; Photographer: Arman Zhenikeyev; Copyright: © Arman Zhenikeyev/Corbis

Songfestival avond

I’m here to use my heart and my hands
Somehow the bruises changed my plans​

And there’s a silent storm inside me
Looking for a home
I hope that someone’s gonna find me
And say that I belong
I‘ll wait forever and a lifetime
To find I’m not alone
There’s a silent storm inside me
Someday [sic] I’ll be calm

Ask myself
What comes next
Will I fly?​
Will I fall?
My silent storm

Mooi? Mooi! Zo mooi...

Kate
10 mei 2014




Silent Storm, inzending voor het Eurovisie Songfestival 2014 door Carl Espen voor Noorwegen. 
De hele songtekst is te vinden: http://www.eurovision.tv/page/history/year/participant-profile/?song=31373.
De video van de finale performance staat hier: https://www.youtube.com/watch?v=BvrFw5ppbCg#t=10. 
Het lied werd geschreven door Josefin Winther en uitgevoerd door Carl Espen.
De foto is een uitsnede van een screenshot uit bovengenoemde video op 2:57/3:13.
Noorwegen werd 6e in de halve finale - waar ik hem beter vond dan in de finale waar hij als 8e eindigde.
 ​

Regenboog als teken

Niet deze, maar toch vanavond heel kort een regenboog zichtbaar door het raam boven de eettafel. 

Zullen we het als een teken zien en aanvaarden? Een van transformatie en hoop, van leven en belofte? Waarom niet? Ik ga ervoor. 

Hoe het ook zal eindigen, ik zal over een jaar niet meer zijn wie ik nu ben en ik denk, ik hoop en bid dat dan zal kunnen zeggen dat het goed is -  hoe het ook is, wat het ook zal zijn.

Kate
7 mei 2014


De foto komt van http://www.amsterdam.nl/toerisme-vrije-tijd/zien-amsterdam/ en een fotograaf was weer eens niet te vinden maar ik zocht niet diepgravend dit keer.

Meer over de spirituele betekenis van regenbogen kunt u o.a. lezen op Whats-your-sign.com.

Borstkanker

and so the journey begins... 

Kate

5 mei 2014

De illustratie komt van het internet.

Pasen, The Passion zonder lijden

Pasen, misschien wel de uitbeelding van een van de meest eenzame momenten uit het leven: de dood - dood onder de handen, ogen van anderen. Dit is de eerste Pasen, in elk geval in Amsterdam die ik alleen doorbreng. Alleen maar niet eenzaam. 

'Ik maak me zorgen', belde iemand toen ik in een Gronings warenhuis liep, 'jij isoleert je'. Hij moest eens weten. Ja, ik heb mij geïsoleerd, teruggetrokken maar juist toen hij belde was ik meer onder de mensen dan in tijden. 

Ik was in Groningen afgelopen week. 'Jij moet plezier maken', had een ander gezegd. En: 'is The Passion niet iets voor jou'? Oh ja, dat Goede Vrijdag spektakel dat voor de vierde keer en ditmaal in Groningen werd opgevoerd. 

Ik had het nooit integraal gezien op wat flitsen na omdat mijn broer gejubeld had: 'hij stond op water', of woorden van die strekking. Het was inderdaad een indrukwekkende slotscène vorig jaar in Den Haag.  Dit jaar was Groningen aan de beurt.

Al weken dacht ik over Groningen. Toen ik er was, twee jaar geleden alweer, voelde ik me er welkom. Ik mis dat gevoel. De uitnodiging om samen de sfeer rond The Passion te proeven, kwam op het goede moment.

Mijn nichtje merkte terecht op dat het niets voor mij is om mij in een mensenmassa te geven. Hoe plezierig te weten dan dat kijken ook op de bank voor de televisie kon, op een steenworp afstand van dat wat tienduizenden mensen aanzoog en regen in bakken vol.

Het programma brak kijkcijferrecords, Amerika schijnt interesse te hebben en ik heb alleen maar lovende recensies gelezen en toch, was ik alleen geweest en thuis dan had ik het programma al vrij snel afgezet.

Ik kwam er niet in. Ik kwam niet tot luisteren of voelen - en meezingen, als ik dat al had gekund, leek ongepast. Ik verwachtte iets dat niet kwam. Dit was geen afgeronde show maar een aantal losse scenes die als los zand bleven.

Verteller noch verslaggeefster van de kruisweg konden die scenes verbinden tot wat het niet werd: een verhaal van en vol passie. Wellicht omdat zij er als zichzelf stonden en de avond meer een etalage vol bnn-ers leek dan de verbeelding van het lijden van Christus.

Jezus zelf, Jan Dulles, ik kende hem amper, werd weggespeeld en gezongen door Jamai Loman, Simone Kleinsma en Stanley Burleson die allen hun sporen verdiend hebben in het musicalvak maar van hen liet alleen Jamai mij vergeten wie hij was buiten The Passion.

Ik zat erbij en keek ernaar en bleef achter met het verlangen naar een goed uitgevoerde Jesus Christ Superstar. Een waarbij de tranen over mijn wangen stromen. Een show waarbij ik mij na afloop niet afvraag wat de link is tussen een voetbalcommentator en Pontius Pilatus.

Ik ken het verhaal van Pasen - ik lijk een uitstervend ras maar ik hoef niet verteld te krijgen wat goede acteurs en wat extra zendtijd hadden kunnen tonen. Ik heb geen figuranten nodig die ik hoogstens vaag herken maar niet ken of wil spotten.

Wanneer ik een voorstelling bezoek, ben ik op zoek naar emotie, naar het openzetten van een luik waardoor er iets gaat stromen dat mij verder brengt. Dat zijn niet de emo-verhalen van mensen die een plastic kruis door de stad willen dragen hoe mooi dat beeld op zich ook is. 

Ik wilde te veel, te diep van wat in essentie een mega evenement is dat miljoenen mensen moet boeien. Eerlijk gezegd kwam ik natuurlijk ook niet naar Groningen voor de diepgang. Ik kwam om mij te vermaken en dat is gelukt.

Plezier maken gaat beter samen maar om tot vragen, woorden, diepgang te komen, moet ik vanuit een andere gemoedstoestand vertrekken. Een die het product is van eenzaamheid of isolatie en het bewust indalen in mijzelf: gewoon doen, beginnen zonder afleiding of excuses.

Ik was, ik ben deze Pasen voor het eerst alleen in Amsterdam. Geen vader, mijn moeder heb ik vanmiddag opgezocht in het verpleeghuis en mijn broer is opnieuw ver weg bij zijn liefde. Ik had alle kans na te denken, me open te stellen voor mijn diepste diep. 

Ik deed het niet. Waar voorgaande jaren het lijdensverhaal nog wel eens tot inspiratie leidde, doet dat het dit jaar niet. Ik ben te ambivalent over gevoelens met betrekking tot lijden en pijn ook als dat een niet-SM situatie betreft.

Ergens mis ik het gevoel van schrijnen dat overgaat in stromen, in woorden, beelden, een verhaal. Ik mis het maar ik ben zo blij dat het wachten en smachten en de stille pijn, de veroordeling van mezelf erom voorbij zijn. Het is over. Echt over.

Ik ben niet meer waar ik jaren was. Ik hang niet meer naar de emoties die ik altijd met SM verbond. Ik ben vrijer dan ooit. Ik sta op de drempel of ben er al overheen. Ik herrijs uit mijn as en ik voel dat het goed is.

Het maakt niet uit dat ik alleen ben, het maakt niet uit dat men denkt dat ik mij isoleer. Het maakt niet uit dat ik nooit antwoorden heb gekregen of zelfs dat er verhalen liggen die niet af zijn. Het is hoe het is. Het komt zo het komt.

Het is - ik kan het nog net een uur zeggen - Pasen 2014: een nieuw leven ligt voor mij - voor u - voor ons en hoe dat ook vorm krijgt of waar, het zal goed zijn.

Zalig Pasen,


Kate
20-21 april 2014

De foto heb ik gevonden op de site van The Passion 2014. Ik vond geen fotoverantwoording of fotograaf.